Select Page

A.T.G.C.

A.T.G.C.

 


                              
            

 «ς κε πο στρίβει δρόμος κα φαίνεται πολιτεία τσιμεντένια κι έρινη, σβεστωμένη μ φεγγαρόφωτο τόσο διάφορη κι ϋλη, τόσο θετικ σν μεταφυσικ πο μπορες πιτέλους ν πιστέψεις πς πάρχεις κα δν πάρχεις πς ποτ δν πρξες, δν πρξε χρόνος κ᾿ φθορά του.»

( Γ. Ρίτσος, «Η Σονάτα του Σεληνόφωτος» )

 

Τη μέρα που την έδιωξαν από το Ινστιτούτο δεν έκανε καμιά βλακεία.

Δεν είπε ούτε καν κάτι.

«Η έρευνα δεν έχει ψωμί στην Ελλάδα», θα πρέπει να της είπαν.

Ίσως βέβαια να ήταν κάτι πιο εύσχημο και υπηρεσιακό. Μέσες άκρες όμως αυτό της είπαν και εκείνη δεν είπε τίποτα γιατί ούτως ή άλλως το ήξερε ήδη και γιατί ήδη της φαινόταν θαύμα το ότι μπόρεσε να εργαστεί εκεί για δύο χρόνια έχοντας προσληφθεί αμέσως μετά το πτυχίο.

Ετοίμαζε ήδη και ένα βιβλίο. «Ορισμός του φαινομένου της ζωής». Κάτι αρκετά δύσκολο αν σκεφτείς ότι προς το παρόν δεν υπάρχει κανένας επιστημονικός ορισμός ή τουλάχιστον δεν θα πρέπει να υπάρχει και αυτό το ξέρουν ακόμα και τα παιδιά της Γ’ Γυμνασίου που διδάσκονται και εξετάζονται ακριβώς το ότι δεν υπάρχει ακόμα πλήρης και επιστημονικά αποδεδειγμένος ορισμός.

«Ορισμός του φαινομένου της ζωής-

Ένα βιβλίο που δεν θα το διαβάσει πια κανείς»

Θα πρέπει να μονολογούσε στο τρένο κατεβαίνοντας από την Αθήνα – αν βέβαια είχε ακόμα το κέφι να σκαρώνει ρίμες μετά από αυτό.

«Όλοι μαζί, σαν συρφετός, γυρεύουμε ομοιοκαταληξία

Μια τέτοια ευγενικιά φιλοδοξία έγινε της ζωής μας ο σκοπός»

Θα πρέπει να σκεφτόταν τους στίχους του Καρυωτάκη χαμένη μέσα στο συρφετό του ηλεκτρικού, αν η ίδια δεν είχε τη διάθεση πια να σκαρώσει κάτι ανάλογο.

Δεν έκανε όμως καμία βλακεία, όπως όλοι θα περίμεναν. Κατέβηκε με τον ηλεκτρικό στο Φάληρο, πέρασε τη γέφυρα από το Καραϊσκάκη, έκοψε με το πόδι την ανηφόρα στη Τζαβέλλα, διέσχισε τη Λαμπράκη και συνέχισε να περπατάει κάπου ανάμεσα σε Ευαγγελιστρίας και Πύλης όταν πια ο ήλιος είχε γίνει μια κοκκινωπή κουκκίδα κυκλωμένη από το αποκαμωμένο γαλάζιο και οι σκιές είχαν αρχίσει να γίνονται πιο μεγάλες από τα φυλλώματα των ακλάδευτων δέντρων και τα μικρά μπαλκόνια των πολυκατοικιών.

«Ορισμός του φαινομένου της ζωής».

Από τότε που πήγαινε Β’ Λυκείου της είχε κολλήσει αυτός ο τίτλος όταν ένας καθηγητής της είχε σχεδιάσει στον πίνακα μια γαλάζια αλυσίδα με κόκκινες, γαλάζιες, κίτρινες και πράσινες γέφυρες ανάμεσα στους κρίκους της και είχε εξηγήσει ότι αυτό γράφεται DNA και λέγεται δεσοξυριβονουκλεϊκό οξύ ή κάτι τέτοιο. Πιο πολύ όμως την είχαν εντυπωσιάσει οι γέφυρες, που δεν ήταν γέφυρες αλλά πρωτεΐνες – κάμποσα αμινοξέα δηλαδή σε αλυσίδα – και είχαν και τα ονόματα Αδενίνη, Θυμίνη, Γουανίνη, Κυτοσίνη. Και ακόμα πιο συναρπαστικό της φαινόταν το γεγονός ότι όλα αυτά δεν συνδέονταν έτσι στην τύχη αλλά εμφάνιζαν συμπληρωματικότητα μόνο ανά δύο και συνδέονταν με δύο ή τρεις δεσμούς ανάλογα το είδος της ένωσης. Και όλα αυτά – μου έλεγε – δεν χρειάζονται να τα μαθαίνεις παπαγαλία γιατί αν θυμάσαι ένα γράμμα για το καθένα Α – Τ – G – C είσαι κομπλέ και δεν τα ξεχνάς με τίποτα.

