Σκορπίστηκες από 'δω κι από 'κει.Μοίρασες την ψυχή σου σε χίλια κομμάτια κι έδωσες σε όλους από λίγο.Μέχρι που άδειασες και τώρα δεν έχεις να σου δώσεις τίποτα.Τα πήραν όλα, αφού τα πρόσφερες. Σε εσένα, κανένας και τίποτα.Ας πρόσεχες… _γράφει η Νίκη...

 του Δρ. Γιώργου ΠαναγιωτίδηΗ Ανθούλα και ο θίασός της, ο Στράτος ο άντρας της, Η Συραγώ η πεθερά, η Κικίτσα η φίλη(;), η Φιλιώ η ερωμένη(;), η Μαριέττα η κόρη, ο Μίλτος ο άντρας της κόρης και ο Λεωνίδας. Η Ανθούλα που δεν ανθίζει, θύμα των στερεότυπων...

Μπορεί η οικογένειά της να ήταν φτωχή όπως και το σπιτικό τους, αλλά όλοι είχαν να μιλάνε για το μεγάλο δέσιμο και την αγάπη που είχαν μεταξύ τους. Πέντε αδέρφια στο σύνολο και κανένα δεν επιβάρυνε την οικογένεια. Το αντίθετο, όλοι δούλευαν και...

Ήξερε ότι θα ήταν τελειωτικό αλλά το είχε αποφασίσει. Έπρεπε να μπήξει βαθιά το μαχαίρι, να το στρίψει με μίσος και να αφήσει κάθε σταγόνα να κυλήσει λυτρωτικά. Μάζεψε όλες τις δυνάμεις της κι επιτέθηκε. Ένιωσε να σκίζεται το μέσα της, ούρλιαξε κι...

  Είναι γνωστό πως σε κάθε σύστημα υπάρχει ο θύτης και το θύμα. Συνήθως, στα μεγάλα συστήματα, οι θύτες είναι πολλοί και πολλαπλάσια τα θύματα. Στα μικρά, όμως, συστήματα, πάλι οι θύτες είναι πολλοί, αλλά ένα το θύμα.  Γιατί, κυρά-Νεράιδα, όταν...

Με το εισιτήριο στο χέρι η Ελπίδα προσπαθεί να κάνει αέρα, αλλά η ζέστη είναι αποπνικτική στα ΚΤΕΛ Κηφισού. Τέλη Αυγούστου κι ο αέρας μυρίζει πίσσα, βενζίνη και κάπνα. Το μπετόν κάτω απ’ τα πόδια της ανώμαλο και ρυπαρό, γεμάτο μαύρες στάμπες....

Διάδρομος αναμονής σε νοσοκομείο. Κόσμος λιγοστός, όλως περιέργως. Από το ασανσέρ εμφανίζεται ηλεκτρικό αναπηρικό αμαξίδιο με νοσηλεύτρια συνοδό. Ο άνδρας που κάθεται και το οδηγεί γύρω στα 65. Στέκονται έξω από το ιατρείο που πρέπει να τον δει η/ο...

    Έπεσε να κοιμηθεί στρώνοντας κάτω μια χιλιοφθαρμένη κουβέρτα, μα νιώθοντας τυχερός που βρήκε αυτό το έρκερ του σπιτιού να απαγκιάσει, που του προφύλαγε τουλάχιστον τις πλάτες.    Πεινούσε, αλλά όχι να πεις απελπιστικά πολύ. Είχε βλέπεις εξοικειωθεί...

   Η Μάρθα ήταν πολύ χαρούμενη. Επιτέλους, γύρισαν στην πατρίδα κι ας μην ήταν ο τόπος της δικής της καταγωγής. Της αρκούσε που ήταν το χωριό που γεννήθηκε ο Φοίβος της και ό, τι αγαπούσε εκείνος, αγαπούσε κι εκείνη.   Είχαν δουλέψει σκληρά στα χρόνια...

- Γράψε…- Και τι να γράψω; Την ιστορία της ζωής μου;- Βρε, πιάσε χαρτί και μολύβι, είσαι και της παλιάς σχολής, παλιομοδίτισσα που λέμε, και γράφε.- Τι ωραία που τα λες. Εσύ γιατί δεν γράφεις;- Έλα μου, ντε. Που αν έπιανα μολύβι και χαρτί, θ’...

     Χειμώνας, αδυσώπητο το κρύο και το χιόνι ένα μέτρο και βάλε ύψος στο πεζοδρόμιο. Οι δρόμοι χιονοδρομικές πίστες και αδύνατον να τους διαβείς, ενώ το ίδιο συνέβαινε και με τα τροχοφόρα.   Τα σπίτια, το ένα κοντά στο άλλο μεν, αλλά την ίδια στιγμή...

Οι Κυριακές και οι γιορτές είναι οι χειρότερες μέρες για τους μοναχικούς ανθρώπους, έτσι λένε. Κι έτσι είναι. Ανήκω κι εγώ σ’ αυτή την κατηγορία και μπορώ να το επιβεβαιώσω δίχως δεύτερη σκέψη. Εκούσια βέβαια. Ανήκω σ’ αυτούς που ξυπνάνε τις Κυριακές μ’...

Το να κλείνομαι στο σπίτι, σκέφτομαι καμιά φορά πως είναι κι αυτό μια λύση, μια εύκολη λύση. Το λέω αυτό εξαιτίας του φόβου που νοιώθω, όταν βρίσκομαι έξω, στους ανθρώπους, σε αντίθεση με την ασφάλεια που με κυριεύει, όταν βρίσκομαι μέσα. Ασφάλεια όμως...

Πολλές φορές, διαβάζοντας ένα βιβλίο, μου κάνει εντύπωση το επίπεδο των ηρώων του. Είναι δυνατόν, σκέφτομαι, μια τόσο νέα κοπέλα ή ένα δεκαεφτάχρονο αγόρι να κάνουν τέτοιες σκέψεις σε τόσο μικρή ηλικία; Ίσως παίρνω ως μέτρο σύγκρισης τη δικιά μου στάση...

Ξαπλωμένη στο κρεβάτι είμαι. Το δεξί μάγουλο ακουμπάει στην κουβέρτα, το αριστερό χέρι κάτω από το δεξί μάγουλο. Με περικυκλώνουν φίδια. Με ζώνουν φίδια. Κοιμάμαι. Στο σπίτι μου έτσι κοιμάμαι και χαμογελώ. Η αδυναμία αντίστασής μας λειτουργεί...