Κάτι με πιάνει ώρες-ώρες και ξεκινάω να γράφω ακούγοντας μουσική. Ποιος εγώ, αν είναι δυνατόν. Που δεν μπορούσα να ακούω τον παραμικρό ψίθυρο όταν έγραφα, που δεν ήθελα να κινείται οτιδήποτε τριγύρω μου σε ακτίνα τουλάχιστον 5 μέτρων, που δυσανασχετούσα με την ριμάδα την τηλεόραση που ακούγονταν όταν έπαιζε δήθεν τα αγαπημένα σήριαλ, τώρα πια δεν με νοιάζει ούτε με πειράζει καθόλου και το χειρότερο όλων δεν ακούω. Ρε, μπας και μεγαλώνω και δεν καταλαβαίνω πολλά πράγματα; Δεν γνωρίζω, δεν απαντώ λέω μέσα μου και ξεφεύγω από την ερώτηση-παγίδα.

Τελευταία ανακάλυψα κάτι ξεχασμένα-παρατημένα βινύλια (τι όμορφη λέξη, βινύλια… Α! ρε εποχές) μες στην σκόνη αλλά σας πληροφορώ καμία χαραγματιά επάνω τους (τι κι αν πέρασαν τόσα χρόνια) ούτε καν είχαν στραβώσει. Βέβαια, τα είχα όρθια αφού έτσι μας έλεγαν οι τότε κατασκευαστές βινυλίων. Πιάνω έναν στην τύχη, τους Pink Floyd για την ακρίβεια, και το ψυχεδελικό αλλά κορυφαίο άλμπουμ όλων των εποχών παίζει. Προηγήθηκε ένα καλό καθάρισμα του δίσκου αλλά και της βελόνας, και το wish you were here ακούγεται καθαρά, πολύ καθαρά. Σειρά πήρε το hurricane του μεγάλου Dylan και η απογείωση ήταν πια καθαρά θέμα χρόνου.

Το μυαλό ομοίως καθαρίζει, αδειάζει κι αφήνεται στην μαγεία της μουσικής. Μοιραία αναπολώ, μεταφέρομαι σ’ αυτά τα χρόνια που το βερμούτ έρεε άφθονο (άκου βερμούτ), εκείνα τα χρόνια της αθωότητας και επανέρχομαι στις σημερινές εποχές της βότκας του τζιν των κοκτέιλ και της νοθείας.

Παντού πια νοθεία. Παντού όμως. Σ’ όλα τα ιερά και τα όσια, έτσι για να το γενικεύσω. Μόνο κάποιο μένει ακόμα απόρθητο κάστρο ό, τι κι αν κάνουν, όσα μέτρα κι αν πάρουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις. Τα νιάτα, η ζωντάνια και το γέλιο. Πόσο χάρηκα προχθές που είδα κάποιους νέους, φοιτητές ήταν μάλλον, που είχαν στα χέρια τους κουτάκια από μπύρες και κάθονταν πάνω στο πεζούλι; Μέχρι 30 άτομα μέτρησα με μια γρήγορη ματιά και δυο –τρία σκυλιά απ’ αυτά τα αδέσποτα των πόλεων που πηγαινοέρχονταν δίχως κάποιος να δυσανασχετήσει από την παρουσία του άλλου. Και να τα γέλια, να οι μουσικές από τα μαγαζιά και η νεανική διάθεση στα ύψη κι ακόμα ήταν νωρίς. Κάπου 2 τα ξημερώματα. Στάθηκα και τους έβλεπα για κάποια δευτερόλεπτα. Ίσως και να ζήλευα που τα γράφουν όλα τα συστήματα κανονικά, δεν ελπίζουν, δεν φοβούνται τίποτα και προπαντός είναι ελεύθεροι. Α! ρε διαχρονικέ Καζαντζάκη. Αν ζούσες σήμερα τι θα έλεγες σ’ όλους αυτούς που έχουμε πάνω από το κεφάλι μας; Μοιραία έρχεται στο νου μου κάποιο από τα σοφά λόγια του. « Ό,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά». Σωστό, δεν ποθήσαμε όσο θα ’πρεπε την λευτεριά μας, μα το σπουδαιότερο ξεχάσαμε όλους εσάς και δεν εφαρμόσαμε όλα όσα είπατε στην πράξη. Παραδοθήκαμε έτσι απλά.

Και το hurricane ακόμα παίζει. Μεγάλο τραγούδι, πολύ μεγάλο. Κάπου στα 6 λεπτά. Κι εγώ συνεχίζω να γράφω…

_

γράφει ο Κώστας Βελούτσος