Κατηγορία
Πεζογραφία
Πεζογραφία στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net.
1,007 άρθρα · σελίδα 43 από 51
Σελίδα 43
Σελίδα 43 από 51
Υλικά στιγμών
Ήταν αφηρημένη εκείνο το πρωί, οι σκέψεις έκαναν το μυαλό της να χάνεται μέσα στη φαντασία. Η προηγούμενη βραδιά ήταν κάτι πρωτόγνωρο, κάτι σχεδόν μαγικό αλλά και απερίσκεπτο μαζί. Άφησε το μαχαίρι…
Δύο όνειρα
Γαντζώθηκε από το συρματόπλεγμα κι άφησε το βλέμμα της να πλανηθεί στο πουθενά. Αυτό το πουθενά που, μαζί με την περίφραξη, οριοθετούσε πια τα μονοπάτια της ζωής της. Σε ανήλιαγο κελί η ψυχή της κι…
Ο παππούς ο συγγραφέας
Η εγγονή μου, το Ρηνιώ, είναι το πιο έξυπνο πλάσμα που έχω γνωρίσει. Σας το λέω να το ξέρετε αν και δεν είμαι σίγουρος ότι θα το μάθετε και ποτέ. Θα πρέπει να το τελειώσω το κείμενο κι εγώ είμαι…
Ιστορία μιας πέτρας
?Ό,τι κι αν κάνεις, μικρό ή μεγάλο, να το κάνεις με την ψυχή σου». Αυτό έλεγε πάντα ο Μαθιός στον καφενέ που σταματούσε να πιει ένα δροσερό νερό, πριν πάρει τη ρούγα για τις πάνω γειτονιές. Σχεδόν…
Το κοράκι που την πρόσεχε
Ερχόταν κάθε μέρα. Τον έβλεπε από το παράθυρο. Με καλό και με κακό καιρό. Στεκόταν ακριβώς έξω από το περβάζι της, πάνω σ’ εκείνο το δέντρο με τα έρημα κλαδιά. Έρημα κι άφυλλα μέχρι την άκρη τους,…
Αυλαία
Αλλά, δεν μπορείς να αποχωρήσεις από τη σκηνή. Γιατί τότε ο ήχος των βημάτων σου θα φανέρωνε πόσο δειλός είσαι και θα πρόδιδες όσους βασίστηκαν πάνω σου.
Ο Μανώλης ο γκουρμές…
Τον κοίταξε με τα έντονα πράσινα μάτια του επιθετικά. Ύστερα κοίταξε με παράπονο τον υπόλοιπο χώρο. Σα να πάλευαν δυο θεριά μέσα του. Μα το ένα το πρωτόγονο, εκείνο που κάνει την καρδιά του να χτυπά…
Κόκκινα χείλη σε λευκό καμβά
Μέσα στο σκοτάδι ψάχνουμε τα λυχνάρια να μας πάνε στο κρεβάτι. Μόλις έσβησε το φως του ήλιου και για κάποια ώρα ακόμα χαχανίζαμε. Τώρα σωπάσαμε εδώ και αρκετά βήματα. Ξημερώνει η ανάσα σου σήμερα,…
Εκταμίευση λογοτεχνικού πλούτου από ένα «ταμείο α(ν)εργίας»
Αν και ο λογοτεχνικός χρόνος προχωρά πολύ αργά συγκριτικά με την ταχύτητα των κοινωνικών εξελίξεων, σταδιακά η κρίση -με όλες τις εκφάνσεις της- κάνει τη λογοτεχνική της εμφάνιση τα τελευταία δύο…
Το Δέντρο της Ζωής
Το Δέντρο της Ζωής είχε χρόνια να ανθοφορήσει. Καθώς η Ζωή κουβαλούσε έναν ατελείωτο χειμώνα, το Δέντρο της που την ακολουθούσε πιστά στις πιο απόκρυφες χαράδρες της ψυχής της, δεν μπορούσε παρά να…
Ταλέντα που σκόρπισαν στον άνεμο
Ο Γεράσιμος έβαλε την κόψη του χεριού του κάθετα στο μέτωπό, για να προστατεύσει τα μάτια του από τον καυτερό ήλιο και τον ιδρώτα που κυλούσε ανάμεσά τους. Ήταν ήδη τέλη Ιουνίου, η ζέστη αρκετά…
Αρτάνη
Η μοναξιά και η απελπισία μάχονταν στο προσκεφάλι του, θηρία κι οι δυο ανυποχώρητα. Ο ύπνος και ο θάνατος σκάλωσαν πάνω του διεκδικώντας μερίδιο. Τα δάχτυλα χαλάρωσαν, η τελευταία ρουφηξιά γλίστρησε…
Σταγόνες του χειμώνα
Είχε ξημερώσει ένα ωραίο καλοκαιρινό πρωινό απ’ εκείνα που σε κάνουν να ξεχνάς όλες σου τις έγνοιες και να κοιτάς ψηλά στον ουρανό ευχαριστώντας για το Θείο δώρο της ζωής. Ο ήλιος είχε απλώσει τις…
…άραγε μ’ ακούς;
...σου θυμώνω Ελπίδα μου και σαν παιδί σε εκδικούμαι. Μου πήρες την νιότη μου και την έκανες αριθμό, σκάλισες πάνω μου όσα σου χρωστώ και με περιφέρεις σα ζητιάνο στην ίδια μου την χώρα, να με…
Η Μαριώ απ’ το χωριό!
(Το διήγημα αυτό είναι αληθινό. Περιγράφει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούσαν οι κοπέλες, όταν παντρεύονταν, μέχρι που η Μαριώ αντέδασε και άλλαξε τον ρουν της σκληρής συμπεριφοράς όλων και…
Η ζήλια
Ο μικρός Πέτρος με το ροδαλό του μάγουλο και τα αφράτα του χέρια κατεβάζει λαίμαργα το κρουασάν σοκολάτας στην κουζίνα κουνώντας ρυθμικά το πόδι του ακούγοντας μουσική από το καινούριο του κινητό.…
Μπούζι
Χτες το πρωί που μας έβαλε έκθεση η κυρία έπρεπε να γράψουμε, να αναπτύξουμε που λέει και η κυρία, το θέμα «η αγαπημένη μου εποχή» και της έκανε λέει μεγάλη εντύπωση που απάντησα το καλοκαίρι γιατί…
Άχρηστα πρωτότυπα, Άχρηστα αντίγραφα
Οι δημόσιες υπηρεσίες θα άνοιγαν σε λίγη ώρα. Έπρεπε να πάει στη δουλειά αλλά δεν ήθελε. Πολλές μέρες τώρα δεν ήθελε. Σηκώνεται μηχανικά, βάζει τα ασιδέρωτα ρούχα του και ξεκινάει. “Λεφτά, κλειδιά,…
Θάλασσα
Ποτέ δεν έπαιρνε τον κεντρικό κατηφορικό δρόμο. Κατέβαινε πάντα από τα στενοσόκακα. Ήταν μεγαλύτερη η απόσταση, μα σε κάθε δεύτερη στροφή την έβλεπε όλο και πιο κοντά του. Έτσι να έκανε το χέρι του…
