Like!

Η Ιάσμη άνοιξε τον υπολογιστή. Ασυναίσθητα σχεδόν μπήκε στο facebook. Ο Ιούλης την είχε βρει στην Αθήνα, όπως θα την έβρισκε και ο Αύγουστος. Και όχι μόνο αυτό αλλά δούλευε κιόλας. Με το τέλος της εξεταστικής του πρώτου έτους αντί να ακολουθήσει τους συμφοιτητές της στη Μύκονο έπιασε δουλειά σε φροντιστήριο. Στο facebook οι selfies των συμφοιτητών έμοιαζαν να την κοιτάζουν με ειρωνεία.

Δεν την άρεσαν οι selfies. Dislike στη γλώσσα τους. Την αγρίευαν. Έβλεπε και τα παιδιά στο φροντιστήριο, τη μανία τους και την αγωνία τους, τον ανταγωνισμό και την έξαψή τους. «Αλήθεια, πού τον ξετρυπώνουν το χρόνο; Από πού τον κλέβουν αυτό το χρόνο; Από ποια πράγματα ουσιώδη τον στερούν και ποιων πραγμάτων ουσιαστικών στερούνται;», σκεφτόταν. «Το κουτί της Πανδώρας…», συλλογίστηκε μια μέρα, όταν μια μαθήτριά της, με πρόβλημα δυσλεξίας, δεν πήγε για μάθημα εξαιτίας ενός σχολίου κάτω από μια selfie. Σκεφτόταν η Ιάσμη –κοιτώντας το… αυτορεπορτάζ της Μυκόνου– πως μια αξιοπρεπής και αξιοζήλευτη selfie απαιτεί αξιόπιστη συσκευή, αξιόλογο φόντο και βεβαίως αψεγάδιαστο μοντέλο. Μέτρο επιτυχίας της selfie –και γνώμονα της θέσης του ατόμου στο περιβάλλον του– συνιστούν τα likes, τα shares και τα συνακόλουθα επιφωνήματα θαυμασμού. Και ανεβαίνει η selfie. Και μετρά ο έφηβος τα likes, και τα αντιπαραβάλλει με των άλλων και τα βρίσκει λειψά. Καβγαδίζει με τους γονείς, που δεν του πήραν καλύτερο smartphone ή i–phone ή tablet. Διότι στο σπίτι τα λεφτά δεν περισσεύουν ενώ στο σώμα περισσεύουν τα κιλά και στο πρόσωπο τα σπυριά. Την ίδια ώρα η συμμαθήτρια με το i–phone5, της οποία η επόμενη selfie θα είναι από τη Σαντορίνη, πανηγυρίζει με διαπεραστικά επιφωνήματα για τους διθυράμβους που απέσπασε με την τελευταία της selfie. Οπωσδήποτε, ο αγών συνεχίζεται ανένδοτος.

Η ίδια η Ιάσμη ένιωθε ευάλωτη στο βομβαρδισμό… πόσο μάλλον οι έφηβοι, με την ψυχή, την αυτοπροβαλλόμενη ως σιδερόφρακτη αλλά περιβαλλόμενη από εύθραυστο όστρακο. Μόδα οι selfies… συρμός… για χάζι… Η Ιάσμη, κατακαλόκαιρα, ένιωθε αγιάζι, έβλεπε συρμούς με επισφαλή βαγόνια. Περιβάλλον άξενο για την επώαση του μαργαριταριού του καθενός!

Η νεαρή έκλεισε άγρια το καπάκι του υπολογιστή, θυμωμένη για την ώρα που είχε χαραμίσει χαζεύοντας τις ζωές(?) των άλλων. Πνιγόταν! Ενστικτωδώς κατευθύνθηκε προς την Ακρόπολη. Ούτε κινητό δεν πήρε μαζί. Ήταν η ώρα του ηλιοβασιλέματος. Απόλαυσε τη θέα από τον Ιερό Βράχο. Έκανε τη βόλτα for herself. Δίπλα της οι νεαρές Κύπριες στραβώνονταν στα tablet, αυτοφωτογραφίζονταν, αναρτούσαν και αυτοθαυμάζονταν. Τις λυπήθηκε. Έκλεβαν πολύτιμα λεπτά από την απόλαυση της ρέουσας ομορφιάς. Η ίδια ένιωθε ανάλαφρη, σαν ίασμος. «Καθαρότη απίστευτη άφηνε, σε μέγα βάθος μέσα της, το αληθινό τοπίο να φανεί…» φτερούγισαν στο νου της τα ρήματα του ποιητή. Τα ένιωθε! Ένιωθε περήφανη που σπούδαζε φιλόλογος –όπως ο εμπνευστής του ονόματός της– και αξιοποιούσε τις θερινές μέρες της προετοιμάζοντας παιδιά για να περάσουν στην ίδια σχολή. Φιλό-λογος: θέρος αντάξιο της σποράς. Εκείνο το τοπίο το διαυγές, συνιστούσε μάλλον το απόσταγμα του λόγου. Άπειρα likes! Ανάμεσα στα μνημεία και το παρελθόν, την πόλη και το μέλλον! «Ηλιοβασιλέματα που να αξίζουν την ομορφιά τους», σκέφτηκε. «Καλοκαίρια που να αξίζουν τους χειμώνες που προηγήθηκαν και όσους θα ακολουθήσουν».

γράφει η Σωτηρία Βασιλείου

(πηγή εικόνας)