Κάθε που σκέφτομαι το παρελθόν βουλιάζω

μέσα σε κούφιες προδομένες αναμνήσεις,

που τις αρνιέμαι πριν σκυφτός τις φέρω πίσω

στη θύμησή μου και πιστέψω πως αλλάζω.

Αυτό το σήμερα με έκανε κομμάτια,

με στραπατσάρισε, με άφησε κουρέλι,

με μεταμόρφωσε σε μάταιο κουρδιστήρι

να σέρνω νεκρικά τα δυο μου τα ποδάρια.

Υποταγή μου στον καιρό που δεν αντέχω,

που δεν τον θέλησα, μα μπρος του γονατίζω

πιστός ακόλουθος μιας μοίρας πουλημένης,

που υπομένω μιας και δύναμη δεν έχω.

Και ξεπηδώ από ουρλιαχτά και φρέσκο αίμα

και φωνασκώ γυμνός να σώσω ό,τι αξίζει,

μα ’μαι μισός πια εδώ, σε έρημο τοπίο.

Τ’ άλλο μισό μου το χαράμισα στο ψέμα.

Κι είναι στιγμές που η σκέψη μέσα μου επιστρέφει

σε αναμνήσεις που τις σκότωσα για λάθη,

που τις χαράμισα για πάθη μου μοιραία

και μια γροθιά την αντοχή μου καταστρέφει.

Μαύρο παρόν μου, τι να πω, που δεν αλλάζει.

Το άδειο χέρι μου κι αν σφίγγω δεν το σώνω.

Κι όλο ματώνω τον καιρό μου και λυπάμαι

για κείνο τ’ αύριο που η μπόρα το τρομάζει.

Σκληρή κι ισόβια φυλακή η αιώνια σιωπή

κι η ελπίδα ακροβατεί για να σωθεί.

_

γράφει η Στέλλα Πετρίδου

(Από την ποιητική συλλογή «Ο καιρός», εκδόσεις «άλφα πι»)