Το Δέντρο της Ζωής είχε χρόνια να ανθοφορήσει. Καθώς η Ζωή κουβαλούσε έναν ατελείωτο χειμώνα, το Δέντρο της που την ακολουθούσε πιστά στις πιο απόκρυφες χαράδρες της ψυχής της, δεν μπορούσε παρά να είναι μαραζωμένο. Ελάχιστα πράσινα φύλλα, έτσι από πείσμα,...

Ποτέ δεν έπαιρνε τον κεντρικό κατηφορικό δρόμο. Κατέβαινε πάντα από τα στενοσόκακα. Ήταν μεγαλύτερη η απόσταση, μα σε κάθε δεύτερη στροφή την έβλεπε όλο και πιο κοντά του. Έτσι να έκανε το χέρι του την άγγιζε. Τι κι αν απ’ όλα τα ανοίγματα του σπιτιού του εκεί ψηλά...

- Σήκω! Πρέπει να έχει ωραίο φεγγάρι απόψε. Πάρε με από εδώ, σε παρακαλώ. Σήκω! Έχω ξεχάσει την όψη του ουρανού. Πάμε μια βόλτα στην επιφάνεια. Έλα να βγούμε από εδώ μέσα για λίγο. Μια φέτα όνειρο να πάρουμε. Να αγγίξουμε με τα ακροδάχτυλα τα αστέρια. Κι ας...

Ξέρεις τι μου στοιχίζει περισσότερο; Ότι βάλαμε αυτόματο πότισμα στις γλάστρες. Κι έτσι δεν θα ζητήσω τη συνδρομή της γειτόνισσας. Φέτος δεν θ’ αφήσω πουθενά τα κλειδιά του σπιτιού. Το παραδέχομαι, τα φυτά ήταν η πρόφαση. Στο βάθος λαχταρούσα ν’ ανταλλάξουμε...

Το καλοκαίρι είχε μπει για τα καλά. Ο Ιούλιος λιαζόταν ανέμελος στις παραλίες μαζί με τον κόσμο, που απολάμβανε τις διακοπές του. Είχε έρθει και για κείνη η ώρα να απολαύσει την ανεμελιά. Είχε μάθει τόσα πολλά από το προηγούμενο καλοκαίρι, που της χρειαζόταν...

Ο θεριστής των αδίκων ονείρων   Παραμύθι (για μεγάλους) Ένα παραμύθι, που θα μπορούσε να είναι και πραγματική ιστορία, για τις ψευδαισθήσεις, τα πάθη και τα όνειρα που μερικές φορές είμαστε ή αισθανόμαστε εγκλωβισμένοι. Στα όνειρα των άλλων. Αυτά που κάνουμε εμείς...

Ξέρεις…, προσπαθώ να καταλάβω.   Μελετάω προσεκτικά τη μορφή σου αλλά δε διακρίνω καθαρά το τί μπορεί να είσαι. Μοιάζεις με χελιδόνι, ίσως και με σπουργίτι δε το αρνούμαι αλλά η στάση σου μου μαρτυρά άνθρωπο σε άμυνα.   Μμμ… Μπορεί να είσαι και άνθρωπος...