Ο μήνας λέει έχει εννιά μα όλοι το κατέμε
στον τόπο «π’ άνθιζε η ελιά» ολοχρονής θα κλαίμε
Πήραν σκαπάνη κι έθαψαν όλα τα όνειρά μας
Το μέλλον είν’ αβέβαιο για μας και τα παιδιά μας
«Μαστόροι» πάνε κι έρχονται μ’ αφήνουνε συντρίμμια
σε μια Ελλάδα που θα ζει στης φτώχιας της τη γύμνια
Δεν είναι λίγες οι στιγμές που θα ‘θελα να είχα
το πέταγμα του αετού κι ενός κριγού τα νύχια
Να πέταγα πολύ ψηλά κοράκια να μη βλέπω
κι ενός λαού το θάνατο να μην τον επιτρέπω
Στ’ απόκρημνα ν’ ανέβαινα της σκέψης τους φαράγγια
να δω στο τούνελ τούτο ‘δω αν θα τη βρω την άκρια
Ως πότε δύσμοιρε λαέ θα σε ταλαιπωρούνε
κι απάνω στην καμπούρα σου τα κτήνη θα γλεντούνε;
Πολλά ‘ναι τα μελλούμενα μα λίγοι τα κατένε
και δυστυχώς χωρίς φωτιά τη χώρα μου την καίνε
_
γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη
Σας ευχαριστώ πολύ που δίνετε άνοιγμα στο πέταγμα των γέρικων φτερούγων μου…. Σας ευχαριστώ που κρατάτε συντρροφιά στην τρεμάμενη πένα μου….
Να είστε καλά!
Αχ κυρία Πλοκαμάκη πόσο καλά τα λέτε…με τη λεβεντιά των κρητικών σας στίχων…Πόσο παράπονο κουβαλάνε…το δικό μας παράπονο των παιδιών μας…
Πολλά είναι τα μελλούμενα κυρία Πλοκαμάκη κι αυτό είναι το μόνο βέβαιο… Έτσι όπως τα καταφέραμε… τα καταφέρανε… δεν ξέρω πόση σημασία έχει πια, ποιος φταίει περισσότερο! Το σίγουρο πάντως είναι ότι ¨Για να γυρίσει ο ήλιος!… Θέλει δουλειά πολύ!!!¨ Κι απ’ όλους μας! Πολύ δυνατό το ποίημά σας!!! Καλό σας βράδυ!
Θέλει δουλειά πολύ….Πόσο αλήθεια ακόμα θα περιμένει αυτός ο δύσμοιρος λαός το χρησμό για τα μελλούμενα;;;;;Μακάρι να μου έλεγε κάποιος “ΤΟΤΕ….” να μου όριζε μια ημερομηνία κι εγώ θα κάνω τα 61 χρόνια μου 61 σκαριά για να σαλπάρω στην ελπίδα….Όμως άσχετα από το ποιός καπετάνιος έφταιξε πιο πολύ , αυτό το καράβι μοιάζει να έχει μείνει σε ένα βουνό, σε μια ξέρα…Κόλλησε και δυστυχώςΔΕΝ υπάρχουν ναύτες να τραβήξουν ΔΥΝΑΤΟ ΚΟΥΠΙ!!!….Ευχαριστώ πολύ για το όμορφο σχόλιό σας….Να είστε καλά κυρία Σ. Ντούπη….
Ίσως και να έχετε δίκιο… σίγουρα έχετε δίκιο και το καράβι μας έπιασε ξέρα! Όμως ένας λαός που έμαθε να ξυπνά και να αναπνέει τον αέρα του Αιγαίου να έχει μια καρδιά γεμάτη από τον ήλιο αυτής της υπέροχης πατρίδας!!! Δεν μπορεί… θα το φτιάξει το καράβι με τ’ άσπρα πανιά!!!
Όμορφα στιχοπλέκετε
της χώρας μας την μοίρα…
Κόμπος ένας μου στέκεται
και λίγη πίκρα πήρα
με τις αλήθειες σας αυτές
που διάβασα πριν λίγο…
Πολλές αφήνω εδώ ευχές
στο σχόλιο πριν φύγω….
Αν βλέπις , Σπύρο, ομορφιά
και μια πικρή κουβέντα
είναι γιατί αδιάσειστα
έχουμε ντικουμέντα!
Η απάντησή σου …ποίημα…
της πένας ΤΗΣ ΨΥΧΉΣ σου
Τρανό θα πω ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ…
και ο Θεός μαζί σου!
Μ’ αρέσετε και οι 2 σας….!
Και στους δυο εμάς αρέσεις εσύ πολύ Μάχη μου! Παρεπιμπτόντως…. Στην νέα παράσταση “Στιγμές” που ανεβάζουμε με την ερασιτεχνική ομάδα ΔραΠαίκτες Βόλου Μια από τις 3 βασικές ηρωίδες, η πρώτη, πήρε λόγω συμβολισμού το ελληνικό όνομα Μάχη και είναι συγγραφέας … ενώ εγώ (πιθανόν να) είμαι (και) ο Στράτος (εξίσου συμβολικό) ο σύζυγός της, εκτός από συγγραφέας σύζυγος (αυτό σίγουρα) της τρίτης γυναίκας… (Βασίζεται σε πασίγνωστο βιβλίο και αντίστοιχη ταινία αλλά δεν λέω παραπάνω…. )
Σε ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ…να σαι καλά…και θάρρος να μου δίνεις…
Μυριάδες έχεις δει ‘γραφτά …και ξέρεις πώς θα κρίνεις…
ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΜΕΣΗΜΕΡΙ κυρία Μ.Τζουγανάκη
Πολύ όμορφο!
Ευχαριστώ πολύ Έλενα…
Καλά να είσαι …και να έχει για σένα πάντα ”ο μήνας εννιά”…με όσο το δυνατόν λιγότερες έγνοιες και πιο πολλές χαρές…
ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΒΡΑΔΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!