Παππού, γιατί τον έσφαξες τον πετεινό; Για να γλιτώσουμε απ’ του ξυπνήματος του πρωινού τη ζάλη.   Και τη συκιά γιατί την έκοψες; Για να’ χουμε απ’ τους χαφιέδες ήσυχο κεφάλι.   Τον φύλακα τον σκύλο μας γιατί χαρίζεις; Για την ασφάλεια κόρη μου μονάχη σου...

Κάθε μέρα βγαίνω με τους αποχαιρετισμούς μου στο ξέφωτο. Άνθρωποι περαστικοί σκοντάφτουν πάνω τους μα η βιασύνη τους είναι πιο ισχυρή απ’ την οδύνη και μη μου πείτε πως οι αποχαιρετισμοί δεν είναι μια λυπηρή τουλάχιστον κατάσταση. Κάθε μέρα αποχαιρετούμε και...

τοβιβλίο.net παρουσιάζει ποιήματα της Στέλλας Πετρίδου από τη συλλογή "αποχωρισμός" (εκδ. Άλφα Πι, Χίος, 2016)   ΈΧΕ ΓΕΙΑ Άνοιξα φτερά, θάρρος στην καρδιά κι εσύ πατρίδα μου γλυκιά έχε γεια! Όπου κι αν βρεθώ, αίμα μου καυτό, τάμα στο θεό θα σ΄ αγαπώ! -...

Τη Τζένη Φουντέα-Σκλαβούνου την είχαμε συναντήσει και παλαιότερα μέσα σε καινοτόμα χαϊκού με επιμύθιο/υστερόγραφο («γάλα σε σκόνη», Μανδραγόρας, 2013), όπου μέσα από το λακωνικό πρότυπο αποκαλύπτονταν μία αναζήτηση εκφραστικής διεξόδου μέσα σε μία εξωστρεφή...

Νύχτα αθόρυβη, γνωρίζω τα στενά της εκεί κρύβεσαι εσύ, μέσα στην ερωτιά της νύχτα σπας σαν το γυαλί, όταν τη μάσκα βγάλεις το ρόλο σου με δυνατή φωνή, αρχίζει ο τελάλης Νύχτα περνάς ανάμεσα απ’ τις σκιές μας ζωγραφίζεις τις φωτιές και ανάβεις τις καρδιές μας νύχτα...

Δεν ξέρω τι παρακίνησα να απογειωθεί και τι φρέναρα- πια είμαι ανήξερος από θαυμαστικές ανάγκες όλα πλαστά αυτοθαυμάζονται γύρω μου τα κοιτώ με τον σκεπτικισμό ενός γλάρου που δεν αποφασίζει να εγκαταλείψει το στωικό του κατάρτι απομακρύνω σκέψεις στον ορίζοντα εσύ...

Τι φοβεροί που είμαστε οι άνθρωποι και πόσο αδιάφορα πίνουμε καφέ μέσα στην βόλεψη και στην δροσιά του αίματος...   Καλημέρα Θάνατε καλή σου μέρα θεριστή! Κοίταξα πόσο ωραία σβήνουν οι ψυχές...   Θα πρέπει να με ευχαριστείς, πόσες πιρόγες διέσχισαν τον...

Στα φανερά δεν έστεργα μήτε και στα ειπωμένα τα ανείπωτα μ’ ορμήνευαν τα λόγια τα κρυφά σαν άγγελος διάφανος μ΄ ολόμαυρο μετάξι μέσα στις τσέπες μου έκρυβα τα γυάλινα φτερά ότι ποθούσα πάλευα μην τύχει κι αγαπήσω και έσφιγγα τις παλάμες μου στα στήθια σταυρωτά σε...

Στα χέρια μου σε έχω Στο σώμα σε φορώ Η μέρα γράφει την ευχή Κι ο ουρανός γελά   Ανάσα ανάσας Στο στόμα ταιριάζει Χτύπος που διπλοχτυπά στην καρδιά   Μέρα ολοζώντανη Ανατολή ψυχής Η εκκλησιά αντίκρυ Θυμιάζει με βασιλικό   Η μέρα γράφει Οι καιροί τη...

Δυο “γνώμες” ανταλλάχθηκαν για τη ζωή μας όλη ''Πότε η ζωή μας ήτανε αληθινό περβόλι;’' Τώρα που έχουμ' όλοι μας ό,τι κι αν βάλει ο νους μας; 'Η μήπως παλαιότερα στο σπίτι του κυρού μας; Λέει, λοιπόν, ο νιότερος στους γέροντες γονείς του πως πράμα δεν κατείχανε...

