Αν ρίξεις, Θεέ μου, μια ματιά σ’ αυτά τα πλάσματά σου.
Τη δύναμη που ’χει η ψυχή, θα αισθανθείς κοντά Σου!
Όλα μαζί και χωριστά τον σεβασμό αξίζουν,
Με λιονταρίσια δύναμη καθημερνά πασχίζουν!
Αγάπη θέλουν και ζητούν, γιατί αγάπη δίνουν

Με τις πολλές αξίες τους ισάξιοι να γίνουν!
Εσύ, Θεέ, που ’σαι ψηλά κι από ψηλά μας βλέπεις

Αυτά τα λιονταρόπουλα πρέπει να επιβλέπεις!
Να είσαι πάντα πλάι τους, μαζί με τους δικούς τους
Απ’ το περβόλι της χαράς παίρνομ’ απ’ τους καρπούς τους.
Παίρνουν τα “μπράβο” της ζωης γιατί χαμογελάνε
Η μάχη είναι άνιση, μα αυτοί θα πολεμάνε!
Ρίχνουν το βέλος στο σκοπό που θέτουν στη ζωή τους
Ίσως γιατί εκτίμησαν το ύψος της ψυχής τους.
ΑμεΑ είναι άτομα με όλους μας που μοιάζουν

Αλλά στο δεκαπλάσιο αγάπη μας μοιράζουν.
Με τη δική Σου δύναμη αυτά μεγαλουργούνε
Έργα π’ αξίζουν θαυμασμό πάντα δημιουργούνε!
Αν θέλεις, έχε τα καλά, κι αυτά και τους δικούς τους

Κάνε τη μέρα όμορφη γι’ αυτά και τους γονιούς τους.
Ίσως δεν είμαι άξια για ’κείνα να μιλήσω

Ένα τρανό “Ευχαριστώ” σε Σένα να ψελλίσω.
Υπερουράνιε Θεέ, ξέρεις τα βάσανά τους
Που πάντα τα ακολουθούν, μέχρι τα υστερνά τους.
Αφού τα ξέρεις, Κύριε, φώτισε τη στρατιά τους
Θάρρος στείλε όπως μπορείς στην οικογένειά τους!
Είναι φορές που αισθάνομαι ένα μηδέν μπροστά τους
Ιδίως όταν σκέφτομαι τα κατορθώματά τους!
Στα όνειρα που πλάθουνε δώσε φτερά κι ελπίδα

Όταν την κάνουν να ριγά την έρμη αυτή πατρίδα!
Μας κάνουν υπερήφανους οι ικανότητές τους
Αγάπη, δύναμη ψυχής, οι ιδιότητές τους!
Δεν κάνουν πίσω στης ζωής τις μύριες τόσες μπόρες
Έχουν το ήθος τους ψηλά στις δύσκολες τις ώρες!
Σ’ εσάς αφιερώνω αυτή την ακροστιχίδα για τη δύναμη της ψυχής σας!

(Το ποίημα το αφιέρωσα και δημοσιεύτηκε στην ομάδα “Άτομα με αναπηρία Αμέα και Ευπαθείς Ομάδες” σαν ελάχιστη τιμή για την Παραολυμπιακή ομάδα μας που σάρωσε και φέτος τα μετάλλια στο Ρίο!)

–

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη