Hurricane

5.10.2014

 

 

Κάτι με πιάνει ώρες-ώρες και ξεκινάω να γράφω ακούγοντας μουσική. Ποιος εγώ, αν είναι δυνατόν. Που δεν μπορούσα να ακούω τον παραμικρό ψίθυρο όταν έγραφα, που δεν ήθελα να κινείται οτιδήποτε τριγύρω μου σε ακτίνα τουλάχιστον 5 μέτρων, που δυσανασχετούσα με την ριμάδα την τηλεόραση που ακούγονταν όταν έπαιζε δήθεν τα αγαπημένα σήριαλ, τώρα πια δεν με νοιάζει ούτε με πειράζει καθόλου και το χειρότερο όλων δεν ακούω. Ρε, μπας και μεγαλώνω και δεν καταλαβαίνω πολλά πράγματα; Δεν γνωρίζω, δεν απαντώ λέω μέσα μου και ξεφεύγω από την ερώτηση-παγίδα.

Τελευταία ανακάλυψα κάτι ξεχασμένα-παρατημένα βινύλια (τι όμορφη λέξη, βινύλια… Α! ρε εποχές) μες στην σκόνη αλλά σας πληροφορώ καμία χαραγματιά επάνω τους (τι κι αν πέρασαν τόσα χρόνια) ούτε καν είχαν στραβώσει. Βέβαια, τα είχα όρθια αφού έτσι μας έλεγαν οι τότε κατασκευαστές βινυλίων. Πιάνω έναν στην τύχη, τους Pink Floyd για την ακρίβεια, και το ψυχεδελικό αλλά κορυφαίο άλμπουμ όλων των εποχών παίζει. Προηγήθηκε ένα καλό καθάρισμα του δίσκου αλλά και της βελόνας, και το wish you were here ακούγεται καθαρά, πολύ καθαρά. Σειρά πήρε το hurricane του μεγάλου Dylan και η απογείωση ήταν πια καθαρά θέμα χρόνου.

Το μυαλό ομοίως καθαρίζει, αδειάζει κι αφήνεται στην μαγεία της μουσικής. Μοιραία αναπολώ, μεταφέρομαι σ’ αυτά τα χρόνια που το βερμούτ έρεε άφθονο (άκου βερμούτ), εκείνα τα χρόνια της αθωότητας και επανέρχομαι στις σημερινές εποχές της βότκας του τζιν των κοκτέιλ και της νοθείας.

Παντού πια νοθεία. Παντού όμως. Σ’ όλα τα ιερά και τα όσια, έτσι για να το γενικεύσω. Μόνο κάποιο μένει ακόμα απόρθητο κάστρο ό, τι κι αν κάνουν, όσα μέτρα κι αν πάρουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις. Τα νιάτα, η ζωντάνια και το γέλιο. Πόσο χάρηκα προχθές που είδα κάποιους νέους, φοιτητές ήταν μάλλον, που είχαν στα χέρια τους κουτάκια από μπύρες και κάθονταν πάνω στο πεζούλι; Μέχρι 30 άτομα μέτρησα με μια γρήγορη ματιά και δυο –τρία σκυλιά απ’ αυτά τα αδέσποτα των πόλεων που πηγαινοέρχονταν δίχως κάποιος να δυσανασχετήσει από την παρουσία του άλλου. Και να τα γέλια, να οι μουσικές από τα μαγαζιά και η νεανική διάθεση στα ύψη κι ακόμα ήταν νωρίς. Κάπου 2 τα ξημερώματα. Στάθηκα και τους έβλεπα για κάποια δευτερόλεπτα. Ίσως και να ζήλευα που τα γράφουν όλα τα συστήματα κανονικά, δεν ελπίζουν, δεν φοβούνται τίποτα και προπαντός είναι ελεύθεροι. Α! ρε διαχρονικέ Καζαντζάκη. Αν ζούσες σήμερα τι θα έλεγες σ’ όλους αυτούς που έχουμε πάνω από το κεφάλι μας; Μοιραία έρχεται στο νου μου κάποιο από τα σοφά λόγια του. « Ό,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά». Σωστό, δεν ποθήσαμε όσο θα ’πρεπε την λευτεριά μας, μα το σπουδαιότερο ξεχάσαμε όλους εσάς και δεν εφαρμόσαμε όλα όσα είπατε στην πράξη. Παραδοθήκαμε έτσι απλά.

