Στο ξύλινο θρανίο μου θα ‘θελα να καθίσω στην πρώτη τάξη μια φορά να πάω να φοιτήσω Να ‘βαζα την ποδίτσα μου την σάκα μου στην πλάτη και να ‘γραφα στον πίνακα με κιμωλία άσπρη Ν' ακούμπαγα την πλάτη μου στο πίσω το θρανίο και ν' άνοιγα με προσοχή το όμορφο βιβλίο...

Ξεχνιέμαι λίγο μες την ησυχία- κλαίνε μέσα μου οι αυταπάτες Κλαίνε τα όνειρα, προετοιμάζεται μία κραυγή, Ακολουθώ το όνειρο ως το αδιέξοδό του, Στρίβω στις λάθος παρόδους Της ελπίδας Απελπίζομαι Ναυαγώ σε απίστευτο βάθος Μπαινοβγαίνω μες το Πουθενά..   _...

Η ποίηση ρουφήχτρα αστραπής και κεραυνού αίμα τρελό στις αρτηρίες στραπάτσο φύλλο ή φλέβα νταμαριού. Η ποίηση κόκκινη φέτα σελήνη και κρύπτη μυστική ήχος σε πηγάδι με μπαμπάκι το μουγκρητό ο παφλασμός και το κλάμα στις πανάρχαιες κοίτες.   _ γράφει ο Δημήτρης...

Το βλέμμα βαρύ και αμήχανο φυλακίζει τη θλίψη της στιγμής Το πένθος της ζωής Η πανάγια αγνότητα αιχμαλωτίζει και προσκαλεί Το άψυχο, θεϊκό σώμα απόλυτα παραδομένο μοιάζει αιώνια νεανικό αέναα κινούμενο Ο πόνος της ψυχής ξεχειλίζει Και η Ουράνια Βασιλεία δέχεται...

Ο ποιητικός λόγος τρέφεται από την επαφή, από την ουσιώδη επικοινωνία της ποιητικής γλώσσας με τον καθημερινό λόγο· η γλωσσική όμως αναζήτηση της ιδιαίτερης διατύπωσης, που να διατηρεί ρυθμό και να ελέγχει την ένταση, είναι εκείνη που λειτουργεί ως ελιξίριο...

Θλιμμένη άνοιξη κι αν η φυγή της άσημη ξεκίνησε Άνθισε της νυκτός τα κύματα και της θαλάσσης τα κλειδιά πόρτες ν’ ανοίξει να μη μας πνίξει Ανάσες ξεφτισμένες δώμα να κλείνει τα όνειρά μας μέσα κι ας είναι λίγη πια για μας η μπέσα...

Η Τέχνη κέντρο αναφοράς έχει πάντα το συναίσθημα. Και το ίδιο το συναίσθημα έχει μια τεράστια δύναμη. Έχει πια ξεπεραστεί η θέση εκείνη που υποβιβάζει το συναίσθημα, θεωρώντας το θυμικό ως αρνητικό και υπεύθυνο όλων των αρνητικών. Και φιλοδοξία ενός ποιητή είναι...

Shall I hug you on a winter's day You are more precious and loving to me Indeed please try to stay away, and at the same time come closer to me. As the wind and the leaves fallen, My heart would blossoming harmonious myths. Love is moving all around and the...

Όλα κείνα τα λόγια Που πάσχιζαν να πεταχτούν Σαν ποταμός, σαν χείμαρρος να γίνουν Να σπάσουν Το ανείπωτο, που την ψυχή πουριάζει.. Όμως γυρνούσαν πίσω.. Σαν σταλακτίτες έγιναν στο σπήλαιο του κορμιού μου Αφήνοντας με έναν ρυθμό σταγόνα στη σταγόνα Φαρμάκι… Όλα...

Ο μήνας λέει έχει εννιά μα  όλοι το κατέμε στον τόπο «π' άνθιζε η ελιά»  ολοχρονής θα κλαίμε Πήραν σκαπάνη κι έθαψαν  όλα τα όνειρά μας Το μέλλον είν’ αβέβαιο  για μας και τα παιδιά μας «Μαστόροι» πάνε κι έρχονται μ' αφήνουνε συντρίμμια σε μια Ελλάδα που θα ζει...

Ο αέρας με μοιράζει πάνω στην πλάτη της γης- Και Τότε Γίνομαι ψίθυρος Γίνομαι ζουζουνάκι που πεταρίζει πλάι στο αυτί των λουλουδιών Γίνομαι επικός και ανήκω Σε μια τάξη αιώνια, μια τάξη που δεν διασαλεύτηκε Από την εποχή των άλλων θεών - Και έρχομαι στον ύπνο σου...

Με φίλους κι αγαπητικούς Ίσως γνωστούς μα και τυχαίους Θα χάνεσαι σε μελαγχολικές κουβέντες που καταδικάζουν το μυαλό σε μια πρωτόγνωρη λήθη Και μέσα στο άκουσμα των τόσων προβλημάτων Θα συμβαίνει κάτι το παράδοξο Δεν θα νιώθεις ούτε για μια στιγμή τη λύπηση ή τον...

Η ποίηση της περιφέρειας -αν και λιγότερο κοινωνική, με την έννοια της ανάδειξης κοινωνικών προβλημάτων- διακρίνεται από μία αυθόρμητη φωτεινότητα και από συνθέσεις στον ανοιχτό χώρο. Καταγράφεται μία ισχυρή σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και το περιβάλλον όπως...

Ογρή είναι ακόμη η γη απ' τις θαλασσαρμύρες των ματιών κι από αίματα αθώων. Ογρή. Ανάβρυσμα στο χώμα ετούτο ο βαθύς καημός ο σπαραγμός, οι θύμησες. Ο πόνος μέστωσε με τον καιρό μες στις καρδιές η πίκρα στέριωσε στ' απανωχείλι βδέλλα να καταπίνει το χαμόγελο...

Έλα να τραγουδήσουμε η ώρα κυλάει η καταιγίδα πλησιάζει κανείς δεν μας περιμένει. Έλα να φτιάξουμε έναν ύμνο στη βροχή δες τη λύπη μας τσουλάει στα απόνερα των πεζοδρομίων και μας γνέφει με παιδικούς χαιρετισμούς. Κανείς δεν μας περιμένει γι αυτό ας τραγουδήσουμε....

Το θέατρο και η ποίηση είναι δύο λογοτεχνικά είδη με ιστορική συγγένεια, μα και μία μοναδική κοινή προσέγγιση στη λιτότητα του ασκηνοθέτητου λόγου. Πρόκειται για δύο τρόπους καλλιτεχνικής έκφρασης που αλληλοσυμπληρώνονται και αναδεικνύονται σύμφωνα με την οπτική...

Θαρρώ τις εικοστέσσερις της μέρας  ώρες άχαρες και πληθωρικές. Τις έπνιξαν πρωτού χαράξει ανθρώπινες θελήσεις.   Μια γυναίκα ναρκωμένη μάνα ήτανε να γίνει και το έμβρυο άσωτο έμεινε μπροστά σε σύριγγα γιατρού.   Ένας αδύναμος τινάχτηκε από πρέζα δεν ήξερε...

Όσο ξεμάκραιναν από την πόλη ο δήμαρχός μας ένοιωθε κάποια ανησυχία, μα τους φόβους του διασκέδαζε η μεγάλη του φιλοδοξία. Πολλές φορές προσπάθησε να αποσπάσει από τον Λόμπρη κάποια πληροφορία, μα ο λαλίστατος παπαγάλος το στόμα του είχε κλειστό και το άνοιγε μόνο...