Ακόμα μια νύχτα άγρυπνη. Τα βλέφαρα προσπαθούν να εκτονώσουν την ανάγκη μου για ύπνο, τα κλείνω, αλλά αντί να σφραγίσουν το επιθυμητό σκληραίνουν την ανησυχία και φτιάχνουν τη βεβαιότητα μιας τραχιάς αγρύπνιας. Αν ήταν η δημιουργία μια μορφή λύτρωσης θα ήταν η πιο...

Δεκέμβρης μήνας. Το κρύο τσουχτερό. Ο αττικός ουρανός κατάμαυρος και δεν αφήνει τον ήλιο να σκάσει ένα χαμόγελο, να ζεστάνει, όχι τόσο τα σώματα, μα τις ψυχές των ανθρώπων. Η Αρετή, καιρό τώρα, τριγυρνά από δω κι από κει. Κάθε μέρα αγωνιά ποια φίλη ή ποιος φίλος θα...

- γράφει η Ιωάννα Μαρία Νικολακάκη - Στη φύση, όλα τα φιόρα1 κάποτε στεγνώνουν και μαραίνονται. Το ίδιο συμβαίνει και στον παγκόσμιο χάρτη, με τους διάφορους πολιτισμούς. Μοιάζουν οι χώρες με ψηλοκρεμαστά στεντόρεια φαναράκια, που μέσα τούς γλυκανασαίνει2...

Τον τελευταίο καιρό ευγνωμονώ τον καλό μου σύντροφο που με ταξιδεύει άθελά του στο μακρινό παρελθόν μου, τότε, που ήμουν παιδάκι ακόμα... Βραδάκι, στην μακρινή Ντίρε Ντάουα της Αιθιοπίας. Μία μικρή πόλη στην οποία, τα χρόνια εκείνα, υπήρχε πολύς Ελληνισμός που...

Τόσες κάλτσες είχαν καταλήξει να ζουν μονές και παράταιρες, αλλά για κάποιο μεταφυσικό λόγο, το ζευγάρι με τους σκίουρους βγήκε για άλλη μια φορά ενωμένο από το στεγνωτήριο.  Χαμογέλασε με αυτό το ζευγάρι. Είχαν επιβιώσει. Η ύφανση αρκετά φθαρμένη στις φτέρνες,...

Πώς να κοιτάξεις στα μάτια ένα παιδί που έχει έρθει από πόλεμο κι έχει ζήσει τον τρόμο, τη φωτιά, την απώλεια; Πώς να φερθείς σε ένα αγόρι, αμούστακο σχεδόν, που από την παιδική του ηλικία, αντί για σάκα με βιβλία και τετράδια, του έδωσαν στο χέρι ένα όπλο και του...

Βγήκε πολύ προσεκτικά από το διαμέρισμα προσέχοντας να μην κάνει καθόλου θόρυβο. Το κινητό κλειστό. Άνοιξε πολύ προσεκτικά την εξώπορτα της πολυκατοικίας και κρατώντας την ανάσα της, την έκλεισε με το κλειδί. Κοίταξε γύρω. Έψαξε μέσα στα σκοτάδια. Δεν φαινόταν...

Είχε ξεχάσει, καταπώς φάνηκε, πώς είναι να βρίσκεσαι σε μια αίθουσα αναμονής. Και όχι μια οποιαδήποτε αίθουσα· έξω από μια τεράστια γυάλινη πόρτα, χωρίς ορατότητα στα ενδότερα εννοείται, η οποία οδηγεί στα χειρουργεία. Γνωρίζει, γιατί το έχει βιώσει όταν το σπλάχνο...

  «Μια βότκα, παρακαλώ!». «Με φυσικό χυμό πορτοκάλι, λίγο πάγο και διπλή μεζούρα βότκας», είπα καθισμένη αναπαυτικά στον καναπέ του καθιστικού μου…  Ειδικά αυτό το τελευταίο το τόνισα, γιατί μία βότκα με φυσικό χυμό πορτοκάλι χωρίς διπλή μεζούρα βότκα είναι...

