Ανάμνηση: η επαναφορά στη μνήμη ενός συμβάντοςΦαντασίωση: η κατασκευή ενός γεγονότος εκείνη τη στιγμή Κάτι άλλο που μου έρχεται τώρα στο νου είναι το εξής:ενώ η πράξη της ανάμνησης, είναι, πιστεύω, μια εσωτερική λειτουργία που απαιτεί όλη την προσοχή...

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και...

Μια γαλήνη απλώνεται στης νύχτας τα μυστικάτα εγκαταλελειμμένα βλέφαρα τρεμοπαίζουν στη σιγαλιάβάλσαμο στάζει στης νοσταλγίας το φιλίστην γκρίζα πολιτεία,ο κόσμος χορεύει, στων αστεριών τη μουσικήστα γυμνά ερείπια, παγερό περιδιαβαίνει τ' αγέριγέρνουν...

Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι, και ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κρεμασμένο, ένα βρυσάκι σαν εκείνο του παλιού καιρού που είχαμε στους νιπτήρες μας, όχι σαν υπό απειλή Δαμόκλειας σπάθας αλλά κυριολεκτικά σπάθας εν δράση....

Λιγοστοί άνθρωποι περιφέρονταν νωχελικά στην αποβάθρα του σιδηροδρομικού σταθμού. Ένας μεσόκοπος άνδρας, ανασκουμπωμένος και στοχαστικός, στάθηκε με τη βαλίτσα του στο χέρι απέναντι απ’ τα εκδοτήρια εισιτηρίων. Το βλέμμα του έπεσε πάνω στη λεία...

Η Αγγελική έκλεισε το τηλέφωνο και με χορευτικές φιγούρες έφερε πάνω κάτω τη μικρή της γκαρσονιέρα, που ξαφνικά έγινε πιο φωτεινή κι ας είχε για θέα τον ακάλυπτο. «Αύριο το πρωί στις εννέα» έλεγε και ξαναέλεγε με μελωδικό οίστρο, αφήνοντας χαρούμενα...

Θυμός, άσχημο συναίσθημα. Όλος ο οργανισμός σε υπερένταση. Το δηλητήριο, γιατί αυτό είναι ο θυμός, διασκορπίζεται σε όλο σου το είναι, στην ψυχή και στο σώμα. Πονάς παντού.Όταν έχεις, με πολύ αγώνα, καταφέρει να κοιμήσεις τούτο το θηρίο και ξαφνικά, ένα...

Πόσο θα ήθελα να γνώριζα όλους τους περαστικούς ανθρώπους που συναντώ στον δρόμο. Να ήξερα πως τους λένε, τι αγαπούν, τι τους βασανίζει, ποια είναι η ζωή τους. Γιατί, για κάποιον λόγο, βρισκόμαστε μαζί στο ίδιο σημείο. Και μιλάνε τα βλέμματα και η...

Περπατούσε με αργό και σταθερό βήμα κατά μήκος της Οδού Πανεπιστημίου. Αντικρίζοντας την Εθνική Βιβλιοθήκη με τις καμπυλωτές σκάλες όλες οι ανησυχίες και οι αρνητικές σκέψεις που τον βασάνιζαν χάθηκαν μονομιάς. Ήταν ένας περιπατητής της παλιάς σχολής, η...

Την Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2018 πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση του βιβλίου της Δήμητρας Παναρίτη, για το οποίο μίλησα, ως μέλος του πάνελ. Σας παραθέτω την ομιλία μου, χωρίς τα αποσπάσματα που διαβάστηκαν, καθώς είναι καλό να ανοίξετε το βιβλίο και να τα δείτε "ιδίοις...

"Κι είναι αυτός ο χορός στο ταβάνι του μεγάλου δωματίου που δεν με αφήνει να κοιμηθώ. Κλείνει κανείς τα μάτια του σαν βλέπει ξυπνητός τα όνειρά...

Στην μοντέρνα ποίηση υπάρχει μια ελευθερία κινήσεων. Εκεί μπορεί το νυστέρι να φτάσει μέχρι το κόκκαλο, αλλά δεν θα σταματήσει -θα σκάψει βαθιά μέχρι να αποκαλύψει την ψυχή. Κι εκεί δεν ξέρεις τι θα βρεις. Μπορεί να υπάρχει βούρκος ή διαμάντι. Όταν έπιασα για πρώτη...

Δεν ξέρω αν την αγάπησα ποτέ. Δεν ξέρω αν την πόνεσα ποτέ. Δεν ξέρω αν νοιάστηκα ουσιαστικά κι αληθινά ποτέ γι’ αυτήν.Κόντευα τα εφτά μου χρόνια όταν μου ανακοίνωσαν οι γονείς μου πως θα έχω αδελφάκι.«Να είναι αγόρι για να παίζω μαζί του…» ήταν η πρώτη...