Τα χαράματα τακτοποιώ τις ευχές μου και λίγο πριν βγει ο ήλιος αρχίζω και πλάθω μικρά παραμύθια. Χτυπούν οι καρδιές στα στήθια του ονείρου νέα φύτρα γεννιέται σαν βγαίνει ο ήλιος και σαν ανθίζει η γη. Των εποχών τη μήτρα πως την γλυκαίνουν τα λουλούδια της αγάπης...

Στην κραιπάλη του νου μου βυθίζεται τριζοβολώντας το λυκαυγές των ματιών σου. Μάτωσε το μεμψίμοιρο φεγγάρι με την ανύμφευτη ξαστεριά. Τα θροΐσματα της αυγής μοσχοβολούν την άνοιξη, οδυνηρός αχνός τα επιφωνήματα οίστρου στο σύμπαν. Ο ήλιος τρικλίζοντας, ξεπροβάλλει...

Κρυφή η σιωπή μου παλιό χάρτινο καράβι τρέχει η ψυχή μου το ταξίδι να προλάβει χρυσά πανιά με αγγέλους έχει κεντημένα και τα όνειρα μου στη σκουριά ζωγραφισμένα. Σε ταξιδεύω σε μια Πόλη μυθική χορό χορεύω σε μια νύχτα ερωτική του φεγγαριού απόψε κλέβω όλο το φως μ'...

Σ’ ετούτο τον τόπο, γη νησιωτική, με την ακτογραμμή της να χωρίζει τους ανθρώπους από τα όνειρα. Παιδιά δεν μεγαλώνουν στη γη αυτή. Αυτόχειρα όλα τράβηξαν για τις βουνοκορφές του θανάτου, αυτές τις ξασπρισμένες από τον πάγο των ψυχών κορφές με τις νάρκες της...

Στη δίνη ενός πολέμου Κληθήκαν άθελά τους Να παίξουνε τους ήρωες Εντός εκτός ανέμου Που έπνεε αντίθετα Με των βαρκών τη ρότα Εμάνιαζε φουρτούνιαζε Τη θάλασσα όπως πρώτα Που γύρευαν να κρυφτούν Τα κορμάκια τους να ζεστάνουν Όμως δε λογαριάζανε Άλλους που τα 'χαν για...

Το πρώτο φως του Απρίλη σχεδιάζει στα χάρτινα μάτια μου την άνοιξη Χαρτογραφώ μια ηλιαχτίδα Προκλητικά γλιστρά στο γυμνό στήθος σου ενώ κοιμάσαι και οι σκέψεις σου χορεύουν σε ένα γλυκό μειδίαμα Πόσο μ' αρέσει να σε κοιτάζω! Μπορεί η όψη σου να γέρασε όμως εγώ σε...

  Γιάε τη μνήμη πώς γροικά να ανοίξω τα συρτάρια κι ενός μεγάλου μου σεβντά να ανοίξω τα πορτάρια Χωριό μου απού απλώνεσαι στης μνήμης μου το χώμα Αχνίζεις την ανάμνηση και νοσταλγεί το σώμα   Δεν αδικώ της μνήμης μου την όμορφη τη σκάλα Κάθε εικόνα που...

Στης αυγής το πρώτο χάδι ένα ασύμμετρο σκίρτημα χτυπά απαλά το παράθυρο και δείχνει σ’ εμάς το βρεγμένο οδόστρωμα.   Ικετεύει για στάλες χαράς να τελειώσουν τα αίματα οι ρωγμές μιας στιγμής.   Μέχρι να ’ρθει το έρεβος θα στερέψουν τα δάκρυα θα φωλιάσει...

Ούτε η σάρκα συλλαβίζει πια ούτε η νυσταλέα διάθεσή σου, είσαι ένα λυσσαλέο φωνήεν που αποσοβήθηκε Μόνο γελούν τα μάτια σου Ευτυχισμένα, ξέροντας ότι πολλά είδαν, μόνο γελά η καρδιά σου, παιδούλα που την κράτησε η Άνοιξη Στην τρυφερή λουλουδιασμένη ποδιά της Ο...

Παίζω με λησμονημένους σελιδοδείκτες φυλλομετρώ ένα βιβλίο της παιδικής ηλικίας άκαρποι συμβιβασμοί και ισορροπίες τρεμάμενες ανακατεμένα μέσα στις σελίδες του. Έχουν περάσει χρόνια πολλά και η αλήθεια είναι πως δείχνει άγραφο με τα λευκά του φύλλα να θυμίζουν...