Σαν ανέβηκε χορεύοντας ο καπνός με χάρη στο ταβάνι, από την εκπνοή σου που δύναμη είχε. Μύριζε τσιγάρο η ανάσα σου και πόνο η ψυχή σου. Το σώμα σου ακούμπησες επάνω στο δικό μου. Την αγκαλιά μου ζήτησες για να παρηγορηθείς. Γυμνό το κοίταγμά σου από κάθε ασπίδα,...

Κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό η πρώτη ποιητική συλλογή του Ιωάννη Ζουμπιάδη, «ψυχής δρόμος» (Fylatos Publishing, 2015). Με διαυγή γραφή και καθαρότητα μηνυμάτων ο ποιητής απογυμνώνεται στον αναγνώστη και εκθέτει τις αγωνίες του για τον έρωτα, το χρόνο (δύο μικρές...

Ξέρεις που θα με βρεις στο δειλινό ξεχασμένη ηλιαχτίδα να απαρνιέμαι τον ήλιο και να αγκαλιάζω το κύμα. Θα με δεις γλαροπούλι μικρό να πετάω κι εγώ να ταξιδεύω και να γνωρίζω τον κόσμο κι ύστερα να γυρίζω κοντά σου να κουρνιάζω στην παλάμη σου και να έχω τόσα να...

Περιστέρι πέτα Πάρε της ελιάς ένα κλωνάρι Θυμήσου την κιβωτό μας Και ...πέτα! Μην ξεχάσεις να ’ρθεις Φέρε τη λάμψη, Εκείνο το Φως που Συ ξέρεις Περιστέρι πέτα! Φτάσε στην ψηλή κορφή κάτι απ’ εκεί να μας φέρεις Ν’ ανθίσει η ελπίδα Να ’χουμε λόγους να ζούμε. Πέτα! -...

Σ’ εσένα, Αίφνης, απευθύνομαι. Αίφνης ονειροδίαιτο, τρελά γενναίο, καλλονό, νόθο παιδί αγνώστων παραγόντων, σ’ εσένα που το Σπάνιο Σπάνιο το διατηρείς, δείχνοντας γρανιτώδη αδιαφορία στο οδυνηρό, το λάγνο πάθος που τρέφει για σένα η Συχνότητα. Σπίθα απ’ την επίμονη...

Τι κι αν δεν είναι ακάνθινα Στεφάνια περιπλέξαν Τα δίκια με τα άδικα Σχέδια και εμπλέξαν Φίλους καρδιακούς Που δεν αντιμιλήσαν Χρόνων διαβαίνανε μαζί Ποτέ δε δυστυχήσαν Στιγμές δεν εμαρτύρησαν Τι κι αν εβρεθήκαν Σε δύσκολες στιγμές Φιλίες δεν προδοθήκαν Μα έρχονται...

Στη μεταμοντέρνα ποίηση τα υβριδικά κείμενα φαίνεται να κερδίζουν όλο και μεγαλύτερη έκταση, αγκαλιάζοντας όλο και περισσότερο το θέατρο και εισάγοντας όλο και περισσότερα θεατρικά στοιχεία. Ένα τέτοιο υβριδικό έργο είναι και η συλλογή της Στέλλας...

  Μια στάλα λάδι έταξα να στάξω για χάρη σου, κι εσύ ...   μου ζήτησες να χυθείς στα σοφά αίματα τής αστροστάλακτης Αγνότητας.   Μια στάλα λάδι έταξα να στάξω για χάρη σου, κι εσύ ...   μου ζήτησες να ηχηθείς την ολόλευκη οσμή τής ηλιόκαρδης...

Ή φεύγω ή έφευγα ή θα φύγω. Όχι δεν είμαστε όλοι το ίδιο. Θα κατευθυνθώ προς τα εκεί που φυσάει ο άνεμος τα μαλλιά μου. Πάντα ονειρευόμουν να κολυμπήσω στα χρώματα του δειλινού. Όχι δεν είναι διπλά τα ηλιοβασιλέματα διπλά είναι τα κρεβάτια που υπονοούν τον έρωτα....

Σε γνώρισα παιδάκι ακόμα… Σε είδα να μεγαλώνεις και σ’ έζησα στην ανάπτυξή σου σωματική, μα πάνω απ’ όλα ουσιαστική… Πόνεσες, σε πονέσαμε, μα εσύ εκεί, στο στόχο σου, να γίνεις καλός και ακριβοδίκαιος άνθρωπος, μα πάνω απ’ όλα Άνθρωπος. Αγωνίστηκες κι ακόμα δίνεις...

