Αντιστοιχίζω τα χρόνια που περάσανε μ’ εκείνα που πρόκειται να έρθουνε. Ποια άραγε να είναι περισσότερα, ποιο άθροισμα και ποια αφαίρεση στη ζυγαριά που στέκουνε μπορούν να ισορροπήσουν; Αν στρέψω πίσω το κεφάλι μου, τα χρόνια αναμνήσεις θα ονομάσω. Είναι πολλές, άλλες γλυκές κι άλλες κατήγοροι για τις στιγμές που άφησα απλά να περάσουνε, δίχως την επίγευση της ολοκλήρωσης να νιώσω. Κι όταν μπροστά το μέτωπό γυρίσω, τα χρόνια που θα έρθουνε προσδοκίες θα τα πω. Είναι πολλές μα μοιάζουνε, οι περισσότερες ανέφικτες να εκπληρωθούν. Μα στάχυ στάχυ συμπληρώνεται η εικόνα της ζωής μου, πότε οι θύμησες που απ’ το νου αναδύονται πότε τα όνειρα που από το θυμικό ξεπροβάλλουν.

Μα τίποτα δε μου ανήκει από αυτά ούτε οι αναμνήσεις που εξατμίστηκαν όπως αμέριμνα ζούσα τις στιγμές τους μα ούτε τα μελλούμενα δικά μου είναι. Φαντάσματα ακόμα και τα δυο, που απλά τη φήμη τους την τρέφουν, καθώς συνέχεια στο μυαλό μου τριγυρίζουν. Αφήνω ακίνητο το βλέμμα και στέκομαι στη μέση της ζυγαριάς. Καμιά ροπή είτε μπροστά είτε πίσω δε θα με συνεπάρει. Έχω μόνο το παρόν, αδιευκρίνιστο όμως αφού το κυνηγώ συνέχεια και πριν το μέλλον πάω να ζήσω, γρήγορα παρελθόν μου μοιάζει. 

_

γράφει ο Άκης Παρισιάδης

–