The selfie

5.07.2014

 

 

Like!

Η Ιάσμη άνοιξε τον υπολογιστή. Ασυναίσθητα σχεδόν μπήκε στο facebook. Ο Ιούλης την είχε βρει στην Αθήνα, όπως θα την έβρισκε και ο Αύγουστος. Και όχι μόνο αυτό αλλά δούλευε κιόλας. Με το τέλος της εξεταστικής του πρώτου έτους αντί να ακολουθήσει τους συμφοιτητές της στη Μύκονο έπιασε δουλειά σε φροντιστήριο. Στο facebook οι selfies των συμφοιτητών έμοιαζαν να την κοιτάζουν με ειρωνεία.

Δεν την άρεσαν οι selfies. Dislike στη γλώσσα τους. Την αγρίευαν. Έβλεπε και τα παιδιά στο φροντιστήριο, τη μανία τους και την αγωνία τους, τον ανταγωνισμό και την έξαψή τους. «Αλήθεια, πού τον ξετρυπώνουν το χρόνο; Από πού τον κλέβουν αυτό το χρόνο; Από ποια πράγματα ουσιώδη τον στερούν και ποιων πραγμάτων ουσιαστικών στερούνται;», σκεφτόταν. «Το κουτί της Πανδώρας…», συλλογίστηκε μια μέρα, όταν μια μαθήτριά της, με πρόβλημα δυσλεξίας, δεν πήγε για μάθημα εξαιτίας ενός σχολίου κάτω από μια selfie. Σκεφτόταν η Ιάσμη –κοιτώντας το… αυτορεπορτάζ της Μυκόνου– πως μια αξιοπρεπής και αξιοζήλευτη selfie απαιτεί αξιόπιστη συσκευή, αξιόλογο φόντο και βεβαίως αψεγάδιαστο μοντέλο. Μέτρο επιτυχίας της selfie –και γνώμονα της θέσης του ατόμου στο περιβάλλον του– συνιστούν τα likes, τα shares και τα συνακόλουθα επιφωνήματα θαυμασμού. Και ανεβαίνει η selfie. Και μετρά ο έφηβος τα likes, και τα αντιπαραβάλλει με των άλλων και τα βρίσκει λειψά. Καβγαδίζει με τους γονείς, που δεν του πήραν καλύτερο smartphone ή i-phone ή tablet. Διότι στο σπίτι τα λεφτά δεν περισσεύουν ενώ στο σώμα περισσεύουν τα κιλά και στο πρόσωπο τα σπυριά. Την ίδια ώρα η συμμαθήτρια με το i-phone5, της οποία η επόμενη selfie θα είναι από τη Σαντορίνη, πανηγυρίζει με διαπεραστικά επιφωνήματα για τους διθυράμβους που απέσπασε με την τελευταία της selfie. Οπωσδήποτε, ο αγών συνεχίζεται ανένδοτος.

Η ίδια η Ιάσμη ένιωθε ευάλωτη στο βομβαρδισμό… πόσο μάλλον οι έφηβοι, με την ψυχή, την αυτοπροβαλλόμενη ως σιδερόφρακτη αλλά περιβαλλόμενη από εύθραυστο όστρακο. Μόδα οι selfies… συρμός… για χάζι… Η Ιάσμη, κατακαλόκαιρα, ένιωθε αγιάζι, έβλεπε συρμούς με επισφαλή βαγόνια. Περιβάλλον άξενο για την επώαση του μαργαριταριού του καθενός!

Η νεαρή έκλεισε άγρια το καπάκι του υπολογιστή, θυμωμένη για την ώρα που είχε χαραμίσει χαζεύοντας τις ζωές(?) των άλλων. Πνιγόταν! Ενστικτωδώς κατευθύνθηκε προς την Ακρόπολη. Ούτε κινητό δεν πήρε μαζί. Ήταν η ώρα του ηλιοβασιλέματος. Απόλαυσε τη θέα από τον Ιερό Βράχο. Έκανε τη βόλτα for herself. Δίπλα της οι νεαρές Κύπριες στραβώνονταν στα tablet, αυτοφωτογραφίζονταν, αναρτούσαν και αυτοθαυμάζονταν. Τις λυπήθηκε. Έκλεβαν πολύτιμα λεπτά από την απόλαυση της ρέουσας ομορφιάς. Η ίδια ένιωθε ανάλαφρη, σαν ίασμος. «Καθαρότη απίστευτη άφηνε, σε μέγα βάθος μέσα της, το αληθινό τοπίο να φανεί…» φτερούγισαν στο νου της τα ρήματα του ποιητή. Τα ένιωθε! Ένιωθε περήφανη που σπούδαζε φιλόλογος –όπως ο εμπνευστής του ονόματός της– και αξιοποιούσε τις θερινές μέρες της προετοιμάζοντας παιδιά για να περάσουν στην ίδια σχολή. Φιλό-λογος: θέρος αντάξιο της σποράς. Εκείνο το τοπίο το διαυγές, συνιστούσε μάλλον το απόσταγμα του λόγου. Άπειρα likes! Ανάμεσα στα μνημεία και το παρελθόν, την πόλη και το μέλλον! «Ηλιοβασιλέματα που να αξίζουν την ομορφιά τους», σκέφτηκε. «Καλοκαίρια που να αξίζουν τους χειμώνες που προηγήθηκαν και όσους θα ακολουθήσουν».

 

γράφει η Σωτηρία Βασιλείου

 

(πηγή εικόνας)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Όλη η ουσία στην ιστορία σας!!!Συγχαρητήρια!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου