Χειμώνες που αργοστάλαζαν βουβά, λευκά σαν κρίνος όπως στο μέσο της νυχτιάς μια παγερή  γωνιά, γινήκαν βράχος μέσα μας, αντήχησαν σαν  θρήνος κι έφτιαξαν ύστερα  σιωπή κι ανείπωτη ερημιά. Αχ, δεν το μπορώ, τη θάλασσα  πιότερο να πλατύνω και να  ντυθώ την ομορφιά...

Αυτή η Κιβωτός Παντού και πάντα, το ίδιο ζώο ξεμπαρκάρει.   Μ’ αδημονία ξεχύνεται σ’ όποια λιμάνια ερημικά, Δάκρυ αποχωρισμού ή καρδιοχτύπι αντάμωσης ζωηρό Δεν είδε το μουράγιο τους.   Κι όταν μαινόμενο τους αδειανούς συναισθημάτων κάβους τους ρημάξει...

Της νιότης το κορμί τυλίγει η ομορφιά με δύναμη και χάρη καλπάζει, κατακτά. Αδίστακτος ο χρόνος θέτει σ’ αυτήν φραγμό γρανάζια της φθοράς ρυθμίζουν τον παλμό. Τα κύτταρα του άνθους γιορτάζουν μια φορά, ανάλγητο το γήρας τα ρίχνει στη φωτιά. Μάταιος ο αγώνας να...

Έρωτες που δεν μπορείς να τους συντηρήσεις, μην τους ξυπνάς. Άσε τα πάθη κοιμισμένα. Τουλάχιστον, στον ύπνο τους ονειρεύονται και χαμογελούν. Η υπόσχεση που δεν πραγματώνεται πληγώνει. Τρυπάει την ψυχή. Άσε τους έρωτες στους δυνατούς, σ’ αυτούς που με τη φωτιά...

Με την επίτοκο μοίρα συναντιόμαστε σε κρυφά μονοπάτια ιχνηλατώντας το μέλλον σαν τον Οδυσσέα που αναζητά την Ιθάκη του.   Εξασκούμαστε στην τέχνη της αλυπίας. Μαχητές των δρόμων παίζουμε πετροπόλεμο με τον ανώνυμο εχθρό κρατώντας για λάβαρο την ανυποταγή....

Σαν αγέρας χτυπάς το παράθυρο της καρδιάς μου Τις χαρές σαν φύλλα στους δρόμους τις σκορπάς κι όλα τα δάκρυα στον κήπο της μοναξιάς μου τα κρατάς για να ποτίζεις τα άνθη τις λύπης μου   Χρόνε ατίθασε Χρόνε αδίστακτε Φονιά των ωρών μου Γεννάς τα λεπτά και τα...

Μίσεψαν εκείνα τα βράδια, τα ξενύχτια μας και τα γέλια μιας όταν ερωτοτροπούσαμε, όταν φλερτάραμε τη ζωή. Και γέμιζε από φως η νυχτιά. Εφηβικά χαχανητά τράνταζαν τη σιωπή του υπόλοιπου κόσμου Όταν ζωγραφίζαμε τον δικό μας κόσμο με ακουαρέλες ευτυχίας έντονες...

Η ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ   Ζωή μες στα χαλάσματα, τα γυάλινα μάτια σου κλαίγαν αιώνες. Με δάκρυα δραπετεύεις απ’ τη γραφή· παραβιάζοντας αγνώστων σπίτια.   Μπρος στη λεηλασία στέκεσαι ανυπεράσπιστη.   Μην ουρλιάξεις απ’ τα φλας. Ο φόβος...

Κάθε που σκέφτομαι το παρελθόν βουλιάζω μέσα σε κούφιες προδομένες αναμνήσεις, που τις αρνιέμαι πριν σκυφτός τις φέρω πίσω στη θύμησή μου και πιστέψω πως αλλάζω.   Αυτό το σήμερα με έκανε κομμάτια, με στραπατσάρισε, με άφησε κουρέλι, με μεταμόρφωσε σε μάταιο...

Όμορες ευχές πετούν στη γραμμή του ορίζοντα. Στη νέα πατρίδα αναζητάς απεγνωσμένα το οικείο. Εκών άκων φυγάς μιας πατρίδας αδιάφορης να σε κρατήσει, αόρατους εχθρούς πολεμάς, για μια θέση στον ήλιο.   Τα αποθέματα της αγάπης σου εξαντλούνται στην προσπάθεια να...

