Φορώ στα μάτια  Το βλέμμα της θάλασσας Παίρνω ανάσα   _ γράφει η Άννα...

Άσπροι, μαύροι μπλε και κόκκινοι κίτρινοι και άλλοι βάλθηκαν να καταστρέψουν τα πάντα.   Ασέβεια στην ιστορία ασέβεια στην φύση ασέβεια στον άνθρωπο και απονιά παντού.   “Δεν θέλουμε τους ξένους” φωνάζουν  αυτοί που δημιουργούν τέτοιες καταστάσεις. “Δεν...

  _ γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης - Η δικτατορία των συνταγματαρχών 1967-1974, καθίσταται ένα ιδιαίτερο 'κράτος εκτάκτου ανάγκης,' εάν υιοθετήσουμε την Πουλαντζική αναλυτική (Νίκος Πουλαντζάς),[1] το οποίο και δεν δύναται να αποκοπεί από τα ευρύτερα κοινωνικά,...

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης -   Όπως είναι αδύνατο να συγκρατήσει κανείς την ορμή ενός χειμάρρου, αδύνατο είναι να συγκρατήσει και την ορμή προς δημιουργία ανθρώπων όπως ο Μπάμπης Τσέλος. Δάσκαλος στο επάγγελμα, αλλά συνάμα ζωγράφος μα και εξαίρετος...

Ευτυχία... Ξυπνάς το πρωί. Ήλιος λαμπερός. Τιτιβίσματα παντού. Μοσχοβολά ο βασιλικός.   Δρόμος. Χαρούμενες φωνές παιδικές.   Περπατάς.  Επιστρέφεις. Αγκαλιές εφηβικές αγκαλιές σφιχτές .   Η αγάπη γύρω σου. Η αγάπη πλάι σου. Η αγάπη μέσα σου. Ευτυχία....

Ημερολόγια Που ομολογούν ψυχρά Το τέλος χρόνου _ γράφει η Άννα...

Όνειρα  μιας ζωής   θαμμένα στα λασπόνερα. Κόποι, θυσίες, βάσανα  παρασυρμένα, στα ρέματα χαμένα στα μπάζα. Κι’ εσύ  στέκεις παράμερα βουβός, βουρκωμένος και κοιτάς απελπισμένος τα απόνερα της κατεστραμμένης σου ζωής, μη βρίσκοντας δύναμη  ούτε να διαμαρτυρηθείς,...

Βαρυτικός ο φακός,  η μάζα κάμπτει το φως. Μην υποτιμάς την κρίσιμη πυκνότητα, ψιθυρίζει ειρωνικά, θα κλειστείς, σύμπαν κι εσύ, στον εαυτό σου. Η σχετικότητα με χαϊδεύει. Το μόνο που μας σώζει είναι η νύχτα. Πρέπει να το παραδεχτείς: Καμιά φορά το φως μας πέφτει...

Χάθηκε το γέλιο. Στενέψανε τα χείλη. Σφίχτηκ' η καρδιά.   Εικόνες και ήχοι. Πόνος και δάκρυ γύρω παντού.   Ο ήλιος ανατέλλει για όλους. Ο χάρος παραμονεύει  παντού.   Αίμα και φρίκη. Παιδιά.  Γυναίκες. Γέροι και νέοι.   Συντρίμμια. Αποκαΐδια....

Το πιάσαμε εκείνο το δωμάτιο. Είχε ωραία θέα. Μα ήθελε ανακαίνιση το κτίριο κι ακόμη το δουλεύουν. Θα γίνει, βλέπεις, ακριβό και καθωσπρέπει.   _ γράφει η Πηνελόπη...

Έλα να πεθάνουμε προτού γίνει φθινόπωρο το καλοκαίρι Αντώνης Τσόκος Είναι γεγονός πως η ποίηση είναι μια λιτή αλήθεια, λιτή και ταυτόχρονα επικίνδυνη όπως το ξυράφι. Τούτο το είδος του λόγου οι ποιητές υποχρεούνται, σχεδόν εκ του νόμου, να το δημιουργούν με...

