Άφησε τα γυαλιά του πάνω στις σελίδες της εργασίας που διόρθωνε, βολεύτηκε στην καρέκλα του γραφείου του και αφουγκράστηκε τους ήχους του γραπτού, που τον ταξίδευαν. Κάθε φορά η ίδια αίσθηση μούδιαζε τα μέλη του. Διάβαζε την καινούρια εργασία του μεταπτυχιακού φοιτητή και ονειροπολούσε. Ο λόγος του άρτιος γεμάτος δόκιμους όρους, σμιλεμένος σαν γερό οικοδόμημα, με έντονη την παρουσία τόσο ελληνικής, όσο ξένης βιβλιογραφίας και αρθογραφίας. Μα μέσα από το γραπτό αναδυόταν μια μυρωδιά μεθυστική, ταξιδιάρα. Έφερνε στο νου τη φιγούρα του νεαρού με τα σπαστά μαλλιά να ακουμπούν στους ώμους, το γλυκό χαμόγελο, το στοχαστικό βλέμμα. Του νεαρού με τα μακριά δάχτυλα, που έτρεχαν στα πλήκτρα του πιάνου, στη χριστουγεννιάτικη μάζωξη στο μπαράκι του Αστρινού.

Σηκώθηκε και έβαλε μια πλάκα στο παλιό γραμμόφωνο, στολίδι του γραφείου του. Οι νότες από το βαλς του Shostakovich πλημμύρισαν το χώρο. Άρχισε να ταιριάζει το πάζλ της σκέψης, να οσμίζεται σαν κυνηγάρικο σκυλί την ένταση που ανατέλλει την ώρα που τα μάτια του χάνονται στις επιστημονικές λέξεις. Η μουσική, η αγάπη που πρόδωσε χρόνια πριν, για την ακαδημαϊκή καριέρα, αυτή, αυτή στριφογύριζε μέσα από την παρουσία του νέου και τον αναστάτωνε. Την εγκατέλειψε, την έσπρωξε βίαια, τη στρίμωξε στο ντουλαπάκι της καρδιάς και του μυαλού του, την κλείδωσε. Η προοπτική για μια θέση καθηγητή σε ένα πανεπιστήμιο της χώρας του ή του εξωτερικού, γιατί όχι, ήταν Σειρήνα στο γυρισμό του Οδυσσέα στην Ιθάκη.

Η Παιδαγωγική και τα Μαθηματικά λατρεύτηκαν από αυτόν, μπλέχτηκαν, συμβίωσαν άριστα. Το μεταπτυχιακό και το διδακτορικό έπειτα, απαιτούσαν ολοκληρωτικό δόσιμο. Η έρευνα, οι δημοσιεύσεις φλέρταραν έντονα το χρόνο του, τον δέσμευαν. Οι κόποι δικαιώθηκαν με την παρουσία του στην έδρα ως τακτικός καθηγητής στη Διδακτική των Μαθηματικών. Οι επιλογές, που έκανε, βρήκαν λιμάνι. Η παρουσία του στη ζωή των φοιτητών μέσα από τη διδασκαλία, ο καθοδηγητικός του ρόλοs στις μεταπτυχιακές σπουδές τους, η εποπτεία στα διδακτορικά είναι το ελιξίριο της ψυχής που δε γερνάει. Μα ύστερα από κείνο το βράδυ που δέχθηκε την πρόσκλησή τους για ένα ποτό, στις γιορτές των Χριστουγέννων, η γλυκιά ρουτίνα άφησε το παράθυρο ανοιχτό, για να μπει η αγαπημένη του, αυτή που περίμενε να αναδυθεί ως άλλη Αφροδίτη, να τον ξελογιάσει, να του ζητήσει το μερίδιό της στα κιτάπια της ζωής του.

Ξαναγύρισε στην εργασία του μουσικού φοιτητή και με ένα αχνό χαμόγελο στα γκρίζα του μάτια, φόρεσε τα γυαλιά, να συνεχίσει τη συγγραφή των παρατηρήσεών του και τη βαθμολόγησή της. Λίγες ώρες αργότερα γλίστρησε αποκαμωμένος στο βαθύ καναπέ. Τα μάτια του σφάλισαν φευγαλέα και ο Σαμπού από τον Κλέφτη της Βαγδάτης καθισμένος σε ένα ιπτάμενο πιάνο, κοιτάζοντάς τον με πονηρό βλέμμα, του ψιθύρισε στο αυτί, πως αυτός έκλεψε το παιδικό του όνειρο, να γίνει πιανίστας, όταν κορδωτός το διαλαλούσε σε όσους τον ρωτούσαν τι θέλει να γίνει, όταν μεγαλώσει. Μα ο πατέρας του, ένας αγλαός Γυμνασιάρχης, σχεδίασε την πορεία του εμφυτεύοντάς το στόχο του πανεπιστημιακού καθηγητή .

Η φωνή της κόρης του, τον έσυρε στην πραγματικότητα. Τα δάχτυλά του είχαν μουσκέψει από την αγωνία του ονείρου του. Της χαμογέλασε, άνοιξε την αγκαλιά του, χάιδεψε τα σταχένια μαλλιά της και άκουσε το παράπονό της με τα μπερδεμένα λογάκια, που της υπαγόρευε το άγουρο της ηλικίας της.

– Είναι τόσο τλομελό αυτό που ζητάω από τη μαμά; Τέλω να μάθω, να παίζω πιάνο. Τέλω να γίνω μια διάσημη πιανίστα.

Τη σήκωσε ψηλά, τη γύρισε γύρω του κάνοντας της μικρούς σταθερούς κύκλους στον αέρα. Δίνοντάς της ένα πεταχτό φιλί, της είπε κοιτάζοντας με λατρεία τα αθώα μάτια της :

-Το όνειρο επέστρεψε καρδιά μου. Είναι δικό σου!

_

γράφει η Μαριάνθη Παπάδη