Αρχική › Blog › Ασύγγνωστη νύχτα
Κατηγορία
Ασύγγνωστη νύχτα
168 άρθρα · σελίδα 5 από 9
Σελίδα 5
Σελίδα 5 από 9
Α, στερητικό
Καθόταν στην καρέκλα της επί μία ώρα. Μία ώρα ολόκληρη μετά τα μεσάνυκτα. Την κουνούσε πέρα δώθε, μήπως περιστραφεί και ο νους όπως ο μοχλός στη βάση. Δεν μπορεί. Τους το είχαν μάθει στο σχολείο. Α.…
Προς τη μεριά που δεν ορίζει
και κτυπά πάνω στο βράχο, πάνω στην πέτρα, πάνω στην κλειστή σπηλιά
Κοντά σου…
Κοντά σου, μαζί σου σκιά και πληγή σου. Κάθε βράδυ σε εσένα επιστρέφω τον πόνο της μέρας φοράω κι αντέχω. Κοντά σου και μέσα σου καταφύγιο να χτίζω όσα κι αν είναι τα δάκρυα που αξίζω τόσα τα έργα…
Μονόλογος προς τη νύχτα
Νύχτα, ποια όρεξη απόψε σε ορίζει; Ποια δυσοίωνη και σκιερή για μένα έχεις βλέψη; Ήρθες αθόρυβα, με σκέπασες, μα επίμονα τα μάτια μου ανοιχτά κρατείς. Νύχτα, τί ζητάς, γιατί απόψε με εξουσιάζεις;…
Δύο μετά τα μεσάνυχτα
Βαδίζουμε και οι δυο αργά στο πλακόστρωτο, χωρίς νευρωτικές αντιδράσεις, την ώρα που σωπαίνουν τα τροχοφόρα. Μπορώ επιτέλους, ν’ ακούω τη φωνή σου, αισθάνομαι το τρυφερό σου αγκάλιασμα, τώρα που τα…
Ξέφτια
Κρατώ μια διάφανη πέτρα στο χέρι κοιτάζω το αίμα , που μέσα της ρέει. Οι πληγές της θάλασσας. Πολλές πληγές, τόσες πολλές πολλές ζωές, τόσες ζωές, που χάθηκαν μα πώς να τις μετρήσω. Πολλές σκιές,…
Νυχτερινό
Το φεγγάρι, σιωπηλό, έσφιξε τα χείλη του -όπως πάντα- στο πρόσωπο μου.
Χθες τη νύχτα
Ήρθε πάλι χθες τη νύχτα στο όνειρό μου το κορίτσι με το μαύρο φόρεμα και την κόκκινη κορδέλα στα μαλλιά. Ήρθε με τα μάτια χαμηλωμένα με σκυμμένους πάλι τους ώμους τόσες προσδοκίες, που έγειραν πάνω…
Κάθε που νυχτώνει
Λιγοψυχιά… στα χέρια μου βαραίνει εκείνη η κατάρα από παλιά. Στα βήματά μου ο χειμώνας σέρνει επάνω μου τη λύπη πάντα η άνοιξη θα μου λείπει. Λιγοψυχιά… τα χέρια μου παγωμένα κρέμονται άεργα… νεκρά.…
Κατάματα
Τη νύχτα λυγίζεις πιο εύκολα το σώμα δεν αντέχει άλλο βάρος όλη μέρα να είσαι αλώβητος φάρος χωρίς δικαίωμα στη συντριβή. Τη νύχτα ελπίζεις η σιωπή να φέρει κάποια λύτρωση στης μέρας την αέναη…
Νυχτερινά απρόοπτα
Οι ράγες ήταν πάνω σε χωματόδρομο. Εκεί ήταν και το τρένο, μια παλιά ατμομηχανή, από εκείνες τις μαυρισμένες, σήκωνε στο πέρασμά του και σκόνη πολλή εκτός από καπνό. Τώρα περνούσε μέσα από το μέρος…
Της σελήνης ιντερμέδιο…
Σπαταλήθηκαν οι ζωές μέσα στις ξοδεμένες μέρες, κι εμείς Μετρήσαμε άστρα, μετρήσαμε μεγέθη ουράνια και Ανακαλύψαμε μια εξαργυρωμένη ελπίδα που Λεπτουργήθηκε από την σμίλη του μυαλού Εδώ Ύστερα Τώρα…
Στην αυγουστιάτικη πανσέληνο
Ξεπρόβαλες ολόσωμη στης θάλασσας την άκρη και άθελά μου κύλησε στα μάτια μου το δάκρυ μπροστά στο μεγαλείο σου που φώτισε την πλάση κι ασήμωσε την θάλασσα και στα βουνά τα δάση...
Βραδυνή ενδυμασία
Με τόσο καυτό ήλιο, το φόρεμά της. φάνταζε να ιριδίζει. Τ' αεράκι που φυσούσε παιχνίδιζε με τα χρώματα, τα βυσσινί, τα πορφυρά, τα κροκί, τα πορτοκαλί.
