Ανείπωτο αντίο

Ήρθες πάλι κοντά μου·
Κάποιο φθινοπωρινό βράδυ
που η βροχή πλημμύριζε τους δρόμους
Θλίψη

Χτύπησες την πόρτα μου βρεγμένος
και βρήκες εκεί την πιο ευάλωτη
εκδοχή του εαυτού μου
«Δεν έχω ομπρέλα» μου είπες,
στάζοντας νερό και δάκρυα

Σε πήρα στο σαλόνι μου
να σε στεγνώσω,
σου ’δωσα να φορέσεις ρούχα
από ’κείνα που είχες αφήσει
στη ντουλάπα μου

Σε πήρα και σε στέγνωσα
«Θα βγει ο ήλιος» σου είπα
πριν χαθείς στην αγκαλιά μου
σαν πρώτα

Ξημέρωσε και έφυγες πάλι μακριά μου
«Τα λέμε» είπες
πριν προλάβω να πω·
Αντίο