Τουλάχιστον η μουσική χαϊδεύει την καρδιά μου
Με βάζει στο ταξίδι, χαϊδεύει τον νου μου
Έστω για λίγο
Έστω προσωρινά
Κλείνω τα μάτια
Ανοίγω τα χέρια
Κι εκείνα γίνονται φτερά και πετάω στον κόσμο
Έστω για λίγο
Έστω προσωρινά
Άλλοτε έχει μια θλίψη σαν τη χειμωνιάτικη αυγή
Τότε το δάκρυ μου συναγωνίζεται
Τις παγωμένες δροσοσταλίδες του Γενάρη
Κι άλλοτε, σαν κάψα καλοκαιρινή
Βάζει φωτιά μες στην ψυχή μου
Και πάλλονται οι φλέβες μου βουβές σχεδόν
Ρέει το αίμα μου αργά σαν τη σιωπή
Ακούραστος κυλάει ο χρόνος
Έστω για λίγο
Έστω προσωρινά
Άλλοτε γίνεται χλόη δροσερή
Και φέγγει μέσα μου της Άνοιξης το βλέμμα
Κι άλλοτε ξαπλώνει στο χώμα
Ίδια φθινοπωρινή βροχή
Μου κρατάει το χέρι σφιχτά
Και υμνούμε τη γη
Έτσι φυλακίζω τρυφερά τη γαλήνη της μέσα μου
Ξεθαρρεύει ο ορίζοντάς μου
Βυθίζομαι στην αγκαλιά των ήχων
Ανατέλλω και δύω
Δεν ξεχνώ πως άνοιξα τα χέρια
Δεν ξεχνώ πως άνοιξα φτερά
Έστω για λίγο
Έστω προσωρινά.
_
γράφει η Άννα Ρουμελιώτη
Nai Άννα μου αυτό το μπορεί Η ΜΟΥΣΙΚΗ να το κάνει έστω και για λίγο έστω και προσωρινά
Από τα πολύ όμορφά σου ‘Επεσες διάνα που λένε,
Λένα μου σε ευχαριστώ πολύ!!Η μουσική είναι όλα αυτά που περιέγραψα ίσως..είναι και άλλα ..είναι τόσα πολλά που δεν περιγράφονται μερικές φορές με λέξεις. Είναι όλα αυτά που μας κάνει να νιώθουμε. Χαίρομαι που σου άρεσε το ποίημά μου την καλημέρα μου!
μου αρέσει η επανάληψη αυτών των δύο στίχων…εύγε
Κι εμένα Μάχη μου…σε ευχαριστώ πάρα πολύ!!