Πειραιάς ίσον Πορθμέας, της αρχαιότητας νησί
με την Αθήνα σε ένωνε πολιτισμού εποχή χρυσή
Πολλοί κατακτητές σού εκτόξευσαν τα βέλη,
σου επέφεραν πληγές ψηλά τα τείχη ύψωνες
και άντεξες όλες τις δυστυχίες, φρικτές καταστροφές

Ο εικοστός αιώνας, της Αναγέννησης παλμό ήρθε για να κτυπήσει
Του εμπορίου νήματα γερά κρατάς σ’ Ανατολή και Δύση
Σύγχρονη δόμηση παντού, μνημεία ιστορίας
λιμάνι μαγικό, όλου του κόσμου πλοία αμφίδρομης πορείας

Στις γειτονιές σου οι δρόμοι μοσχοβολούν Ελλάδα
ο ήλιος και η ζωή σου για την ψυχή λιακάδα
Από τη Ζέα μέχρι το Μικρολίμανο όμορφος σαν ανάγλυφο
η ομορφιά σου φτάνει να φτιάξει έναν παράδεισο

Στα βράχια της Πειραϊκής έως τη Φρεαττύδα
τα δειλινά γυρίζουν ρομαντική σελίδα
Στης Κοκκινιάς τα στέκια ο Κόκοτας να παίζει
για την αγάπη εκείνη που όλους μας παιδεύει

Στα φτωχικά Καμίνια εργάτες λεν τον πόνο τους
στον προς το ζην αγώνα τους καταπατούν τον μόχθο τους
Ταμπούρια, Δραπετσώνα όπως τα χρόνια εκείνα
κάθε λογής κουτούκια, μεζέδες και ρετσίνα

Τα ηλιοβασιλέματα, Καστέλα, της θάλασσας πετράδι
στον ουρανό οι γλάροι σε χαιρετούν με χάρη
στους κήπους στις πλατείες σου στα τόσα αρχοντικά σου
στο διάβα των περαστικών σκορπίζεις τ’ άρωμά σου

_

γράφει η Ελένη Λουκά