«Μια βότκα, παρακαλώ!». «Με φυσικό χυμό πορτοκάλι, λίγο πάγο και διπλή μεζούρα βότκας», είπα καθισμένη αναπαυτικά στον καναπέ του καθιστικού μου… 

Ειδικά αυτό το τελευταίο το τόνισα, γιατί μία βότκα με φυσικό χυμό πορτοκάλι χωρίς διπλή μεζούρα βότκα είναι απλώς ένας φυσικός χυμός πορτοκάλι με μια υποψία αλκοόλ κι αυτό -πίστεψέ με- δεν το θέλεις, όταν ψάχνεις κάτι να σου κατευνάσει τα νεύρα, μια κρύα νύχτα που η διάθεση σου ταλαντεύεται σαν εκκρεμές…

Αμέσως μόλις έκανα την παραγγελία μου, σηκώθηκα ανυπόμονα και βιαστικά από τον καναπέ και κατευθύνθηκα προς στην κουζίνα, κάνοντας μία στάση πρώτα για να αρπάξω το μπουκάλι της βότκας από το μπουφέ και ένα κρυστάλλινο ποτήρι από τη βιτρίνα με τα ποτήρια και τα φλυτζάνια που είναι για ιδιαίτερες περιπτώσεις και που βρίσκεται ακριβώς δίπλα του. Έβγαλα τον πάγο από τον καταψύκτη και ετοίμασα τη βότκα μου με ύφος επαγγελματία μπάρμαν σε πεντάστερο ξενοδοχείο! Το καλύτερο όμως είναι ότι την ετοίμασα έτσι ακριβώς όπως την πίνω, πράγμα σπάνιο να το πετύχεις εκεί έξω, στην άλλοτε κανονική σου ζωή… 

Στη συνέχεια, τοποθέτησα το ποτήρι με την πολυπόθητη βότκα σε ένα δίσκο επενδυμένο με μαύρο δέρμα, μαζί με ένα μικρό σφυρήλατο μπολ γεμάτο αλμυρά κράκερ σε διάφορα σχήματα και κυρίως με τον αέρα έμπειρης σερβιτόρας ξεκίνησα για το καθιστικό… 

Στο σημείο αυτό άρχισα σιγά-σιγά να παραιτούμαι από τους προηγούμενους ρόλους που με ζήλο τόση ώρα υποστήριζα και αφού ακούμπησα ευλαβικά το δίσκο στο τραπέζι του καθιστικού, εκσφενδονίστηκα στον καναπέ και άραξα εκεί με ύφος πολλών καρδιναλίων να απολαύσω τη βότκα μου, αφού πρώτα ευχαρίστησα ευγενέστατα τον εαυτό μου!

Κλεισμένη για μέρες στο σπίτι, όπως άλλωστε και το μεγαλύτερο κομμάτι του πλανήτη γη, αρνούμαι να κοιτάζω όλη μέρα τηλεόραση για να ενημερώνομαι για τους όλο και αυξανόμενους αριθμούς των κρουσμάτων και των θανάτων εξαιτίας της νέας επιδημίας! Έχω κλείσει τηλεόραση κι έχω αποφασίσει να αναμετρηθώ με τον εαυτό μου πρώτα από όλα, διευρύνοντας τους ορίζοντές μου και -γιατί όχι- τα ταλέντα μου! Μέχρι τώρα κυρίως έγραφα για να εξιλεωθώ, τώρα θα εμπλουτίσω το ρεπερτόριο της ζωής μου αναλαμβάνοντας κι άλλους ρόλους! 

Γιατί μη νομίζεις πως δεν ακολουθώ την ίδια self-service τακτική και με τον πρωινό και απογευματινό καφέ, με το μεσημεριανό και βραδινό γεύμα κι όταν επίσης χρειάζομαι υπηρεσίες περιποίησης μαλλιών, μανικιούρ πεντικιούρ κλπ. Για να μην αναφερθώ στην ώρα της γυμναστικής που μόνη ενθαρρύνω, εμψυχώνω, μετρώ επαναλήψεις, μόνη βογκώ κι αναστενάζω: «φτάνει τόσο», «δεν αντέχω», «έλεος»…

Εγκλεισμός  είναι αυτός και θέλει την καλοπέρασή του και την τρέλα του! Γιατί καλύτερα να παριστάνω τη σερβιτόρα, μπαργούμαν, μάστερ σεφ, κομμώτρια, αισθητικό, personal trainer και πάει λέγοντας, όσο βρίσκομαι σε κατ’ οίκον περιορισμό -μπαίνοντας μάλιστα και στο πετσί του ρόλου- παρά είτε να κοιτάω ανέκφραστα το ταβάνι της κρεβατοκάμαρας για ώρες ατελείωτες ή ακόμα χειρότερα να θυμώνω με όλους και με όλα και να ξεσπώ με σπασμωδικές κινήσεις. Τώρα κρατάμε αντοχές για να μαζέψουμε μετά τα κομμάτια…

– «Μια βότκα ακόμη παρακαλώ λοιπόν»! (εγώ)

– «Αμέσως!» (πάλι εγώ)

– «Ευχαριστώ!» (εγώ)

– «Παρακαλώ!» (εγώ, ποιος άλλος;) 

– «Στην υγειά μας!» (μάντεψε… εγώ!) 

_

γράφει η Ελένη Δεληβοριά