Χρειαζόμαστε εξηγήσεις αλλά μην κλαις από αδυναμία- ζήσε τις ευγένειες της συνείδησης- δεν θα χαθούμε θα αποκτήσουμε αυτοπεποίθηση και θα γλιστρήσουμε σαν μια βροχούλα πάνω στα φύλλα των δέντρων- θα μας παρασταθεί ο άνεμος και θα μιλάμε ίδια γλώσσα των παιδιών. Μην...

Ψηλαφώ ίχνη ζωής με τις άκρες των δακτύλων τίποτα δεν μου ανήκει… πιάνομαι σε ιστό αράχνης περιμένοντας το θάνατο υπομονετικά. Είναι ένας τρόπος κι αυτός να αντιμετωπίζω το σκοτάδι: να γίνομαι φόβος και χάδι όταν βαθαίνει… θα με αφήσει μόνη τότε ο πόνος που δεν...

  Μια παλιά φωτογραφία   απ’ τα χρόνια τα παλιά,  τη φωνή σου σε κασέτα   και μια ανάμνηση γλυκιά.    Αυτά είναι όλα κι όλα  ό,τι έχω από σένα   τόσα χρόνια που περάσαν   όλα μοιάζουνε σαν ξένα.    Ήσουν νέα κοπελίτσα  κι ήμουνα θαρρώ κι εγώ   στου καλοκαιριού τα...

Κι αν σας φαίνεται ωμό και σκληρό αυτό το ποίημα να ξέρατε μονάχα, πόσο ωραιοποίησα τον πόνο. Πόσο σφιχτά βούλωσα το στόμα μου να μην ακουστούν ολόκληρες οι κραυγές της γέννας. Πόσα παγάκια κατάπια για να μην κάψω το χαρτί με την ανάσα μου. Πόσο λευκό χρειάστηκα...

Ένα ποτήρι Ήλιο  κέρασα τον πόνο. Και λίγα λουλούδια του Οκτώβρη στόλισαν τα φτερά μου. Να, άρχισε το ταξίδι στον ουρανό και στου έρωτα τα τρυφερά λιβάδια. Ω!  Ψυχή φτερωτή η ομορφιά περιμένει. _ γράφει ο Χριστόφορος...

Ήλιος  που  δύει, θαλάσσιος  λέοντας! Στα  άσπρα  βράχια! [Χαϊκού] _ γράφει ο Μιλτιάδης...

  Μια νύχτα αφέγγαρη χυμένη σε μια αιμοσταγή σιωπή φάνηκε ο έρωτας από ένα δρόμο δίχως φώτα... Δεν είχε στεφάνι στα μαλλιά μήτε φτερά στους ώμους... Μόνο δάκρυα τον στόλιζαν ωσάν πολύτιμα πετράδια που μου έβρεξαν τα χείλη... Με γλύκα από τα πάθη των θνητών και μέλι...

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μία τάση σε νέους δημιουργούς, ποιητές που εμφανίστηκαν στα ελληνικά γράμματα μέσα στην κρίση, να εκπονούν ποιητικές συλλογές που διατηρούν έναν ενιαίο χαρακτήρα. Μάλιστα σε αυτές είναι δύσκολο (αν όχι -κριτικά- επικίνδυνο) να...

Αν κάτι με σκοτώνει, Είναι που τα λόγια μου κρύφτηκαν πίσω από ένα ευχάριστο «Εντάξει».   Το λάθος μου ήταν που σώπασα αντί να μιλήσω. Μετάνιωσα, Αλλά προχώρησα έχοντας παρηγοριά και εχθρό μου, την δική μου σιωπή.   Και αν κάτι μου θυμίζει εσένα, Είναι...

(αφιερωμένο στη μητέρα μου και σε όλες τις μανάδες του κόσμου) Ήχος πρώτος: Όταν ο ήχος της γεμάτης σου καρδιάς καμπάνισε μέσα μου τον ήχο της ζωής και το σώμα το δικό σου ήταν ο πρώτος φυσικός μου χώρος. Όταν τρυφερά την παλάμη σου στο κοίλο ηχείο σου ακουμπούσες...