  Θαυμάζω το βήμα της διεκδίκησης που δεν το χωρεί ο δρόμος, ο διάπλατος, ο αδιάβατος- ο δικός μου. Καρτερώ τους ανθρώπους που δεν πλάθονται πια να ξυπνήσουν το χάραμα, ζητώντας βοήθεια από το μπλε. Αξιώνω το προστατευτικό μακριά και το ανέμελο κοντά της θέσης...

Μνήμη Τ’ αστέρι, ξενυχτισμένο, έγειρε στην άκρη τ’ ουρανού κι αποκοιμήθηκε. Το ασημένιο του φως έσβησε στη νύχτα κι έγινε φωνή, κραυγή, σιωπή αβάσταχτη… Ποιος θα μετρήσει τον ήχο του φωτός που διαθλάται στο νερό; Ποιος θα θρηνήσει για την άγονη μνήμη που...

Νύχτες κρύες με κρασί λευκό και η λαγνεία μάγισσα ,φλογερό αερικό. ένοχα βλέμματα γεμάτα σιωπές ανείπωτα λόγια κι άναρθρες κραυγές. Νύχτες στο μοναχικό της μοίρας μου ταξίδι, νύχτες χαμένες στου μυαλού μου το παιχνίδι. Ατίθασες σκέψεις, ονειρικές, ταξίδια στης...

Κάπου οι θάλασσες θα περιμένουν και πάλι να γίνουν πατρίδες μας. Αποδημητικά λιοστάσια γέρνουν τη θλίψη της φυγής τους σε όσα ονειρευτήκαν οι γυμνοί εραστές, σε όσα ανθρώπινα δεν άντεξαν στον πρώτο του θανάτου φθινοπωρινό περίπατο και σκόρπισαν σαν ξεραμένο αλάτι...

Μια μάνα είχε τρία παιδιά, τρεις γιους κι οι τρεις λεβέντες Μόνη της τα μεγάλωσε, τους έκαμε αφέντες Το ’να το λέγαν Νικολή, τον άλλονε Λευτέρη Το τρίτο το στερνόπαιδο, τον φώναζαν Αστέρη Είχε μαλλιά σαν άγγελος και βλέμμα σμαραγδένιο Χαμόγελο που έκαιγε και σώμα...

Ήλιε της μοίρας μου, το βράδυ που σε αντάμωσα, με μάγεψες. «Όμορφη που είναι η ζωή» είπες και ευθύς άναψες τον σβησμένο ήλιο της καρδιάς.   Το ψυχρό σώμα ζεστάθηκε, τα μισόκλειστα μάτια αντίκρισαν το φως Και η ακοή μου ευφράνθηκε με την ηχώ της φωνής σου....

Κρέμομαι Από έναν λεπτοδείκτη και σήμερα Τικ τακ Το χάρβαλο Τικ τακ Αργά αργά Σπάει τη σιωπή το τρέμουλο Τικ τακ Τικ τακ Οι χαμένες ώρες Ξεπετάγονται μέσα απ΄το κρανίο μου Μπροστά στα μάτια σας Τικ τακ Τικ τακ Θα ξεχυθούν αναστάσιμες Οι σβησμένες μνήμες Τικ τακ Τικ...

Κι έχω βαρεθεί τα λόγια, τις αγάπες κι όλες εκείνες τις μεγάλες αυταπάτες που σκορπάν με ένα φύσημα του αέρα με ορμή και με δύναμη σαν αόρατη σφαίρα Μια στιγμή και η αλήθεια σκορπάει τα νέφη παζαρεύει το μύθο με μια πρόστυχη μέθη μέσα στο κάδρο τα χρώματα γίνονται...

Άνοιξη πικρή ευώδιασε στο θαλερό μύρο του πελάγου. Ο μπάτης με θλίψη αργοπέρασε του στεναγμού τα φύλλα. Το ηλιοπέσιμο με περπάτησε στου καρτεριού το φάρο. Ένα φεγγάρι νιο φάνηκε από μακριά κωπηλατώντας στις γλαυκές σιωπές, γιομάτο απ΄τις μυρουδιές σου. Το σεληνόφως...