Καθόμουν για μέρες στο τελευταίο σκαλί της εκκλησίας του Αγ. Δημητρίου. Χάζευα τα παπούτσια και τις κάλτσες του κάθε επισκέπτη πιστού. Από τα σοσόνια τα σφιχτά που πνίγαν το δέρμα λίγο πιο πάνω από τον αστράγαλο, ξεχώριζα τις θεοσεβούμενες ηλικιωμένες. Από τις κάλτσες τις μεταξωτές που μπαίναν στις τσέπες καλογυαλισμένων παπουτσιών ξεχώριζα εκείνους τους κυρίους με την κολόνια και το βαρύ after shave κοντά στα εβδομήντα και κάτι. Από τα φθαρμένα αθλητικά με τις πρόχειρες κάλτσες και άλλα δύο ή και τρία ζευγάρια αθλητικά λερωμένα με μικρότερα νούμερα να τρέχουν ακανόνιστα δίπλα τους, τις κουρασμένες μανάδες. Καμιά φορά έμπαινε καμιά γόβα κόκκινη δωδεκάποντη και σήκωνα με λαχτάρα τα μάτια μου. Άρπαζα με την φαντασία μου ένα φιλί κόκκινο κι άφηνα τον λεκέ από το κραγιόν στο μάγουλό μου να με σημαδεύει. Σκεφτόμουν εκείνα τα σφιχτά σοσόνια πώς θα γυρνούσαν να κοιτάξουν ετούτα τα γυμνά γυαλιστερά πέλματα μέσα στις στενές κατακόκκινες γόβες τους. Έβλεπα να φωτίζουν τα κεριά την ζήλεια τους και την απέχθειά τους μαζί κι άκουγα τους ψιθύρους. Μια συμμορία παπουτσιών σαν εκείνες που γνωρίζω καλά.

Γύρισα το μυαλό μου  στο πλάι και το άδειασα όπως αδειάζει κανείς το νερό της θάλασσας από τα αυτιά του. Δεν θέλω άλλα λερώματα. Μου φτάνουν τα δικά μου. Ο ήλιος έπεφτε στα μάτια μου και τα χείλη μου είχαν ξεραθεί εκείνη την μέρα από όλες τις άλλες μέρες. Με τα χέρια μου έκανα σκιές στο πάτωμα. Να ένας λαγός για να φάω. Να ένας σκύλος για να κάνω φίλο. Να μια πεταλούδα να φτιάξω ένα καινούριο όνειρο.

Ήρθε με δυο ποδαράκια σκέτα κόκκαλα χωμένα σε κίτρινες θαμπές μπαλαρίνες. Περπατούσε αργά και σταμάταγε σχεδόν σε κάθε σκαλί. Προτίμησα να μην σηκώσω το κεφάλι μου. Περπάτησα τα μάτια μου μαζί της σε κάθε σκαλί. Πόση πίστη να βαστά πάνω της ή πόση απιστία; Να ζητά ένα θαύμα; Να ζητά μια συγχώρεση; Δυο ποδαράκια λες και πατούσαν σε μαξιλάρι ο ήχος τους. Μια ησυχία σαν σονάτα αγκάλιαζε όλη την σκάλα. Από τόσες πατημασιές οι δικές της μόνο έφτιαχναν μικρά σύννεφα σε έναν ουρανό που μπορούσα να δω χωρίς να με κουράζει ο ήλιος. Ήθελα να σηκώσω το αδύναμο κορμί μου και να πατήσω πάνω σε τούτα τα αιωρούμενα μπαμπάκια που έφτιαχνε, μα σαν είδα τα δικά μου παπούτσια θυμήθηκα πως εγώ ήμουν κολλημένος στην γη. Πως η βαρύτητα της δικής μου ζωής με κόλλαγε στο πρώτο το σκαλί του Αγ. Δημητρίου με το ένα χέρι τεντωμένο να βαστά μια κούπα με την επωνυμία μιας εταιρείας που δεν θυμάμαι πια περιμένοντας λίγα φιλεύσπλαχνα κέρματα.

Άρχισα τόσο να μικραίνω από την ντροπή μου που έπεσα απότομα στο σκαλί ολόκληρος. Πέταξα τα άχαρα και βρώμικα παπούτσια μου και περπάτησα ξυπόλητος στον άσπρο διάδρομο. Σκαρφάλωσα στο επόμενο σκαλί κι άρχισα να πατώ από σύννεφο σε σύννεφο μέχρι που πήρα φόρα και πήδηξα πάνω στις κίτρινες μπαλαρίνες της. Με το χέρι στο μέτωπο για να μην τυφλωθώ σήκωσα το κεφάλι μου να την δω. Μια αγιογραφία ζωντανή. Κατάμαυρα μαλλιά, δέρμα σταχτί και μάτια που στάζανε μέλι. Έδεσα το φιόγκο από το δεξί της παπούτσι στην μέση μου για να μην χάσω με τίποτα τούτη τη θέση. Αν θα το ήθελε ο όποιος θεός θα μπορούσε να με αφήσει για πάντα εκεί. Σαν μπήκε μέσα στην εκκλησία είδα για πρώτη φορά τον χώρο που περιμένουν όλοι τα θαύματα. Δεν έμοιαζε καθόλου θαυματουργός. Πάντα πίστευα πως όλο αυτό ήταν η επινόηση εκείνων που φοβούνται τον θάνατο. Κάθισε σε ένα από τα στασίδια κι έκανε το σταυρό της. Την κοίταζα ξαπλωμένος πάνω στα σκεπασμένα από το μαλακό δέρμα του παπουτσιού δάχτυλά της. Θα μπορούσα να πιστέψω για χάρη της, θα μπορούσα να ζητήσω κι εγώ ένα θαύμα. Να ήταν λέει αυτή η συρρίκνωση της ντροπής μου η δική μου αιώνια ή έστω και προσωρινή ευτυχία…