Περιμένεις αδιαμαρτύρητα στον τελευταίο σταθμό το τρένο που θα’ ρθει με όλα τα μάτια του ορθάνοιχτα στυλωμένα στην σίγουρη αλαζονεία σου.   Τρίζει η ματιά σου στο άκουσμα της διαφυγής.   Ανασταίνεται ο νεκρός καιρός το αηδόνι γίνεται ποιητής ξανά σαν...

Δεν ήξερα τι είδους άνθρωπος ήταν αυτός που έβλεπε τη δουλειά του σαν αποστολή μέσα στα χιλιάδες προβλήματα της κοινωνίας. (Paul Auster, Oracle Night)   Τρεις άνθρωποι μέσα στη νύχτα περίμεναν να περάσει το τρένο. Οι τρεις φύλακες του σταθμού μαζί με ένα...

Δεν σταματούν τα τραίνα πια εδώ, δύο μονάχα τοπικά όλη τη μέρα, και το παράπονο τον παίρνει το σταθμό όταν διαβαίνουν οι ταχείες με αέρα. Κάποιες φορές τον χαιρετούνε βιαστικά με ένα σφύριγμα που μοιάζει κοροϊδία, περνάνε τρέχοντας και χάνονται μακριά λες και η θέα...

Παράλληλοι δρόμοι στο πριν στο μετά Ευθεία οι πόθοι και εμείς πουθενά σε άδεια βαγόνια σε λάθος τροχιά θα έρθει η ώρα ν΄αδειάσεις καρδιά   Τα τρένα σφυρίζουν καπνός και φωτιά πουλιά τριγυρίζουν και ψάχνουν φωλιά την ώρα που γέρνει η δύση αλλού αρχίζουν να...

Πάνε κι έρχονται τα τρένα στους σταθμούς. Άλλοι γελούν κι έχοντας, εγκαίρως, προνοήσει επιβιβάζονται και φεύγουν. Μα είναι κι άλλοι, που φτάνοντας πολύ αργά, μονάχα μαύρος καπνός τους περιμένει που σβήνει κι αυτός, αργά-αργά κι εξανεμίζεται, σαν τις ελπίδες που...

Βρέθηκα εκεί μετά από χρόνια. Ο ήλιος ήταν αδίστακτα επίμονος για την εποχή και η αποβάθρα ήταν όχι γεμάτη, άλλα περιέργως αθόρυβη. Οι περισσότεροι κρατούσαν τσάντες, τσάντες με γράμματα από επωνυμίες καταστημάτων. Γράμματα κεφαλαία και μικρά, κυρίως με λατινικούς...

Σαν την αποχαιρέταγε σ’ εκείνο τον σταθμό δεν ήταν πλέον σίγουρος αν έπρεπε να φύγει κι ένιωθε πως άδειαζε και σώμα και μυαλό μα τώρα πια η ξένη γη ήταν για εκείνον λίγη. Θυμήθηκε πρώτη φορά που ήρθε στην Ελλάδα όλα γύρω παράξενα, γεμάτα χρώμα, φως και μουσικές και...

Μισά κενά σ΄ ολόκληρες αλήθειες. Σε δυο ράγες παραμένω αστάθμητος, η ισορροπία σου καντάρι ολάκερο δικό σου. Στο πέρασμά σου το νοιάξιμο αγέρας.   Μπελάς οι ανάσες οι μισές, της απόστασης σαρκοβόρες, Στα όρια ο σφυγμός, και τα κορμιά ασύστολα...   _...

Άραγε που μας πάει τούτο το σαπιοβάγονο κανείς δε ξέρει μας είπαν πως μας παν κάπου καλά μα κάτι μέσα μου σα να μου λέει πως δε θα ξαναδώ τη Σαλονίκη   κοιτώ τον τόπο ξένος μου φαίνεται και άγονος σκλήρυνε το καλό μου μάτι μα αυτές οι ράγες όσο κι αν γυαλίζουν...

