Η νύχτα συνταράσσεται από αναπάντεχα ραπίσματα. Κι εγώ αποκαμωμένος την κοιτάζω. Σταυρώνω τα πονεμένα μου άκρα που αναζητούν απαντήσεις. Το βλέμμα μου της εξομολογείται… Δε μπορείς να στοιχειώνεις τη ζωή μου. Δε μπορείς να αποχρωματίζεις την κάθε μου στιγμή. Δε...

Νύχτα, σε περιμένω να 'ρθεις σαν εξιλέωση στη μέρα που με τα κουρασμένα χέρια της δε μ' άγγιξε να νοιώσω την ελπίδα, δε μ' άγγιξε να συνεχίσω κατάματα τον ήλιο ν' αντικρίζω. Κι έτσι πως θα 'ρχεσαι φέρε μου δυο νυχτοπούλια δύο άστρα δύο φεγγάρια δύο όνειρα δυο...

Αυτός ο πόνος ερχόταν το φθινόπωρο, και πάντα πρώτα στον αυχένα. Έπρεπε να περιδινίζεται σε ένα μεγάλο μαντήλι σιωπηλό, να προφυλάσσεται.   Της συνέστησαν τις νύχτες να καταπίνει πριν την κατάκλιση λίγες γουλιές ανόθευτο συμπυκνωμένο φεγγαρόφωτο, της δυσθυμίας...

  Είδα την πανσέληνο στο φρύδι του βουνού. Συνάντησα κι εσένα. Είναι που βγήκε η ψυχή να πάρει αέρα. Θα τη θωρεί κι εκείνος, είπα. Και οι δυο, γλυκείς, ωραίοι, καραδοκούσαμε -άραγε τι- ποια ανήκουστη να λύσουμε απορία; Στο φέγγος της αιωρούνταν απίστευτη...

Τί παραπάνω από μια νύχτα θες τώρα που αιμορραγούν τόσες πληγές τί σχέσεις και ερωτόλογα στου κόσμου τ’ ανυπόμονα.   Τί μπορούμε να κερδίσουμε μαζί τί άλλο από μια βιαστική στιγμή μόνο δυο μικρά ονόματα στου κόσμου τα επόμενα.   Μη στα μάτια με κοιτάς μη...

άλλη μια νύχτα που περνά και μόνη θα μ’ αφήσει και το ξημέρωμα να έρθει δεν αργεί κείνα τα λόγια που χες πει μ’ έχουν τσακίσει... κι ούτε κι η νύχτα να τα αντέξει δεν μπορεί   ήπια κι έσπασα την κούπα απ’ το κρασί μου κι ύστερα χόρεψα ζεμπέκικο βαρύ να ‘ναι τα...