Συνείδηση στα μέτρα του κόσμου κυριαρχημένος από τη θέληση να ελέγχεις τις αισθήσεις όμως τα πάντα μας τραβούν προς τα έξω τις άφεγγες νύχτες ενδίδεις σε άχρηστες σκέψεις σε εμποδίζουν να σταθείς εδώ τα παραληρήματα και οι διαβρωμένοι απ' το χρόνο καθρέπτες. Είχες...

Σημείο φυγής ακριβής στιγμής υπολογισμένες αποστάσεις μετρημένες καταστάσεις όσο κοιτάς μακριά ή κοντά η γραμμή ορίζει το βάθος χωρίζει κλειστά παράθυρα σφαλιστές οι πόρτες ερμητικά κλειστά σκοτάδια βουβά σημείο ορίζεις εσύ που γυρίζεις γραμμή στημένη με εμπόδια...

Κρατώ το τελευταίο μου τσιγάρο σαν κόρη οφθαλμού σαν τη σιωπή του καιρού αποτινάζω τη στάχτη απ΄ το χέρι κάνω ευχή κι ας μην πέφτει αστέρι κάνω μια ευχή να έχω στο δρόμο μαζί μου να την κρατάω γερά στου ονείρου τη διαδρομή. Κοιτάζω τον ουρανό και χαμογελάω τα...

Αρχίζει να βλέπει το άσχημο γάντι από το στραπατσαρισμένο κρέας στην άκρη του δοντιού. Είναι αλήθεια; Απλώς ήθελε να πει είμαι επιδημία mutatis mutandis Φτύνει το χώμα απ’ το λερό μοναδικό πνευμόνι. Κανείς τοίχος δε σε στηρίζει, σκέφτηκε. Έφτυσε πάλι. Χώμα. Σάλιο....

Κάθε πρωί ξυπνούσε Με μια αίσθηση κάπως βαριά Οι υποχρεώσεις μπροστά του Βήματα ανιαρά, Άτολμα, κυρίως ανούσια Πριν φύγει για μια ακόμη μέρα Που ήταν ίδια με την προηγούμενη Για όσο θυμόταν τον εαυτό του Κοιτούσε προσεκτικά έναν καθρέφτη Που δεν θυμόταν από πού τον...

Με τα κυάλια μου σε παρακολουθώ είσαι για μένα άπιαστο όνειρο. Ντυμένη ανάλαφρα, αισθησιακά μου ξυπνάς τα πιο τρελά μου ένστικτα. Ανυποψίαστα λικνίζεσαι με χάρη μπρος στους δύο οφθαλμούς μου, σαν ξωτικό εσύ έχεις κλέψει την καρδιά και το νου μου. Νιώθω πως σε...

[…]ο Δήμος Χλωπτσιούδης συνεχίζει τη μακρά πλέον παράδοση της Θεσσαλονίκης στο χώρο της «ποίησης της κοινωνικής αγωνίας». Μετά την περίφημη τριάδα των Αναγνωστάκη-Κύρου-Θασίτη και της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς, τους Ευαγγέλου, Μάρκογλου, Μέσκου και Νικηφόρου της...

Τι να θυμηθώ... Σαν η σκέψη μου ακουμπάει τη μορφή σου, η ψυχή μου πονάει. Τολμώ μόνο να φέρω μπρος μου κείνο το πρώτο σου βλέμμα, που τότε πίστευα πως ήταν τόσο αληθινό! Το πρώτο άγγιγμα σου, το πρώτο άκουσμα της φωνής σου. Τα μάτια γίνονται υγρά... Σταματάω να...

Τη μάθαμε μας έμαθε Φαρμάκια μας ποτίζει Μα άλλους πάλι ανέγγιχτους Έτσι μας ορίζει. Σε δόσεις τη λαμβάνουμε Μέσα από τις χάρες Που τις μοιράζει απλόχερα Μα δίνει και αντάρες Βαθμού υπερθετικού Που ’τυχε να γνωρίσουν Άτομα ειλικρινή Μα επιρρεπή να ατυχήσουν Σ’...

Η κυπριακή ποίηση τα τελευταία χρόνια, και με τη βοήθεια του διαδικτύου, έχει πλέον ενσωματωθεί σημαντικά στα ελληνικά γράμματα και η κριτική την προσεγγίζει πλέον με μία σταθερότητα. Βέβαια, συχνά μοιάζει σαν η κριτική να διακατέχεται από μία περίεργη ανάγκη να να...