Και εκείνη βέβαια δεν ήταν δυνατό να τα ξεχάσει εφόσον τα έβλεπε όλα αυτά ακόμα και στον ύπνο της. Έβλεπε δηλαδή ότι περπατούσε στη γειτονιά και ξαφνικά κάτι συνέβαινε στα μάτια της και άρχιζε να βλέπει πίσω, μπροστά, πάνω, κάτω και ενώ όλα εμφανίζονταν στην κανονική τους μορφή τα έβλεπε ταυτόχρονα και στη μοριακή εκδοχή τους, ένα τέλεια μελετημένο άθροισμα από γαλάζιες αλυσίδες με πολύχρωμους δεσμούς μεταξύ τους.

«Και ίσως αυτός είναι ο βαθύτερος ορισμός του φαινομένου της ζωής, η ικανότητα δηλαδή να βλέπεις όσα φαίνονται μαζί με αυτά που ναι μεν δεν φαίνονται, αλλά στην πραγματικότητα βρίσκονται βαθύτερα από αυτά που φαίνονται και δίνουν σε αυτά τη δυνατότητα να υπάρχουν και σε εμάς την δυνατότητα να τα βλέπουμε. Γιατί όσα βλέπουμε δεν είναι παρά ένα κάλεσμα για να ανακαλύψουμε όσα ακόμα δεν έχουμε δει…» έγραφε και κάπως έτσι σχεδίαζε από τότε που ήταν μικρή ή να αρχίσει ή να τελειώσει το βιβλίο της.

Αργότερα όμως έμαθε ότι υπάρχουν και αλυσίδες μισές, με μόνο τη μία πλευρά που γράφονται RNA και λέγονται ριβονουκλεϊκό οξύ. Και αυτές οι αλυσίδες  από μονές έχουν την ικανότητα να γίνονται διπλές, αρκεί να παρατάξεις με τη σειρά A – U – G – C τις βάσεις, οι οποίες όμως δεν είναι οι ίδιες γιατί αντί για την Τ – Θυμίνη έχεις την U – Ουρακίλη. «Αυτό όμως» μου εξήγησε κάποτε «δεν είναι πάντοτε καλό γιατί το RNA είναι πολλές φορές το γενετικό υλικό των ιών και η αλυσίδα τους γίνεται διπλή μονάχα όταν εισβάλλουν στους υγιείς οργανισμούς και αρχίζουν να κατακλέβουν τα κύτταρα τους».

Όσο περνά ο καιρός, ο ιός κλέβει όλο και περισσότερα, πολλαπλασιάζεται ζώντας σαν παράσιτο στον άλλο οργανισμό που όσο πάει φθείρεται και αρρωσταίνει. Ο ιός είναι η ζωή που αντιστρατεύεται τη ζωή. Είναι αυτός που πρέπει να σκοτώσεις τη στιγμή που ορκίζεσαι ότι δεν πρέπει να σκοτώσεις.

Από τότε την βασάνιζε και ο Εφιάλτης. Μέσα στο όνειρο της νόμιζε ξαφνικά πως όλες οι αλυσίδες από διπλές γίνονταν μονές, πως όλος ο κόσμος της γέμιζε ιούς που μην έχοντας τίποτα άλλο να κατασπαράξουν γκρέμιζαν κομμάτι – κομμάτι τα πάντα γύρω τους μέχρι που δεν απέμενε παρά μια γκριζωπή τεράστια αλυσίδα και εκείνη να την κοιτά χωρίς να κάνει τίποτα. Μέχρι που απέμενε κάτι υπαρκτό και συνάμα ανύπαρκτο που ιδιοποιείται το όνειρο της, που θρέφεται από αυτό και έπειτα σηκώνει μπαϊράκι και την αμφισβητεί ανοιχτά…  «Η ζωή που σκοτώνει τη ζωή», έλεγε και ξύπναγε κάθιδρη.

«Ένας ιός εισβάλλει στον ύπνο μου και τρέφεται από τα όνειρα μου», μου πέταγε συχνά τώρα τελευταία.

Και όμως σήμερα με όσα έγιναν τη βλέπω να περπατά στη γειτονιά μέχρι που βραδιάζει και βγαίνουν τα σκυλιά, γιατί εδώ τα σκυλιά γυρίζουν γύρω – γύρω τα βράδια και φυλάνε τους άστεγους που τα ταΐζουν τη μέρα.

*

Προχωρά όσο σκοτεινιάζει και προσπαθεί να μείνει ξύπνια ίσως επειδή βλέπει ο Εφιάλτης θα επανέλθει ακόμα χειρότερος σήμερα ή ίσως επειδή ο Εφιάλτης είναι ήδη εδώ και εκείνη πια δεν έχει μήτε το εργαστήριο, μήτε τους σωλήνες, μήτε τα μικροσκόπια, μήτε τίποτα άλλο από αυτά που θεωρούσε όπλα της.