Φοβήθηκε η γάτα πεινάει και δεν τρώει δεν θέλει ψιχουλάκια τα γλυκά χαδάκια της αγάπης θέλει. Υπακοή δηλώνει σε κάθε αφέντη μένει όσο διαρκεί στο φως η φλόγα των ματιών. Γάτα, η γυναίκα δειλή και φοβισμένη μακρινών φωνών στωικά εγκλωβισμένη. Αισθησιακά χορεύει...

Κάθε νύχτα έρχεται η αλεπού, ξύνει με το μυτερό της νυχοπόδαρο μια τρύπα στο τσαλακωμένο στρωσίδι, με παίρνει αγκαζέ και ψευτοκλαίει. «Κλάψε σιωπηλά» λέει κι έπειτα ανεβαίνει με φόρα στα φωτιστικά σώματα να χαζέψει τις σκόνες. Δοκιμάζει απ’ το μεγάλο αρμάρι ένα...

Βαρύ στα βλέφαρα το δάκρυ βαθύ στα μάτια το σκοτάδι τρέμει η καρδιά πίκρα γεμάτη βουβή στην προσμονή γυρεύει χάδι. Βαριά στα σύννεφα η βροχή χαράδρα απάτητη η ψυχή ποιος κράτησε μαχαίρι κοφτερό τη χαραυγή σημάδεψε με αίμα πικρό. Βαριά η καρδιά απ’ τον λυγμό στο...

Ένα βάζο κρυστάλλινο Δυο σταχτοδοχεία όμοια Ένα αγαλματάκι πορσελάνης ροζ με λευκό Δυο αγαλματάκια πορσελάνης βαθύ μπλε με λευκό Μια ασημένια κορνίζα με φωτογραφία γάμου Δυο μικρές ασημένιες κορνίζες με φωτογραφίες αγοριών Μια μικρή ασημένια κορνίζα με φωτογραφία...

Στο λιμάνι που έδεσες Τις πληγές σου μέτρησες Μα τα θέλω σου άφησες Να δέσουν κι αυτά. Όσους κιαν γνώρισες Στα πρέπει τους κόλλησες Μα τα λάθη τους έξυσες Και θέλαν άλλα. Τα κύματα ζήλεψες Τους κάβους έκοψες Μα όσα κιαν ξόδεψες Αξίζαν κι άλλα. Με θάρρος έτρεξες...

Αν κλείσω τα μάτια η ζάλη μ’ ακολουθεί: λευκή διάφανη σαν μια ουτοπική πεταλούδα. Βγαίνω από τον ύπνο ζωσμένος φως και το ηλεκτρικό χάδι με δυναμώνει. Ο Δεκέμβρης έχει ακόρεστη δίψα για εκπλήξεις. Η σιωπή γύρω μου κεντά φιλοσοφίες πάνω στον πάπυρο της μοναξιάς....

Η Άπω Ανατολή πάντα γοήτευε τους Ευρωπαίους με τον πολιτισμό και την τόσο διαφορετική κουλτούρα της, είτε σαν ένα εξωτικό θέαμα είτε ως μία διαπολιτισμική επαφή. Και ήδη στα τέλη του ΙΘ΄ αιώνα εντοπίζονται σημαντικές εικαστικές και λογοτεχνικές επιρροές. Ο...

Την τρυφερότητά μου εγώ Θέλω να την προσφέρω Με άγγιγμα ψυχής Σε εσένα που θα φέρω Στον κόσμο τον τρανό Που θα ’χεις να δώσεις Ευκαιρίες ζωής Και να τις σώσεις. Τις ευθύνες που θα ’ρθουν Για να σου αποδείξουν Μεγαλούργημα ευχής Για να αποτιμήσουν Τα σκήπτρα της...

Η κοσμοθεωρία του εγκλείστου, η παράνομη πράξη και ο νόμος, αποτελούν τα σταθερά μοτίβα της ποίησης που βρίσκεται πάντα κάτω από την επήρεια των εκάστοτε κοινωνικών και ιστορικών συνθηκών. Αν και στη χώρα μας η ποίηση της φυλακής προέρχεται κατά βάση από πολιτικούς...