Έφευγε το τραίνο σ’ έπαιρνε μακριά κι εγώ στην αποβάθρα χωρίς παρηγοριά σε κράταγα απ’ το χέρι, λες και ήταν δυνατό αυτό το κράτημά μας να ‘ναι φρένο στον συρμό. Πρόλαβα μονάχα να φωνάξω σ’ αγαπώ σαν το τραίνο χώρισε τα χέρια μας τα δυο ίσως να το άκουσες πριν το...

Εδώ και καιρό είχε χάσει το βήμα της, μέχρι που σκόνταψε στη γωνία της καρώ βαλίτσας, που έχασκε κάτω από το κρεβάτι παρατημένη από καιρούς μακρινούς. Την έσυρε προς τα έξω μαζί μ’ ένα σύννεφο σκόνης. Είχε άσχημη όψη, φθαρμένη στις γωνίες, με σπασμένα γαζιά και...

Περνούν τα τρένα κι εγώ δακρύζω Τρέχουν στο αύριο που δεν ορίζω Μες στο μυαλό μου τρίζουν οι ράγες τρέμει η ψυχή μου και δεν γνωρίζω ούτε ποιος είμαι ούτε πού πάνε Ταξιδευτής της αυταπάτης και της ζωής λαθρεπιβάτης είμαι νομίζω αλλ΄ αμφιβάλλω Τέτοιο ταξίδι δεν θέλω...

Δάκρυ έγινε ο ταξιδευτής. Χρόνια βαριά σύννεφα αναμονή στο σταθμό για μια μοναδική αστραπή αλήθειας. Δεν υπάρχει προορισμός. Ένα τρένο φαντάσματα οι επιθυμίες πέρασε στο σταθμό και σφύριξε παρελθόν το ταξίδι. Μας ξεγέλασαν. Στα μάτια η λύπη βάφει κόκκινο τον...

Στην αθέατη Ειδομένη Σφυρίζοντας αδιάφορα σπασμένες ράγες ζωών κουβαλώ ανάμεσα σε καλοστοιβαγμένα εμπορεύματα Σε βαγόνια χωρίς ανάσα Σε αφιλόξενους σταθμούς Σε δρομολόγια χωρίς επιστροφή Σσσσς…   _ γράφει η Λία...

«Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος…» Κρατώ στα χέρια τους αγαπημένους στίχους του Καβάφη και χάνομαι στις διαδρομές τους, την ώρα που το αεροπλάνο είναι έτοιμο να απογειωθεί. Περίεργο δεν είναι, να επιλέγω το ταχύτερο...

«Χαρμάνης κι άφραγκος, μεσάνυχτα, Αθήνα…» έπιασε ένας να τραγουδάει και κάποιος, στο βάθος, του φώναξε «πιάσε τίποτα χαρούμενο ρε σειρά!». «Την πριγκηπέσσα! Την πριγκηπέσσα!» ξεκίνησε να φωνάζει μια παρέα κι εγώ τους κοίταξα, κρατώντας το κινητό μου στα χέρια,...

Μια ζωή προσπαθώ να μην χάσω το τραίνο να είμαι εκεί στο σταθμό κι απ’ τους πρώτους να μπαίνω όμως πάντα σχεδόν δεν υπάρχει πια θέση ταξιδεύω οκλαδόν στου διαδρόμου τη μέση… Τα ταξίδια μικρά κι όμως μοιάζουν μεγάλα από εκεί χαμηλά δίχως θέα μια στάλα κι όλο λέω...

Γραμμές του τραίνου Ποτισμένες ατσάλι και βεβαιότητα Άκαμπτες Πάνε προς το μέλλον της απουσίας Η μέρα καλά κρατεί Η μέρα νιαουρίζει Νωθρά κινούνται και οι σκέψεις μας κάτω απ' τον ανοικτίρμονα ήλιο Από το τζάμι του παραθύρου, κοιτάζεις τις σκαμμένες γαλαρίες Στην...