Άσπρο περιστέρι η καρδιά μου
θα φανεί.
Αλήθεια τι να εξηγήσω, πες μου τι;
Τι να κερδίσω απ’ το χορό;
Τα βήματα άλλωστε ξεχνώ
και τον ρυθμό.
Θυμήσου πάλι τι είναι αυτό…
Είναι δόξα της ψυχής,
που με υφαίνει.
Μήπως τον κόσμο ξεγελάσω.
Τον φτωχό να ξεπεράσω.
Πες μου τι;
Το Α Β εγώ ρωτώ.
Μέσα στο Ρ να απορώ
και να ορμώ.
Φεύγω τώρα από καιρό…
Την ιδέα προπορεύω
στου βίου τον Προκρούστη.
Να χαράξω τις επόμενες
κουκίδες στον χάρτη.
Πόσα κομπολόγια φλυαρώ
και δεν γνωρίζω.
Τον καπετάνιο θα φιμώσω.
Τα σύννεφα να λυτρώσω.
Ψηφιδωτό τούτης της ψευδαίσθησης.
Πώς να το πω…
Τι να θυμηθώ κι
από που να ξεκινήσω;
Οράματα φαινομένων
κι αυτές οι αντανακλάσεις πάλι
σκάκι παίζουν τους πύργους μας.
Πιόνια εμείς,
χαρούμενοι ταπεινοί χρηματιστές
κατά τα άλλα,
δεν μπορώ να πω…
_
γράφει η Ελένη Ιωαννάτου
[…]Πιόνια εμείς,
χαρούμενοι ταπεινοί χρηματιστές
κατά τα άλλα,
δεν μπορώ να πω…[…]
΄
΄Ομορφα σκληρό Ελένη μου , όλο το ποίημά σου… μου άρεσε πάρα πολύ!!Μπράβο σου!!
Άννα μου είναι σκληρή όντως η πραγματικότητα! Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε!! Ευχαριστώ από καρδιάς!!! Να είσαι καλά και γεμάτη φως!!! 🙂
Θα το κρατήσω αυτό το ποίημα…
Απόστολε μεγάλη μου τιμή!!!
ΕΛΕΝΗ ΟΙ ΤΑΠΕΙΝΟΙ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΕΣ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΧΟΡΕΥΤΕΣ ΚΑΙ ΥΦΑΝΤΕΣ ΣΤΟ ΥΦΑΝΤΟ ΤΟΥ ΒΙΟΥ ΤΟΝ ΠΡΟΚΡΟΥΣΤΗ ΔΙΠΛΑ ΣΤΗΝ ΚΛΙΝΗ ΤΟΥ ΑΠΑΝΤΟΥΜΕ ΣΤΟΥ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ ΤΙΣ ΥΠΩΡΕΙΕΣ ΚΑΒΕΙΡΟΙ ΙΔΑΙΟΙ ΔΑΚΤΥΛΟΙ ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ Α ΚΑΙ ΤΟΥ Β ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΑΙΜΟΝΙΑ ΟΡΜΗ ΤΟΥ Ρ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΟΛΑ ΟΣΑ ΜΑΣ ΠΡΟΣΠΟΡΙΣΕ Η ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΑΘΩΝΑ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΙΚΟΥ ΣΥΜΠΟΣΙΟΥ
.
Ναι Παναγιώτη, στη αγκαλιά του Αγάθωνα… Ξεπερνώντας όλους τους άθλους του κοπιαστικού, κάθε φορά, βίου! Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς!!! Το Α Β ως γονείς και με το Ρ Έρωτος να πορευτούμε!!! Να είσαι καλά!! Φωτεινή η συνέχειά σου!!!,
Σκάκι παίζουν τους πύργους μας και πιόνια εμείς!!! Και δεν χρειάζεται να πεις τίποτα περισσότερο Ελένη μου…γιατί τα είπες όλα!!! Μου άρεσε πολύ, μ’ άγγιξαν αιχμηρά οι λέξεις σου!!! Την αγάπη μου να έχεις ένα όμορφο Σ.Κ!!!!!!!
Σοφία ναι, πιόνια εμείς!! Σε μια παρτίδα σκάκι καλά στημένη…
Σε αγκαλιάζω!! Ο δρόμος σου γεμάτος δύναμη και φως, ώστε να ξεπερνάς τα εμπόδια…
Αιχμηρός ο λόγος σου, τολμηρό το ύφος του ποιήματος, βαθύ το νόημά του!!!! Μπράβο Ελένη!!!!!
Πόλα μου αγαπημένη, ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου!! 🙂 🙂