Στάζουν δυο δάκρυα στην παλάμη μου μοναχικά μοναδικά δυο γλυκόπικρες σταγόνες δυο σύντροφοι τόσο αγαπημένοι μεταξύ τους καλωσόρισμα στις σκιές της θλίψης. Εξόριστα απ' την ψυχή μου ούτε και η καρδιά μου άντεχε να τα κρατά φυλακισμένα. Πώς να χωρίσει το ένα...

Μετανεωτερικός έρως Πολυλειτουργικός και άκαμπτος, Συγκεντρωτικός και αποκεντρωτικός μαζί. Έρως συσσωρευτικός δια μέσω της εκπτώχευσης νου, ψυχής, κορμιού. Έρως εγκατάλειψης, μετανάστευσης, καταστροφής. Έρως με ανάπτυξη στο 3% και δείκτες ευτυχίας που πατώνουν....

Ο ποιητής, συγγραφέας και ζωγράφος Γιώργος Κακουλίδη εντάσσεται στη γενιά του '80, τη γενιά του "ιδιωτικού οράματος" που από νωρίς γύρισε στην πλάτη της στην πολιτικοποίηση της προηγούμενης δεκαετίας. Η νέα του ποιητική συλλογή,  «μην ακούς τον Παράδεισο»...

Αμφισβητώ το δογματισμό μα είμαι ο μεγαλύτερος οπαδός του λατρεύοντάς σε, φορώντας τις παρωπίδες μου. Διαλέγω να υπακούσω στους κανόνες που προστάζει το κορμί σου, να υποταχθώ στις παροτρύνσεις των ματιών σου, να μην παραβώ τις δέκα εντολές της λογικής σου. Μα τους...

ζεστό νερό που ακμάζεις επάνω μου φέρε πίσω τις αισθήσεις μου φίμωσε τον πόνο, φώναξε μέσα μου μεγάφωνο της ευχαρίστησης - [...] γράφει ο Στρατής...

Απ’ τα θεωρεία των χυδαίων ανακοινώσεις μεγαφώνων λιγοστεύουν τη ζωή. Οι ταχυδακτυλουργοί της ευτυχίας κρεμούν στους τοίχους των επιθυμιών τις ρόδες της λαγνείας, σχετικά γρήγορα και αποφασιστικά. Περιμένουν το άναμμα των πόθων. Δίπλα τους, οι ληστές της χαράς...

Τα πρωινά ζητάνε την ποίηση της αναχώρησης το λυρισμό του χαρούμενου τραγουδιού στο αυτί την καλημέρα της αυτάρκειας... Θα χαθούμε μετά στο χάσμα της συνήθειας είναι πάντα λάθος οι αποστάσεις από τις ριπές των αχτίδων. Θύματα και θύτες της μεσημεριανής ραστώνης των...

Η ποίηση είναι ένα ταξίδι στα συναισθήματα με όχημα τις λέξεις. είναι μία κορυφαία τέχνη, γιατί με τα πιο απλά υλικά, φθόγγους γυμνούς, φέρνει στην επιφάνεια συναισθήματα και τα κοινωνεί στο κοινό. Και είναι ιδιαίτερα παρήγορο ότι στην εποχή του πολιτικού...

Το ψάρι της θαλάσσης, μες στο πιάτο μου σταμάτησε να κολυμπά. Πόσο αχάριστη, Θεέ αιχμάλωτο στο στόμα να το ρίξω; - γράφει η Αλεξάνδρα...

Η πορεία της ζωής μας αντιμέτωπους μας φέρνει Απ' το βράδυ ως το πρωί σε δημιουργίας μέρη! Νιότης σύμβολο για μας το λουλούδι τ' ανθισμένο ΟΙ τρανοί αυτής της γης μάς το δίνουνε κομμένο! Ξερά τα φύλλα πέφτουνε αρχές του φθινοπώρου... μα.. Η Άνοιξη τα τύλιξε στ'...

Στις υλακές των σκυλιών, ασυγκίνητος. Κινάς και ξεμακραίνουν τα χνώτα σου. Στο ταξίδι ο ίσκιος σου, οδηγός σ’ ένα χάος. Κι η πλάνη πως κλείνεις τα χάσματα, ο εγκέφαλος. Με το σπρέι ζωγραφίζεις τη χαρά και την έκσταση στις καταπακτές των ονείρων σου. Οι ουσίες...