Προχωρά όσο πάει στα σκοτεινά γιατί ξέρει ότι σήμερα ο ιός που τρεφόταν τόσο καιρό βγαίνει στο φως, εμφανίζεται μέσα στη νύχτα απέναντι της και της καταπίνει τα όνειρα. Είναι η μέρα που η μονή αλυσίδα της ζωής γεννιέται για να δώσει το τελειωτικό χτύπημα στη διπλή αλυσίδα που δεν καταδέχτηκε να ζήσει σαν παράσιτο, αλλά μεγάλωσε μελετώντας και γεννώντας γνώση και όνειρα.

Προχωρά για κάμποση ώρα πάνω στην Ηρώων Πολυτεχνείου μέχρι που φτάνει στην πλατεία έξω από το Δημοτικό θέατρο. Κάνει να προχωρήσει και άλλο, κάτι όμως τη σταματά. Είναι ένα μεγάλο διάφανο περίπτερο. Είναι ένας κύβος από ολοκάθαρο γυαλί στη μέση της πλατείας, στο κέντρο της πολιτείας, κάτω από το φως του φεγγαριού και πάνω από τις υπόγειες σήραγγες του μετρό.

Εκείνη σταματά γιατί δεν ξέρει ότι είναι ένα ακόμα διαφημιστικό περίπτερο. Και αν ακόμα είναι, εκείνη φωνάζει ότι δεν θα έπρεπε να είναι, ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχει εκεί, εκείνη τη μέρα, εκείνη την ώρα. Σκέφτεται ότι αυτό δεν θα έπρεπε να είναι διαφήμιση, γιατί η διαφήμιση είναι μια ανθρώπινη δραστηριότητα αλλά αυτό είναι τίποτα και κάτι την ίδια στιγμή. Είναι ένα τεράστιο γυαλί, ανίκανο να κρύψει, ανίκανο να κόψει το σεληνόφως, ανίκανο να την εμποδίσει να δει τους ανθρώπους, τα σπίτια, τα φώτα. Και όμως είναι μια πέτρα που της κλείνει το δρόμο και δεν την αφήνει να συνεχίσει την πορεία της στα μισά της πλατείας. Είναι ένα αέρινο κομμάτι πέτρας, ένα τίποτα που τράφηκε από τον αέρα, απομύζησε τα κτήρια, τους ανθρώπους, τα φώτα του δρόμου και έρχεται τώρα και στέκεται μπροστά της για να σαρκάσει, για να της δείξει ότι μπορεί αυτό που δεν υπάρχει να υπάρξει.

«Είναι ο ιός» ακούει τη φωνή της. «Είναι η ζωή που αντίκειται στη ζωή. Είναι αυτό που έρχεται από το τίποτα και με εμποδίζει να περάσω», τη βλέπεις χειρονομεί καθώς στέκεται μπροστά σε ένα τεράστιο περίπτερο από κρύσταλλο στη μέση της πόλης. Είναι που καταλαβαίνεις πως μια άλλη ζωή, μια πραγματικότητα μπήκε μέσα στο όνειρο και έκανε τη σύμβαση σου με το ερευνητικό κέντρο να λήξει και άφησε το βιβλίο σου αδιάβαστο σε κάποιο αρχείο. Και αυτό ακριβώς σε σκοτώνει, το ότι ζεις για να δεις αυτό που σε σταματά, ότι ζεις για να αντιμετωπίσεις κάτι που υπάρχει τη στιγμή που δεν θα ήθελες να υπάρχει...

*

Και όμως καταλαβαίνει πως κανένα μόρφωμα δεν μπορεί να σταματήσει τη ζωή. Πως ακόμα και αν ο ιός γεννήθηκε κατατρώγοντας την, η ζωή στο μεταξύ προχωρά και ο ιός πάντα θα βρίσκεται πίσω της και θα προσπαθεί να την ξεγελά ότι την έφτασε.

Γυρίζει λίγο πιο πίσω και κοιτά την πλατεία, τον δρόμο και την πόλη λουσμένη στο φεγγαρόφωτο και στα φώτα του δρόμου. Γυρίζει πίσω και βλέπει πιο καθαρά και βλέπει την πλατεία ανοιχτή και το γυαλί, την αλυσίδα μονάχα ένα μικρό σημάδι μπροστά της.

Και τότε –το ξέρω  εγώ που σας λέω την ιστορία αυτή – θα δει τη ζωή πληγωμένη από τους ιούς να προχωρά αλώβητη «με σημαίες και ταμπούρλα μέσα στην αχλή και τη δόξα του φεγγαρόφωτος». Και θα το δει αυτό επειδή θα προχωρά και η ίδια μέσα στην πόλη, αφήνοντας πίσω της την γυάλινη αλυσίδα.

 

_

γράφει ο Χρήστος Τσαγκάρης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ' αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ' αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!