Δεν θα γραφόταν κανένα άρθρο με αντίστοιχο τίτλο, αν δεν υπήρχε μια μύχια ανάγκη να υπερασπιστούμε την ύπαρξη της ποίησης. Κι όμως, από καιρού εις καιρόν, είναι αναγκαίο και παραγωγικό να θέτουμε υπό αμφισβήτηση ακόμη και αυτά που θεωρούμε θετικά μας δεδομένα. Έτσι ενδυναμώνονται τα αόρατα νήματα που μας συνδέουν με το καθετί και θεριεύει ο δεσμός τους με την ψυχή μας.

Ένα από αυτά είναι η ποίηση, που δεν ανήκει στους ποιητές της, αλλά σ’ εκείνους που ζητούν να λάβουν μια διαβεβαίωση ως προς τη χρησιμότητά της. Λιτή ή πολύπλοκη, για εξασθενημένες πνευματικά πλειοψηφίες ή για καλώς εννοούμενους διανοητές, φαιδρή ή σοβαρή, μοναδικό δείγμα «προϊόντος» που η προσφορά του ξεπερνάει κατά πολύ τη ζήτηση. Ειδικά σε αυτή τη χώρα, που μπορούμε και παινευόμαστε τουλάχιστον για την πληθώρα των ποιητών και της ποιότητας του έργου τους. Ας αφήσουμε τα αλαμπουρνέζικα. Η μαγεία της ποίησης έγκειται σε ένα μόνο χαρακτηριστικό της: στο να μπορεί κάποιος μελίρρυτα να περιγράψει ακόμη και το πιο άθλιο συμβάν της ζωής, να χαϊδέψει τις λέξεις του με τέτοιο τρόπο που, ακόμα και η κόλαση να ενδύεται παράδεισο. Να διαβάζεις για πόλεμο, και να εκπνέεις ειρήνη.

Αυτή είναι η μαγεία της, λοιπόν. Η χρησιμότητά της όμως; Ας πατήσουμε λίγο το χώμα με γυμνά πόδια. Άλλοι χρειάζονται μαγειρεμένο φαγητό για να νιώθουν πλήρεις, άλλοι χρειάζονται την επιβεβαίωση των γύρω τους για να υπάρξουν, άλλοι αρκούνται στο προσεγμένο ντύσιμο και υπάρχουν και κάποιοι που έχουν επιλέξει την ποίηση. Ορίστε, δε σάς ωραιοποιούμε τα πράγματα, δεν προσπαθούμε να σας πείσουμε. Αλλά, όπως εμείς σεβόμαστε την ανάγκη μιας πλειοψηφίας να έχει το μαγειρεμένο φαγητό και την επιβεβαίωση ώστε να νιώθει εντάξει, περιμένουμε κι από εσάς κάποια στιγμή να σεβαστείτε αυτή μας την ανάγκη χωρίς να τη χλευάζετε. Γιατί ο σεβασμός, αν δεν είναι αμφίδρομος, δεν υφίσταται κιόλας.

Να λοιπόν σε τί χρησιμεύει και αυτή η παγκόσμια ημέρα. Μια ευκαιρία να γιορτάσουν την «τροφή» τους, εκείνοι που δεν έτυχε να πάσχουν από ανίατη ασθένεια, εκείνοι που δεν τιμούν τη μπριζόλα και την πεολειχία μέσα στην ίδια ημέρα, εκείνοι που δεν περιμένουν του Αγ.Βαλεντίνου σα μια αφορμή. Για αυτούς τους υπόλοιπους λοιπόν, μια ημέρα που συμπέφτει με τη επίσημη έναρξη της Άνοιξης –και δεν είναι διόλου τυχαίο αυτό- δικαιούνται να ονειροβατούν, τιμώντας τις λέξεις που έχουν πλεχτεί για να ονομάσουν ό,τι έμεινε αβάπτιστο, να ντύσουν ό,τι ξέμεινε γυμνό και κρυώνει, να χρωματίσουν ό,τι μαύρισε μέσα τους και εν τέλει, να τραφούν με τον τρόπο που έχουν οι ίδιοι επιλέξει.

_

γράφει η Μικέλα Φερούση

_____

Η Μικέλα Φερούση γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Γαλλικής γλώσσας και φιλολογίας του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ασχολείται με μεταφράσεις και επιμέλεια λογοτεχνικών κειμένων. Έχει δημοσιεύσει κείμενά της σε ηλεκτρονικούς ιστότοπους και σε έντυπες εκδόσεις. Προσφάτως, εκδόθηκε το θεατρικό μονόπρακτο «Η Συνέντευξη» (Νοέμβριος 2017) από τις εκδόσεις Άπαρσις.