Πέταξα το τσιγάρο μου στο δρόμο. Ούτε που ξέρω γιατί το άναψα εξάλλου. Τα μάτια μου ίσα που βλέπαν στο δρόμο. Βλέπεις και τα κλάματα κάποτε στερεύουν και άντε να τα φέρω τα βλέφαρα στη σωστή τους θέση. Νόμιζα πως δε θα σταματήσει ποτέ τούτος ο ποταμός. Ένιωθα την...

Και να η ανακοίνωση-πρόκληση: μια καταγραφή για τις 6:30 π.μ. A piece of cake για μένα. Οι σημειώσεις μου έχουν ημερομηνίες και ώρες. Σκέψεις απλές μα κομμάτι μου. Όλο και κάτι θα πλησιάζει την ώρα της «απαίτησης». Θα μπορούσε, βέβαια, να είναι πλαστό, αλλά δεν το...

              Πίστευε... πίστευε πως μαζί με την ανατολή του ηλίου θα ‘ρθει και η δική του ανατολή. Δεν ζητούσε πολλά. Κάτι πολύ απλό. Κάτι πολύ μικρό. Ζητούσε ένα σκοπό. Ζητούσε το νόημα των λέξεων, των πράξεων. Ήταν για αυτόν...

-Πατέρα το βασίλειο μας καταρρέει. Τα έσοδα είναι μηδαμινά και πρέπει να βρεθεί μια άμεση λύση. Θα γίνει έκτακτο συμβούλιο και μάλιστα απόψε κεκλισμένων των θυρών. Θα γίνει ψηφοφορία από τους συμβούλους για το ποιος θα κυβερνήσει το κάστρο για να καλύψουμε τις...

Ώρα που 'ναι μεταίχμιο το βράδυ εσαλπάρει για όνειρα αυτοτελή της μέρας που χαράζει εύκολα ο καθείς παραδίδεται στη ζάλη του ποτού και του κεφιού που αρμόζει την κραιπάλη σ αυτήν επαραδίδεται αυτήν την ετιμάει καθ' υπερβολή τακτά χρονικά διαστήματα ζητάει. να ζήσει...

Ό,τι κρύβεται πίσω από την τραβηγμένη κουρτίνα είναι οι σκιές που κινούνται υπό το φως των κεριών ή ενός χαμηλού λαμπτήρα - μόλις 40 W- είναι η πάλη ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο στη μεταμεσονύχτια ζώνη και λίγο πριν το χάραμα με τη χαμηλή τηλεθέαση τότε που τα...

Σου έρχομαι από ένα δρόμο απρόσιτο, βαθύ, με λάσπες στα πόδια φορτωμένος, σαν αμαρτίες άπλυτες. Έκλινε το γόνυ μου πολλές φορές στην αποτρόπαια αυτή γη, μέχρι τη διαδρομή αντίστροφα ν αρχίσω να μετρώ. Θεία χάρη μου δόθηκε για μέρες δυο, με την επιστροφή μαζί και...

Οι ανταύγειες του ήλιου συνταράσσουν την καταγάλανη μάτια του, τα βλέφαρά του μετακινούνται, κλείνουν ελαφρά και υπόσχονται πως θα ανοίξουν αιφνιδίως στο επόμενο δευτερόλεπτο. Ο χρόνος λιγοστός για όνειρα, για απατηλά παιχνιδίσματα του νου, για λιγοψυχίες. Έπρεπε...

Ώρα εξίμισι το πρωί… Την είδα να στέκεται όρθια στην πόρτα με φαγωμένα γόνατα και σκόνη στα μάτια. Δεν την κάλεσα, απρόσκλητη ήρθε με τα θαμπά μαλλιά πιασμένα αλογοουρά και τα μάγουλα ανοιγμένα σαν να ’χαν σκάψει μέσα τους τρύπες θεόρατες. Δε μίλησε, ίσως γιατί...

Πριν το χάραμα, γύρω στις έξι και μισή,  όταν η νύχτα έχει αποκοιμηθεί, οι πρίγκηπες, οι νεράιδες και τα ξωτικά βγαίνουν από τα παραμύθια... Μέσα από ιπτάμενα καράβια, άμαξες, αεροπλάνα κι αερόστατα, με φως πασπαλίζουν τον αέρα και ρίχνουν μέρα στην πόλη. Έπειτα,...

«Κοίτα με! Φεύγω» και εξαφανίστηκε σε ένα δρομάκι που θα οδηγούσε σε μιαν άλλη ζωή. Αλλιώτικη, ίσως και καλύτερη. Μα σίγουρα όχι στην ίδια. Ή ίσως όχι. Πόση σημασία να έχει, αλήθεια;   «Φύγε λοιπόν! Άντε» φώναξε και εκείνη βαθιά αδιαφορώντας για τις αλκυονίδες...

Ο χρόνος φαντάζει ανέκφραστος στην παγερή ακινησία του τοπίου και τα κοράκια φέρουν το δικό τους θάνατο κάτω από τα μαύρα φτερά τους.   Μέσα απ' τη λευκή ομίχλη παλιές μορφές αρχίζουν να συγκεντρώνονται και οι αντανακλάσεις ματαιότητας ισχυρίζονται πως δεν...

Είναι πρωί ή μήπως βράδυ; Κάπου στις έξι και μισή Ξένοι διαβαίνουν μες στο σκοτάδι για να προλάβουν τη ζωή Ίσως να ήταν κάτι σπουδαίο ίσως να ήταν κάτι απλό Κόκκινα φώτα εδώ μπροστά μου! Κάνω να φύγω μα δεν μπορώ! Ακούω ανάσες που ευθύς βαραίνουν έξω απ’ τη στάση...