Βρήκες κάτι; Μπα, ακόμα τίποτα. Ένα ερώτημα, δυο μόνο λέξεις. Δυό δυνατές μαχαιριές στη καρδιά.   Θλίψη βουβή, πόνος αφόρητος. Κάθε πρωί η ίδια εύλογη απορία τι θα κάνεις; πως θα περάσει κι’ αυτή η μέρα; Μια σύγχρονη τραγωδία, απάντηση δυστυχώς, καμία. Σε κάθε...

  «και φρενιασμένο τρέχοντας Να φτερουγάει το αίμα του Πάνω στις πέτρες. Ήμουν μικρός δεν ήξερα Χωρίς τον ήχο πως ακούγεται οιμωγή Χωρίς την όραση Πως καταργείται ακέραιο Το σκοτάδι. Πως κικιρίκου Εφιάλτης σε ξυπνάει μιαν αυγή Χωρίς κεφάλι» Αντώνης Φωστιέρης,...

Φύση, αιώνες, ύπνωση, θέλξη, θέα, θέωση. Απότοκη ματαίωση φλεγματικό θα μέ 'βρει. Της οχύρωσης σόφισμα η δικαίωση, την Πενθεσίλεια αποζητώ η Εστιάδα νεύει. Άξαφνο πέρας ωχρό, με της Σαπφούς, της Αφροδίτης τους μηρούς, προϋπαντώ.   _ γράφει ο Λεωνίδας...

Πίεση.  Πίεση από παντού πίεση από όλους.  Πόνος στο σώμα. Πόνος και στην ψυχή.   Φυλακή. Οι τοίχοι κλείνουν. Σφίγγει ο κλοιός σαν μέγγενη,  έτοιμη να συνθλίψει.   Κι εσύ  δεν μπορείς να αντιδράσεις. Τα χέρια και τα πόδια  δεν αντιστέκονται. Κάθεσαι...

        Στάσου.  Μη φεύγεις.  Δεν είναι η βιασύνη λύση.  Δεν είναι η φυγή σκοπός.  Είναι δειλοί, όσοι  τη σύγκρουση αποφεύγουν.  Αν σε κυριεύει ο θυμός,  αν η υπομονή είναι μόνιμος εχθρός,  αν ο σφυγμός σου αυξάνει διαρκώς  τότε πάνω στο κορμί μου εκτονώσου. ...

  _ γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης - H ποιητική συλλογή του Γιάννη Ρίτσου που φέρει τον τίτλο 'Πρωινό Άστρο,'[1] εκδόθηκε το 1955, όντας γραμμένη και αφιερωμένη στο νεογέννητη κόρη του, Έρη. Ο υπότιτλος της συλλογής είναι 'Μικρή Εγκυκλοπαίδεια Υποκοριστικών,'[2]...

Κλεφτές ματιές σε ξένα σώματα. Κλέφτες του ονείρου, στημένου στης ζωής το κάτεργο. Επιπόλαιες σκέψεις μπουκάρουν απρεπώς. Πουκάμισο  ανοιχτό. Σάρκα ως το κόκκαλο πελεκημένη στη φάλαγγα* του  χρόνου. Επιπόλαιες σκέψεις, κλεφτές ματιές σε ξένα πάθη. Αρχέγονη έλξη,...

Μέσα απ’ την παράξενη τοιχογραφία της σιωπής, αναδύονται μελωδικά, οι νότες των ονείρων μας. Αναβλύζουν, σαν το νερό της πηγής. Ανατέλλουν σαν φωτεινές  ηλιαχτίδες που αδημονούν να νικήσουν τα σκοτάδια της πλήξης ή της απαισιοδοξίας, που ορίζουν συχνά την...