- γράφει η Κατερίνα Γυφτάκη - “Δε νύσταξες ακόμα;” με ρώτησε η ηλικιωμένη κύρια, καθώς έβαζε το τσαγερό στη φωτιά. Όλη η παρέα του λόρδου Καριγκαλέην, ήμασταν φιλοξενούμενοι της-είχε την  ευγενική καλοσύνη να μας το προτείνει-κατά τη διάρκεια μιας ορειβατικής...

Κυρίες και κύριοι κι αγαπημένα μου παιδιά. Βρίσκομαι σήμερα μπροστά σας για να σας συστηθώ και για να επανορθώσω, όσο μπορώ, μια αταξία... ή περισσότερες. Όπως όλοι βλέπετε αυτήν τη στιγμή, γιατί διάλεξα την ώρα που όλοι βρίσκεστε μπροστά σε μιαν οθόνη, μικρή ή...

Άνοιξε βίαια την εξώπορτα του σπιτιού και τον κατάπιε με μιας το έρεβος της καλοκαιριάτικης νύχτας. Βάδιζε σκυφτός και με προσοχή υπό το αμυδρό φως των αστεριών, προσέχοντας μη και σκοντάψει και φάει τα μούτρα του, αυτά τα μούτρα που έσπευδαν να δοκιμάσουν τα...

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα παραθυράκι. Όμορφο, καλοσχηματισμένο, καθαρό. Στεκόταν πάντα ήσυχο. Δεν ενοχλούσε κανέναν. Οι πεταλούδες, το φως, τα μυρμήγκια, όλα τα πλάσματα το πλησίαζαν. Ήθελαν να το δουν. Να θαυμάσουν την ομορφιά του. Να κλέψουν ένα χαμόγελο...

Ο ήλιος έμπηγε την άχνινη1 λεπίδα του μες στα ψαχνά του λόφου μας. Κρήτη. Νομός Ρεθύμνης. Εκεί που οι βράχοι στένουνται2 ψηλά απ’ τους εγκρεμνούς3, σαν στάλες κεχριμπάρια. Εκεί που η θάλασσα πληγιάζει τη στεριά. Εκεί που περιστέρες κι αετοί κεφαλοδένονται με...

Δευτέρα 28 Μαϊου 1962 Αγαπημένη μου Ελένη, Λείπω ήδη εννιά μήνες, μα δεν έχω λάβει ούτε μια γραφή σου. Σου ‘χω στείλει κι άλλα γράμματα μα δεν ξέρω αν τα 'λαβες ή τα κατάπιε κι αυτά η θάλασσα. Βαράει ο ασύρματος και η καρδιά μου ελπίζει να ‘ναι από σένα. Μα δεν...

Πόσο είχα ανάγκη είχα αυτόν τον κύριο Ύπνο... Είχα περάσει μια πολύ δύσκολη μέρα και η ανάγκη μου να βρεθώ στην αγκαλιά του Μορφέα ήταν επιβεβλημένη και αδιαπραγμάτευτη. Ήθελα να γαληνέψω, όχι τόσο σωματικά, μα ψυχικά. Και ο καλός μου το κατάλαβε και με πήρε από το...

Ήταν μια εποχή αληθινά παράξενη αν και ό,τι ζούμε πάντα έχει συμβεί με κάποια άλλη μορφή σε άλλες εποχές. Ένας ιός από την Ανατολή είχε αναστατώσει όλον τον πλανήτη, κάθε μέρα ήσουν υποχρεωμένος να ακούς αναλυτικά τα θύματά του παντού. Σε μια εποχή που αρρώσταινες...

Συνηθισμένες στιγμές, και κυρίως, συνηθισμένη νοοτροπία της μεσοαστικής, μικροαστικής οικογένειας.