Το πέρασμα μιας χρονιάς και ο ερχομός μιας νέας αποτελούν αφετηρία για αρκετούς από εμάς -όρκο δεν παίρνω- να κάνουμε απολογισμό των πεπραγμένων μας. Ερωτήματα για το κατά πόσο ή όχι έγιναν οι σωστές κινήσεις, πάρθηκαν οι σωστές αποφάσεις, διαγράφηκαν τα σωστά άτομα ή προγραμματίστηκαν κατάλληλα τα γεγονότα της ζωής μας τη χρονιά που πέρασε, εμφανίζονται μπροστά μας ζητώντας τις απαντήσεις τους.

Για έναν βιβλιόφιλο ένα από όλα τα ερωτήματα είναι το αν διάβασε τα σωστά βιβλία. Τι είναι, όμως, σωστό, όταν μιλάμε για λογοτεχνία και συγγραφή;

Είναι σωστό και κατάλληλο αυτό για το οποίο μας μίλησε με τόσο ενθουσιασμό ο βιβλιοπώλης της γειτονιάς μας; Μήπως εκείνο το βιβλίο που βρισκόταν στο πρώτο τραπέζι μπροστά στην είσοδο του πολυκαταστήματος; Ή μπορεί και εκείνο για το οποίο μιλούσαν με τόσο επαινετικά λόγια στη βιβλιόφιλη ομάδα στο Facebook; Ίσως, να είναι κι εκείνο που έχει πουλήσει αριθμό αντιτύπων με πολλά μηδενικά στο τέλος του.

Αλήθεια, τι μπορεί να κάνει ένα βιβλίο πραγματικά κατάλληλο για τον καθένα μας;

Βγάζοντας τη στολή του επαγγελματία του χώρου, θα μιλήσω ως μια απλή, ταπεινή αναγνώστρια που παλεύει κάθε εβδομάδα να πιάσει το σωστό βιβλίο από το ράφι. Για εμένα, λοιπόν, που διαβάζω λες και αύριο δεν θα ανατείλει ο ήλιος, που είμαι -τουλάχιστον ήμουν μέχρι πρόσφατα- μέλος σε ομάδες και που έχω και συνδρομή -εννοείται- στη Δημοτική Βιβλιοθήκη το κατάλληλο βιβλίο έχει ένα και μόνο χαρακτηριστικό: ζωή μέσα του.

Θα μου κλείσει το μάτι πονηρά στην εικοστή του σελίδα, θα με πιάσει από το χέρι και θα μου ανοίξει την πόρτα της ιστορίας του, θα μου δώσει χαρτομάντηλο να κλάψω ή θα με χτυπήσει στον ώμο ακούγοντας το γέλιο μου, θα μου κάνει καφέ να πιώ με τους ήρωές του στην τελευταία του σελίδα, μα πάνω απ’ όλα θα με κάνει να το θυμάμαι -αν όχι για χρόνια- τουλάχιστον για μήνες. Δεν είναι το κάθε σχόλιο κάτω από την κοινοποίηση και τη φωτογραφία που θα με τσιγκλήσει να το βάλω στη λίστα με τα «προσεχώς» -ξέρουμε όλοι πώς γράφονται τα σχόλια, άλλωστε- ούτε, φυσικά, το αν θα μου πει κάποιος γνωστός το πόσο το ευχαριστήθηκε – καλοδεχούμενη η άποψη, αλλά όχι… Προτιμώ το «ιδίοις όμμασι». Για εμένα είναι οι παλμοί που θα νιώσω, όταν το πάρω στα χέρια μου και θα διαβάσω το οπισθόφυλλο.

Τι κι αν όλοι λένε ότι δεν ικανοποιήθηκαν, ότι δεν ήταν αυτό που περίμεναν ή ότι κλαίνε τα λεφτά που έδωσαν. Εμένα μπορεί κάτι να μου πει. Ίσως, αυτό που δεν είπε στους υπόλοιπους. Ίσως, γράφτηκε για να μεταφέρει μήνυμα μόνο σε εμένα. Κι αυτό επιτυχία θεωρείται, κι ας αποτελώ μονάδα.

Στο «διά ταύτα», λοιπόν, το κατάλληλο βιβλίο είναι εκείνο που γράφτηκε με σκοπό να εκφράσει την ιδέα, το συναίσθημα, την κραυγή του συγγραφέα, κι ας επηρεάσει μονάχα μια μονάδα. Εκείνο το βιβλίο θα σε κάνει να το κλείσεις, να πάρεις μια βαθιά ανάσα και να νιώσεις την πληρότητα ως αναγνώστης.

Εσύ, βιβλιόφιλε, το έχεις σκεφτεί ότι το μηδέν χωρίς τη μονάδα είναι τίποτα;

_

γράφει η Μαρία Βασιλειάδου