  Στην καρδιά μου Νεφελώματα αγάπης σκορπούν Μες στο καλοκαίρι πουπουλένια ετούτη η βροχή Το ξέρω, άγγελοι κατοικούν σε αυτό το μέρος Παίζουν μελωδίες με άρπες και λύρες κρητικές Στης καρδιάς το νησί μόνο η θάλασσα και ο ήχος της Λευκά φτερουγίζει κάθε κρυφό...

Θαυμαζω τώρα Το πώς το πρόσωπο που καθένας αγαπά Ξεθωριάζει και μένει μόνο ν' ατενίζει Το μεγαλείο των ξεχωριστών του χειλιών.   Σου μιλά και παρατηρείς με προσοχή Τα δυο του χείλη να σμίγουν και να χωρίζουν Ν' ανασηκώνονται σχηματίζοντας ένα χαμόγελο Ή να...

Πολύ συχνά οι συλλογές πρωτοεμφανιζόμενων ποιητών διακρίνονται από μία αποσπασματικότητα και μία άνευρη πολυθεματικότητα. Σε έναν κορεσμένο χώρο, η πρωτοτυπία λανθάνει στις σκιές των λέξεων, καθώς ακόμα εντοπίζεται μεγάλη ποικιλία ύφους, μια και ακόμα αναζητούν τη...

Πόνος πολύς σε ένα δάκρυ μικρό αβάσταχτος... έτσι τον νιώθεις. Μα πες μου αλήθεια μπορείς να τον μετρήσεις μπορείς να τον χωρέσεις ίσως και σε ποιον αριθμό; Κοιτάζεις τα μάτια σου σε καθρέφτη θολό μα το βλέμμα ξεφεύγει το βλέπεις και χαμηλώνει από ανείπωτα λόγια...

Με πήρε το τραγούδι στο χώρο του με σεργιάνισε στους όμορφους δρόμους, με ανέβασε ψηλά, παίξαμε με τα σύννεφα, με τον άνεμο, με το γαλάζιο , το χρυσό. Χαιρετίσαμε τα πουλιά και κάναμε φίλους δυο χελιδόνια για νά 'ρχονται σπίτι μας το Μάρτη, μην είμαστε μόνοι μας. _...

  Στην αγκαλιά σου, είχε πάντα ουρανό το καλοκαίρι Στη θύμηση μου, ένα ματσάκι γιασεμιά το μεσημέρι Ιούνιος μήνας και στα μάτια σου ανατέλλω απελπισμένα, στο βαθύ της φαντασίας μου, σε θέλω. Έρωτας είναι, άγνωστη χώρα δίχως νόμους και θρησκεία Η αμαρτία μου,...

Μπουρίνια μεθυστικά, είσαι μέσα στις έννοιες μου, ξεσπαθώνω κάποτε ξεσπαθώνω, μανίζω με τον εαυτό μου ακόμα, σπάζω τη διάθεσή μου κομματάκια, ακούω και δεν ακούω, έχω καβούκι, έχω όστρακο, οχυρώθηκα πολύ, τρέχω και αγαπώ και το σημειωτόν μου, δακρύζω γελώ, ζω τις...

Είχαμε τη χαρά να παρουσιάσουμε κριτικά και παλαιότερα την πλούσια ποιητική δουλειά του Θεοχάρη Παπαδόπουλου. Τότε εντοπίσαμε μία ιδιαίτερη ποικιλία έκφρασης και μία συνεχή αναζήτηση στο στίχο. Με πυκνή και χειμαρρώδη γραφή διακρίνεται από τη δυναμική του...

Δεν περιμένω τι θα μου φέρει η στιγμή Αλλά στη στιγμή τι να προσφέρω εγώ. Δεν περιμένω που το βήμα μου θα πατεί Αλλά που με το βήμα μου θα πατώ.   Δεν περιμένω την ημέρα να βραδιάζει Αλλά πως εγώ να μακραίνω την ημέρα. Δεν περιμένω το φόβο να με ορμάει, Αλλά...