Η παραλία μας δεν έχει πια φωτιές Ούτε παρέες με κασετόφωνα τα βράδια Λείψαν τα χάδια κι οι γλυκές φωνές Τώρα ατέλειωτη σειρά από σκοτάδια...   _ γράφει ο Ντέμης Κωνσταντινίδης   από την ποιητική συλλογή “Εφημερόπτερα”, 24γράμματα,...

Ένας βροντερός ήχος ήχησε στα αυτιά της. Ήταν η πόρτα που έκλεισε πίσω της με δύναμη. Το στεφάνι της Πρωτομαγιάς που κρεμόταν πάνω από την πόρτα έπεσε με δύναμη στο πλατύσκαλο και τα πέταλα των λουλουδιών σκόρπισαν σαν χαρτοπόλεμος Είχε ήδη νυχτώσει. κρατώντας ένα...

Φεγγάρι χρυσαφένιο Με βελονάκι κέντησα Ολόλευκό σεμέ Στο τέλειωμα του έβαλα Δαντέλα κρεμαστή Κι  ένα τραπέζι ξύλινο Με σκαλιστά λουλούδια Με μία σκάλα κρεμαστή Στον ουρανό ανεβάζω Κάνε μου λίγο χώρο Λέω να βεγγερίσουμε δίπλα σ ‘ ένα κρατήρα με παγωμένη τσικουδιά...

Η νύχτα Γυναίκα ντυμένη στα μαύρα. Αλητεύει όταν εσύ κλείνεις τα μάτια σου. Όταν παραδίδεις τα σκήπτρα της μέρας σου στ’ όνειρο... Όταν ακουμπάς στο προσκέφαλο έγνοιες ασήκωτες. Εκείνη τότε βγαίνει. Στολίζεται μ’ άστρα , αρωματίζεται μ’ άνθη κι αλητεύει. Πολλές...

H ν ύ χ τ α μας περιγελά Βάζει τα καλά της Στολίζεται Ανοίγει τα φτερά της Μας δείχνει με το δάχτυλο Στη μέρα που αδημονεί Και οι δυο μαζί συνωμοτούν Μια άλλη αυγή για να΄ρθει...   _ γράφει η Σοφία Σκλείδα   Από την ποιητική συλλογή ΟΝΕΙΡΩΝ ΟΑΣΗ,...

Ωραία η νύχτα, καθόλου άνεμος να φυσά άστρα πλέουνε και μια θάλασσα αρχαία τεκμηριώνει το αιώνιο. Στις παρυφές του βουνού ανάβουν φώτα του άνω χωριού. Οι νυχτερίδες που και πάλι συσκέπτονται. Και μία ησυχία άνευ προηγουμένου. Εκεί μέσα στην ήρεμη νύχτα γνώρισα πιο...

Νύχτα απαστράπτουσα που μου γυρεύεις εκδίκηση το φεγγάρι σου πως γέρνει στο κρεβάτι μου. Το φως του με καίει και γδέρνει το σκοτάδι μου. Νύχτα θανατηφόρα πως λερώνεις τα τελευταία μου λεπτά με δάκρυα πικρά. Όχι δεν τα θέλω τώρα. Είναι αργά τώρα πια η συγχώρεση...

Έρημη πόλη, άγνωστοι πια οι δρόμοι. Και συ, σκιά περιπλανιέσαι. Τις σκέψεις αιχμαλωτίζεις, μην τύχει και σβηστούν οι αναμνήσεις. -Όπως μια κρύα νύχτα τα όνειρα σου- -Τίποτα δε χάθηκε εντελώς… Κι όμως, ποιος μπόρεσε πίσω απ’ τη θλίψη σου να δει; Ποιος μπόρεσε στη...

Τα βράδια που κοιμάσαι έρχομαι κρυφά στο σπίτι Σαν αφήσει ο ήλιος τις άδειες γειτονιές τραβώ το κλειδί κάτω από το πεζούλι ακουμπώ το μέτωπο στο μάνταλο της πόρτας και στυλώνω τους αγκώνες μου στο μάρμαρο της σκάλας Σε συναντώ ξανά μες στη βραδιά που νυχτερεύει...

Κάθε βράδυ προσπαθώ να δω τα άστρα αλλά πάντα μου κρύβονται δυο είναι αυτά που υπάρχουν πάνω σου μέσα στα στρογγυλά σου μάτια.   Κάθε βράδυ θέλω να μυρίσω τον ουρανό αλλά πάντα υπάρχει μια άοσμη πνοή είναι αυτή που έχει μπει μέσα στο άσπρο δέρμα σου.  ...

  Ονειρευόμουν με μάτια ορθάνοιχτα την ιστορία που χάθηκε στη χαραμάδα του ίσως.   Ένα βράδυ...   Την βρήκε η Ελπίδα να κάθεται κουλουριασμένη στην άκρη. Της χάιδεψε για λίγο τα μαλλιά, άνοιξε το παράθυρο και της έδειξε το φεγγάρι. Το πνεύμα μέθυσε...