Και το hurricane ακόμα παίζει. Μεγάλο τραγούδι, πολύ μεγάλο. Κάπου στα 6 λεπτά. Κι εγώ συνεχίζω να γράφω...

 

_

γράφει ο Κώστας Βελούτσος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Λάσπη

Λάσπη

Κατακαλόκαιρο. Η ζέστη, ειδικά στις τσιμεντουπόλεις, αφόρητη. Τα παιδιά, που άλλες χρονιές βρίσκονταν ήδη σε παραλίες και πλατσούριζαν, τούτη τη χρονιά παραμένουν “εις το κλεινόν άστυ”. Οι νεολαίοι, οι περισσότεροι τουλάχιστον, ειδικά όσοι φοιτούν σε πανεπιστήμια,...

Επίπονη φιλαναγνωσία

Επίπονη φιλαναγνωσία

- γράφει η Μαρία Βασιλειάδου - Κυριακή πρωί καθισμένη στο καφέ-στέκι της οικογένειας με την εξάχρονη κόρη δίπλα μου να διαβάζουμε και οι δυο με προσήλωση τα βιβλία μας. Λίγο πιο πέρα μια οικογένεια με δυο παιδιά, λίγο πιο μεγάλα σε ηλικία από την κόρη μου, φωνάζουν...

Φόνισσες στην λογοτεχνία

Φόνισσες στην λογοτεχνία

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Συχνά οι δολοφόνοι αποτελούν έναυσμα έμπνευσης για τους λογοτέχνες και μάλιστα σε αυτό οφείλει την ύπαρξή της η κατηγορία της αστυνομικής λογοτεχνίας. Ωστόσο, θα ήθελα να κάνω μνεία σε μια πολύ ιδιαίτερη κατηγορία δολοφόνων που δεν δρα...

«Κάπου περνούσε μια φωνή» – Ναπολέων Λαπαθιώτης

«Κάπου περνούσε μια φωνή» – Ναπολέων Λαπαθιώτης

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - «Κάπου περνούσε μια φωνή» (επέτειος αυτοχειρίας του Ν. Λαπαθιώτη) Στις 7 Ιανουαρίου 1944 ο Ναπολέων Λαπαθιώτης βάζει τέλος στην ζωή του με το περίστροφο του πατέρα του Λεωνίδα Λαπαθιώτη (υψηλόβαθμου αξιωματικού του ελληνικού στρατού) στο...

Παιδιά και Παιδεία

Παιδιά και Παιδεία

Όταν συναναστρέφεσαι με παιδιά και είσαι και κάποιας ηλικίας, “κλέβεις” από την νιότη τους. Θέλεις κι εσύ να μοιραστείς μαζί τους. Να παίξεις μαζί τους. Κι είναι, μα την αλήθεια, μια μαγεία όταν το πετυχαίνεις. Και το συνειδητοποιείς, όταν εξαφανίζονται μεμιάς οι...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Παιδιά και Παιδεία

Παιδιά και Παιδεία

Όταν συναναστρέφεσαι με παιδιά και είσαι και κάποιας ηλικίας, “κλέβεις” από την νιότη τους. Θέλεις κι εσύ να μοιραστείς μαζί τους. Να παίξεις μαζί τους. Κι είναι, μα την αλήθεια, μια μαγεία όταν το πετυχαίνεις. Και το συνειδητοποιείς, όταν εξαφανίζονται μεμιάς οι...

Αγαπημένα λογοτεχνικά φαντάσματα

Αγαπημένα λογοτεχνικά φαντάσματα

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία φαντασμάτων στην λογοτεχνία, που- πέρα από ρίγη και ανατριχίλες- σκορπούν αφειδώς νοσταλγία κι ένα κύμα τρυφερότητας σε όσους τα αναπολούν. Ίσως γιατί τα συγκεκριμένα στοιχειά είναι συνδεδεμένα με το πατρικό...

Τι είναι θεός, τι μη θεός και τι το ανάμεσό τους;

Τι είναι θεός, τι μη θεός και τι το ανάμεσό τους;

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Στις 25 Οκτωβρίου 1962 τιμάται με το Νόμπελ Λογοτεχνίας ο Αμερικανός συγγραφέας John Ernst Steinbeck (27 Φεβρουαρίου 1902 – 20 Δεκεμβρίου 1968). Το πλούσιο έργο του περιλαμβάνει το βραβευμένο με βραβείο Πούλιτζερ (1940) μυθιστόρημα «Τα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου