Select Page

Ετικέτα: Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Το τίμημα

            Πονάς και αγωνίζεσαι κάτι να γίνεις κάτι και παίρνεις ρίσκα στη ζωή και φόρτωμα στην πλάτη. Ξυπνάς και γίνεσαι με μιας ο Βέγγος της παρέας τρέχεις με χίλια απ’ το πρωί και γίνεσαι αγέρας. Κι εδά λογάσαι τυχερός αν έχεις μια δουλίτσα κι όλου του κόσμου τα στραβά κάνεις πως βλέπεις ίσια. Δεν έχεις περιθώρια, στενέψανε για σένα, όσο για το δικαίωμα: Μην είδατε κανένα; Το θέμα εκμετάλλευση το έχουν εξαντλήσει και για κανένα πρόβλημα δεν βρίσκουνε μια λύση. Κι εσύ εκεί να προσπαθείς να γίνεσαι θυσία […] _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Έχω κι εγώ ψυχή

‘Ζώα” μας είπαν κι έβαλαν λουράκι στο λαιμό μας πιστά να προστατεύουμε το κάθε αφεντικό μας. Άλλος μας έχει από χαρά, και άλλος από λύπη ίσως γιατί μια συντροφιά, στον κόσμο αυτό του λείπει… Άλλος μας έχει φύλακα, μάτια των οματιών του κι άλλος με μιας μας χάρισε, για δώρο των παιδιών του. Και δεν μιλάμε, φίλοι μου, μόνο για τα σκυλάκια σήμερα γιορτάζουν κάθε λογής ζωάκια. Αυτά που θέλουν σεβασμό, απ’ όλους μας εξ ίσου να ζουν μ’ αξιοπρέπεια  στο χώρο της αυλής σου. Γι αυτό θα πρέπει όλοι μας, καλά να το σκεφτούμε αυτά τα έρμα ζωντανά...

Διαβάστε περισσότερα

Αν αγαπάς, να αγαπάς

Αν αγαπάς, να αγαπάς σαν να ‘ναι ο Θεός σου, ο ήλιος , το νεράκι σου κι ο μόνος άνθρωπός σου. Να γίνεσαι πάντα γι’ αυτόν αιτία για να ζήσει, απ’ το ποτήρι της ζωής με νέκταρ να μεθύσει. Να γίνεσαι οι ρίζες του κοντά σου να ριζώσει, για την αγάπη του αυτή να μην το μετανιώσει! Να γίνεσαι στην πλάτη του φτερά για να πετάξει, να φτάσει προς τους στόχους του, ποτέ να μην πλαντάξει! Να γίνεσαι πηγή ζωής, στης μοναξιάς την ξέρα, να φέγγεις στα σκοτάδια του σαν να ‘σαι εσύ η μέρα. […] _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Σχολική χρονιά

Σε λίγες μέρες στα σχολειά κουδούνι θα χτυπήσει Χιλιάδες Ελληνόπουλα να τα καλωσορίσει Όλα θα τρέξουν με χαρά, τη σάκα τους θα βάλουν Λόγια θ’ ακούσουν μαγικά, αλλά δεν αμφιβάλουν Ίσως και ετούτη η χρονιά εκπλήξεις τούς φυλάει Και δυσκολίες, που κανείς εύκολα δεν περνάει Η Ελλάδα π’ αγαπήσαμε, η Ελλάδα που πονούμε Χάνεται, γίνεται αχός, κι εμείς δεν αντιδρούμε Ρίμες με λόγια όμορφα, αυτό μόνο κατέμε Όμως, για την κατάντια μας θα έπρεπε να κλαίμε […] _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Λόγια, λόγια, λόγια..

Πολλώ λογιώ τα λόγια μας, όσα ‘ν’ και τα μαλλιά μας λόγια που βγαίνουν απ’ το νου και μπαίνουν στην καρδιά μας Λόγια που τριαντάφυλλα στολίζουν τη στρατιά μας και τα ποτίζει η ομορφιά κι η λάμψη απ’ τη ματιά μας. Λόγια που μοιάζουν “έπαινος” σ’ ό,τι ‘χουμε προσφέρει με το φτωχό μας το μυαλό, με το καλό μας “χέρι” Λόγια που ‘ναι παρηγοριά σε ό,τι μας τυχαίνει που ‘ναι κακό κι ασήκωτο και την καρδιά βαραίνει… Λόγια που είναι συμβουλές καλόβουλα δοσμένες και μας βοηθούν σ’ αντίξοες συνθήκες πικραμένες. […] _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Η φωτογραφία

Σ’ ένα συρτάρι μου παλιό έψαχνα τις προάλλες και βρήκα σάκα σχολική από στιγμές μεγάλες. Τότε που σχολιαρόπαιδο διάβαζα τα βιβλία κι ανάμεσά τους έκρυβα μια σου φωτογραφία. Την κοίταξα και βούρκωσα, έχουν περάσει χρόνια και τώρα στα μαλλάκια μου ασπρίζουνε τα χιόνια.[…] _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Τ΄ακροθαλάσσι και ο νιός

Στ’ ακροθαλάσσι μια βραδιά σεργιάνιζα μονάχη ολόγυρά μου θάλασσα κι αγριεμένοι βράχοι. Το φεγγαράκι έστεκε στη μέση τ’ ουρανού μου κι έπαιζε θέατρο σκιών  στο πάλκο του μυαλού μου… Ξάφνου η αυλαία άνοιξε και στάθηκεν ομπρός μου ντελικανής- ψηλός κι απλός – ο πιο όμορφος του κόσμου. Στα χέρια εκράτη χαλινό κι έσερνε δύο άτια απού εξεσπιθίζανε κι από τα δυο τους μάτια. Θωρώ καλά ή βρίσκομαι στ’ ονείρου μου τα πλάτη; Τι τάχα να εσήμαινε το κάθε ένα άτι; ”Πέζεψε κόρη μου ακριβή κόρη μαλαματένια και με το άτι μου αυτό σου παίρνω κάθε έννοια!” είπεν ο νιός...

Διαβάστε περισσότερα

Η ζυγαριά

Όντες θα ’ρθούμε στη ζωή, την πόρτα σαν διαβούμε η Μοίρα μας για όλους μας το “ζύγι” ξέρει πού ’ναι. Μια ζυγαριά αλάθητη για όλους μας κρατάει κι ώστε να βγούμε στη ζωή αγόγγυστα βαστάει. Στον έναν δίσκο τις χαρές τις βάζει με το δράμι και στ’ άλλο τόνους τους καημούς και τα φαρμάκια βάνει. Αν πάρεις μια μικρή χαρά πρέπει να την πληρώσεις και ποταμούς ’πό δάκρυα στη μοίρα σου να δώσεις. “Ετόλμησες και γέλασες; Τώρα να δεις τι σου ’χω. Μοιάζει η χαρά επάνω σου σαν το κλεμμένο ρούχο!” σου λέει κι ετοιμάζει σου το τσίτινο σακούλι...

Διαβάστε περισσότερα

Τ’ απόβραδο στη γειτονιά

Τ’ απόβραδο στη γειτονιά είχε περίσσια χάρη… είχε τη λάμψη απ’ την καρδιά τη χάρη απ’ το φεγγάρι… Στα πεζουλάκια της αυλής τριγύρω μαζεμένοι… Μοσχοβολιά τ’ αγιόκλημα κι οι δρόμοι αποκομμένοι… Σύναξη κάθε δειλινό του θεριστή τις μέρες… η ομορφιά κι η ανεμελιά εκάμανε βεγγέρες… Κι εκεί στην άκρη της αυλής δυο νέοι ερωτευμένοι… σκαλίζανε τον έρωτα στο πιο ψηλό μπεντένι… Σε μια καρδούλα όμορφη γράψανε τ’ αρχικά τους… να μείνουν στο διηνεκές φρουροί του έρωτά τους… ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Περάσαν, φύγαν οι καιροί,  διαβήκανε τα χρόνια… και στα μαλλάκια τους θαρρώ πέσαν εδά τα χιόνια… Μ’ ένα μπαστούνι και οι...

Διαβάστε περισσότερα

Έτσι, όπως κινήσαμε

Όπως κινήσαμε μαζί κοντά μισό αιώνα έτσι και θα τελειώσουμε της ζήσης τη σταγόνα… Θα με κρατάς, θα σε κρατώ κι όπου ‘θελε μας βγάλει αυτή η στράτα της ζωής, που ‘ναι για μας μεγάλη…[…] _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Η πρώτη σκέψη το πρωί – Η τελευταία το βράδυ

          (Άναρθρες Κραυγές Στο Μετέωρο Βήμα Μιας Ακροστιχίδας) Ηθελα, Θεέ μου, να σου πω το τι με βασανίζει… Ποια σκέψη έρχεται στο νου, η μέρα σαν πορίζει! Ρωτώ τ’ αστέρια που ’φυγαν, τον ήλιο που προβάλλει, Ως πού θα φτάσει τ’ όνειρο προτού χαθεί και πάλι; Τι τάχα έκανα σωστά, ποιο λάθος πήρα δρόμο Ηθελα και να κάτεχα, πόσο θα στείλεις πόνο; Σε μια πατρίδα ιερή, πόσα καρφιά θα φτιάξουν Και πού θα βρούνε δικαστή να την καταδικάσουν; Ενα σταυρό τής βάλανε στην πλάτη της! Τι κρίμα! Ψυχορραγεί και δεν μπορεί να πάρει ούτε βήμα....

Διαβάστε περισσότερα

Οικογένεια… Ο Θεσμός που χάνεται!

  Ο κόσμος πάει χάλασε και ήθη δεν υπάρχουν Ισως ελάχιστοι μπορούν σωστή οικογένεια να ‘χουν Κρίμα που φύγαν οι καιροί τότε που είχε αξία Οταν στην οικογένεια δίνανε σημασία. Γίνανε όλα ανούσια. Τίποτε δε μετράει. Ενας πηγαίνει από δω κι άλλος γι’ αλλού τραβάει Νοιάζονται για την πάρτη τους κι όχι για την αγάπη Ελάχιστοι υπερνικούν εγωισμούς και πάθη Ισως να ‘ταν καλύτερα εκείνα εκεί τα χρόνια Απού ‘ταν όλοι μια γροθιά και είχανε συμπόνια.[…] Παγκόσμια ημέρα οικογένειας Πικρές διαπιστώσεις μιας κοινωνίας που χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της… _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Πέντε παιδιά στο δώμα μας

Έπιασες και στολίστηκες κι έβαλες τα καλά σου κι επίσκεψη μας έκανες, μοίρα, με τα παιδιά σου. Κράταγες και τα δώρα σου π’ άφηκες στο σαλόνι εκεί π’ αράχνες ‘φαίνανε ιστό μέσα στη σκόνη. Πέντε παιδιά κουβάλησες στο πιο καλό μας δώμα εκεί που γέλιο παιδικό δεν άκουσα ακόμα. Το ‘να παιδί σου, μοίρα μου, Ευθύνη το βαφτίσαν μα οι άνθρωποι στο δώμα μου το κατεχερίσαν. Άνθρωπος δεν ανέλαβε για πράμα την ευθύνη για αυτά που ζει ο τόπος μου τον πόνο την οδύνη. Τ’ άλλο παιδί σου φώναζαν με τ’ όνομα Γαλήνη, μα κι αυτό το εσιχτίρισαν τετράποδα...

Διαβάστε περισσότερα

Η ιστορία της δικής μου ζωής

29 Μαρτίου του 1955 Κάπου στη Νέα Ιωνία Δυο φίλες, η Σοφία και η Σουλτάνα, έχουν δώσει ραντεβού έξω από τον κινηματογράφο Ριάλτο στις 8.00 να δουν την ταινία “Γη ποτισμένη με ιδρώτα” (Mother India) με τη Ναργκίς και τον Καπούρ. Τότε οι Ινδικές ταινίες είχαν στην Ελλάδα το πιο φανατικό κοινό τους. Η Σοφία, έγκυος -μόλις είχε μπει στον 7ο μήνα της κύησης- λατρεύει τις Ινδικές ταινίες και, μιας και ο σύζυγός της υπηρετούσε τη θητεία του στα Γιάννενα, χαίρεται που θα δει την ταινία μαζί με τη Σουλτάνα. Η ώρα είναι 8.30 και η Σοφία δεν φαίνεται...

Διαβάστε περισσότερα

Μονόλογοι, το ebook

Κάθε ανθρώπινη σκέψη είναι ένας μοναχικός μονόλογος. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Ο μονόλογος στην πραγματικότητα μετουσιώνεται σε διάλογο εσωτερικό που ενίοτε μπορεί να γίνει πολύ έντονος. Το μυαλό γίνεται ταυτόχρονα ακροατής κι ομιλητής, συμφωνεί και διαφωνεί ταυτόχρονα, ενώ κάποιες φορές παλεύει με την ίδια του την ύπαρξη και τη νοητική του ικανότητα. Εκατόν έντεκα τέτοιοι μονόλογοι γεμίζουν τις σελίδες τούτου του βιβλίου, γραμμένοι από τις ψυχές εξήντα ενός ανθρώπων, οι οποίο εξωτερίκευσαν τις πεποιθήσεις τους για τον Άνθρωπο και τον Έρωτα, για το Σήμερα και το Αύριο, για την Αγωνία και την...

Διαβάστε περισσότερα

Ο φύλακας άγγελος

(Εξαιρετικά αφιερωμένο σε όλες τις μανούλες του κόσμου) Ένα μικρό, καλά μικρό, πριν έρθει μες στον κόσμο, τον Πλάστη του ερώτησε με απορίας τόνο… -Πες μου, Θεέ μου, πού με πας, στον κόσμο αυτό να ζήσω αφού είναι πλέον σίγουρο ότι θα δυστυχήσω. Εγώ έχω μάθει στη ζωή, χαμόγελα να παίρνω και με αγάπη δίπλα μου, τα όνειρα να “σέρνω”… -Το ξέρω αγγελούδι μου, πως το χαμόγελό σου είναι αυτό που φώτιζε πάντα το πρόσωπο σου. Όμως εκεί όπου θα πας, άγγελος θα σε βλέπει κι από του κόσμου τα θεριά, θε να σε προστατεύει. -Εγώ, Θεέ μου, δεν...

Διαβάστε περισσότερα

Ο κόσμος μου κι ο κόσμος σου…

  ΜΑΝΑ: «Κάθισε γιε μου, κάθισε εδώ κοντά, σιμά μου ν’ ακούσεις χτύπους δυνατούς, που κάνει η καρδιά μου. Χτυπά γιατί αγωνιά, τρέμει κι αναστοράται τον όμορφο τον κόσμο μου που χάνεται θυμάται. Θυμάται που ‘χε όνειρα για σένα  χίλια πλάσει πως θα ‘ναι όλα όμορφα για τα παιδιά στην πλάση. Θυμάται π’ αγωνίζονταν  ολημερίς της μέρας να φέρει το καθήκον της καθημερνά εις πέρας. Που γύριζε τον κόσμο αυτό πολλές δεκάδες κύκλους να μη χρωστάει τίποτε στους αδηφάγους σκύλους».[…] _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Γυναίκα

Από την πρώτη τη στιγμή, στον κόσμο αυτό που θα ’ρθεις είσαι ταγμένη μια ζωή, αγάπη να μας μάθεις. Σαν αδελφή μοιράζεσαι ό,τι κι αν έχεις λάβει αφού αγάπη αδελφική σαν φάρος σε ανάβει. Σαν σύντροφος ολημερίς τον εαυτό σου δίνεις κι ας έρχονται μύριες στιγμές που μαύρα δάκρυα ρίχνεις. Γίνεσαι χάδι και φιλί, δροσιάς πηγή στο κάμα και παίρνεις για ανταμοιβή την πίκρα και το κλάμα. […] – γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Η προφητεία ενός δασκάλου

  Σεπτέμβριος του 1966… Περιστέρι… Κάπου στη Νέα Ζωή ξεκινούσα την έκτη δημοτικού. Έντεκα χρονών με την χαρακτηριστική μπλε ποδιά, την άσπρη κορδέλα στα μαλλιά και τα άσπρα σοσονάκια περνούσα δειλά- δειλά την πόρτα του φροντιστηρίου  ξένων γλωσσών του χαρισματικού καθηγητή Στέλιου Μαρίν. Ήθελα να μάθω αγγλικά «για να μιλάω» με τους λιγοστούς ξένους που επισκέπτονταν τη χώρα μας τότε… Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς – πριν την έναρξη του σχολικού έτους- είχα μάθει τα 26 γράμματα της αγγλικής αλφαβήτας από μια μέθοδο Αγγλικής άνευ διδασκάλου. Το παιδικό μυαλό μου πίστευε πως αν γράψεις μια λέξη με αγγλικούς χαρακτήρες...

Διαβάστε περισσότερα

Η αγάπη θέλει αντάλλαγμα;

Ρωτάνε και ξαναρωτούν τον κόσμο για να μάθουν τι θέλουν, τι πιστεύουνε τι άλλο πια να πάθουν; Να τρέχουν, να γυρεύουνε ανάλυση να κάνουν τα χτυποκάρδια της καρδιάς πριν άλλοι να προλάβουν Να στείλουνε, να πέμψουνε μηνύματα στον κόσμο ευωδιές αποθυμιές γεμάτες από δυόσμο. […] Α.Ζ. Η αγάπη είναι ένα δεντρί πολλούς καρπούς που βγάνει Μα αν την ποτίσει εγωισμός Αυτό θα τη μαράνει. Η αγάπη είναι θάλασσα Που για να την περάσεις Πρέπει να δείξεις στο σκαρί στο φάρο πως θα φτάσεις. Η αγάπη είναι άνεμος! Μα για να σε δροσίσει Πρέπει να είσαι πλάι του Όταν αυτός...

Διαβάστε περισσότερα

Βαθύσκιωτες αναμνήσεις

Ο Μανώλης δε μπορούσε να κρύψει τη χαρά του όταν άκουσε πως μετά από εννιά ολόκληρα χρόνια γάμου θα γινόταν –επιτέλους– πατέρας! Παντρεύτηκε τη Φανή στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Δεν ήταν αυτό που λέμε “κεραυνοβόλος έρωτας”. Κάθε άλλο… Με τη Φανή γνωρίστηκαν μέσω μιας θείας της Φανής, την κυρία Άννα Σταύρου, που ζούσε και εργάζονταν στα Τρίκαλα ως φιλόλογος. Επτά αγόρια και δύο κορίτσια αποτελούσαν την ευτυχισμένη οικογένεια του αδελφού της, του μεγαλοεπιχειρηματία Δημήτρη Σταύρου. Η οικονομική του επιφάνεια τού επέτρεψε να σπουδάσει όλα του τα παιδιά. Η Φανή επέλεξε να γίνει κτηνίατρος. Από πολύ νεαρή ηλικία...

Διαβάστε περισσότερα

Αγάπη για την ποίηση

Όποιος κι αν ερωτηθεί Που ’χει λατρεία τόση Στης ποίησης τον καταιγισμό Ξέρω θα αποδώσει Την περισσή αγάπη του Σεβαστό απ’ την ψυχή του Αναπνοιά μονάκριβη Η κάθε θύμησή του Την ποίηση τη λάτρεψα Μικρό ήμουν θυμάμαι Στο δημοτικό επήγαινα Τα λέω και λυπάμαι […] Α.Ζ. Δεν είναι λίγες οι φορές που σαν αετός πετάω Όταν την πένα στο χαρτί με την ψυχή κρατάω Η Αγάπη για την Ποίηση πολλά κρατάει χρόνια Κι ευωδιάζει ολοχρονίς σαν Γαλλική κολώνια Την Ποίηση τη λάτρεψα, την έχω σαν παιδί μου! Παιδί στα δεκατέσσερα τση ’δωκα την ψυχή μου […]...

Διαβάστε περισσότερα

Αγάπη σαν αυτή, μία στα χίλια χρόνια…

Γυρίζει πίσω η καρδιά σε τόπους ανθισμένους, Εκεί που πρωτοδώσαμε όρκους ευλογημένους. «Θα είμαστε πάντα μαζί – όσα περάσουν χρόνια, πανέμορφες αμυγδαλιές κι όλο τριγύρω χιόνια! Δεν θα σταθεί εμπόδιο κανείς σ’ αυτή την πλάση! Εσύ θα είσαι πλάι μου… Ο κόσμος να χαλάσει!» Σκαλίσαμε στο δέντρο μας τ’ όνομα το δικό μας Κι αρχίσαμε τους κύκλους μας στ’ ονειροδρόμιό μας! Όμως τη ζήλεψαν πολλοί εκείνη την αγάπη… Και γίνηκαν τα λόγια τους όξος, χολή κι αγκάθι… […] _ γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη (E’ Πανελλήνιος Ποιητικός Διαγωνισμός «Καισάριος...

Διαβάστε περισσότερα

Από Άμμο, από Πέτρες κι από Λάσπη

Γέμισα την ψυχή μου άμμο, πέτρες και λάσπη… ΑΜΜΟ… από τα θρουλισμένα μου όνειρα που σκορπίστηκαν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα γιατί τα φύσηξε ο αγέρας της αδικίας… ΠΕΤΡΕΣ…από κείνες που πέταγαν πολλοί παρερμηνεύοντας την αρχαία ρήση «ο αναμάρτητος τον λίθο βαλέτω»…[…] _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Το δώρο της αποφοίτησης

Δεν είχε άλλη επιλογή. Έπρεπε να πει την αλήθεια και μόνο την αλήθεια! Για πόσο καιρό θα μπορούσε να κρυφτεί; Μια βδομάδα; Ένα μήνα; Ένα χρόνο; Αργά ή γρήγορα θα το μάθαιναν και θα ήταν ακόμα χειρότερα τα πράγματα για όλους και περισσότερο γι’ αυτούς που λάτρευε! Η Ναταλία καταγόταν από μια σχετικά εύπορη οικογένεια. Μαζί με τον Πέτρο, τον αγαπημένο δίδυμο αδελφό της, μεγάλωσε με πολλή αγάπη, στοργή και φροντίδα σε μια κωμόπολη των Ιωαννίνων. Παρ’ όλο που οι καιροί ήταν δύσκολοι -αμέσως μετά τη μεταπολίτευση- οι γονείς της, εκπαιδευτικοί στο επάγγελμα, δε στέρησαν τίποτε στα δύο παιδιά...

Διαβάστε περισσότερα

Το τάμα

Οκτώ τ’ Αυγούστου ήτανε, το δυο χιλιάδες πέντε, όταν θαρρώ πως έφτασα κι εγώ στο παρά πέντε.   Μπήκα λοιπόν για ψάρεμα στην όμορφή μας Κρήτη, μα οι μοίρα μου ΄χε έκπληξη με την κακή μου τύχη.   Όλα ήταν υπέροχα, αν και το βοριαδάκι ήθελε κάτι να μου πει στο ένα μου τ’  αυτάκι. […] _ γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017

τοβιβλίο.net και οι εκδόσεις τοβιβλίο έχουν τη χαρά να παρουσιάσουν το «καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017». Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα...

Διαβάστε περισσότερα

Εμπιστοσύνη

Εμπιστοσύνη… Μια από τις πιο “παρεξηγημένες” και τις πιο δυσνόητες έννοιες. Λες πως την έχεις κάνει κτήμα σου, την κατέχεις βρ’ αδερφέ, και κάτι γίνεται κι έρχονται τα πάνω κάτω. Εμπιστεύεσαι τον φίλο ή τη φίλη σου -τυφλά- και κάποιο ωραίο πρωινό μονολογείς: “Καλά να πάθω. Ας πρόσεχα”. Βλέπεις, το θάψιμο των “φίλων”, στην προκειμένη περίπτωση, έχει ξεπεράσει σε μαεστρία και το καλύτερο γραφείο τελετών. Εμπιστεύεσαι τον αδελφό σου τον ίδιο και κάποιο πρωί αντιλαμβάνεσαι τη σοφία που περικλείει η φράση “-Βαθιά βγαλμένο είναι το μάτι σου -Α, ναι, είναι γιατί μου το ’βγαλε ο αδερφός μου…” […] –...

Διαβάστε περισσότερα

Η χελώνα και ο σκύλος

Μια χελώνα κάθεται στου λιβαδιού την άκρη κι από τα μάτια έκρυβε να μη φανεί το δάκρυ. Μονάχη πάντα γύριζε πολύ αργά το βράδυ κι αποζητούσε η φτωχή του βιαστικού ένα χάδι. Κανείς δεν εστεκότανε παρέα να της κάνει κι ας ήταν χίλια πρόβατα στη διπλανή τη στάνη. Τα πρόβατα γλακούσανε να πιουν να ξεδιψάσουν να φάνε το τριφύλλι τους τ’ αρνάκια να σακάσουν. Ο σκύλος που τα φύλαγε λοξά την εκοιτούσε και να της πει τον πόνο του κι εκείνος λαχταρούσε. […] – γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Είναι στιγμές…

Ένα καλύβι απλοϊκό είν’ η ζωή μας… Τέσσερεις τοίχοι, μια οροφή, δυο παράθυρα, μια πόρτα και μια πυροστιά. Αυτά αρκούν… Αρκεί στην πυροστιά να μπαίνει καθημερινά ένα τσουκάλι για να θρέψει τα στόματα που θα χαρίζουν χαμόγελα. Αρκεί τα παράθυρα ν’ ανοίγουν κάθε πρωί να μπει ο ήλιος της ελπίδας κι ο αέρας της προσμονής. Και να κλείνουν το βράδυ για να μην τρομάξει τ’ όνειρο που ακουμπάει στο προσκεφάλι του καθενός που ξέρει και μπορεί να ονειρεύεται. […] – γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Άτομα με αναπηρία (Ακροστιχίδα)

Αν ρίξεις, Θεέ μου, μια ματιά σ’ αυτά τα πλάσματά σου. Τη δύναμη που ’χει η ψυχή, θα αισθανθείς κοντά Σου! Όλα μαζί και χωριστά τον σεβασμό αξίζουν, Με λιονταρίσια δύναμη καθημερνά πασχίζουν! Αγάπη θέλουν και ζητούν, γιατί αγάπη δίνουν Με τις πολλές αξίες τους ισάξιοι να γίνουν! Εσύ, Θεέ, που ’σαι ψηλά κι από ψηλά μας βλέπεις Αυτά τα λιονταρόπουλα πρέπει να επιβλέπεις! Να είσαι πάντα πλάι τους, μαζί με τους δικούς τους Απ’ το περβόλι της χαράς παίρνομ’ απ’ τους καρπούς τους. Παίρνουν τα “μπράβο” της ζωης γιατί χαμογελάνε Η μάχη είναι άνιση, μα αυτοί θα πολεμάνε!...

Διαβάστε περισσότερα

Το θαύμα της ζωής

Από τα μάτια πιάνεται, στα χείλη κατεβαίνει αγάπης έργο γίνεται που όλους μας ευφραίνει. Όταν δυο νέοι πιάνονται στσ’ αγάπης το γιορτάσι ο Πάνσοφος το όνειρο σπεύδει να το ξομπλιάσει. Στου έρωτα τον τρυγητό το μέλι σαν σταλάξει στα σίγουρα το μέλλον τους θα έχει πια αλλάξει. […] – γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Συγγνώμη Ειρήνη

(Η 21η Σεπτεμβρίου έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης) Συγγνώμη Ειρήνη… Συγγνώμη που πέρασε η μέρα σου κι εγώ δεν είπα ούτε λέξη για Σένα. Συγγνώμη που δεν είπα πως χωρίς Εσένα δεν υπάρχει αύριο, δεν υπάρχει ελπίδα, δεν υπάρχει λόγος ύπαρξης. Συγγνώμη που δεν είπα ότι δυστυχώς δεν “πουλάς”, γιατί έχει πλέον το μονοπώλιο ο πόλεμος. […] – γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Το σύννεφο κι ο ήλιος

Ο ήλιος πισωγύρισε στον ουρανό μου επάνω σαν είδε πως συννέφιασε στης ζήσης μου το πλάνο. Το σύννεφο γκριζάρισε του ορίζοντα την άκρη κι εφόρτωσε στην πλάτη του πέντε καντάρια δάκρυ. Ο άνεμος το γύριζε στου στρόβιλου τη δίνη κι ο ήλιος ο βιγλάτορας ένα φιλί του δίνει. “Μέριασε, λέω, να διαβώ, τον κόσμο να φωτίσω μη με ξαργείς το λόγο μου να μην τον αθετήσω. Με καρτερούν οι γέροντες στο λιόγερμα της ζήσης να τους χαρίσω ζεστασιά, το γκρίζο πριν χαρίσεις.” […] – γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Ο Πάνος κι η Μαρία

Αληθινή ιστορία που έλαβε χώρα στα χωριά του Ασπροποτάμου στα Τρίκαλα Θεσσαλίας Στα χρόνια εκείνα τα παλιά, κάπου στη Θεσσαλία δυό νέοι αγαπηθήκανε με θέρμη και λατρεία. Ο Πάνος ως αντίκρυσε τη νια στο πανηγύρι αρνήθηκε τα “έχει” του για ’κείνης το χατήρι. Ξημέρωνε και νύχτωνε και πάντα καρτερούσε να πάρει χάδι και φιλί που τόσο αυτός ποθούσε. Για τη Μαρία ήτανε ο πρώτος έρωτάς της και λαχταρούσε η αγκάλη της τον νιο αυτό κοντά της. Είχεν αδέλφια και γονείς, μα όλα τ’ αψηφούσε κι ήθελε έναν λόγο του κι απής ας ξεψυχούσε. […] – γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Άχι και να γινότανε

Άχι και να γινότανε οχτώ χρονών να γίνω να πάω πάλι στο σχολειό σαν τον καιρό εκείνο. Να έπαιρνα τη σάκα μου με όλα τα βιβλία περισπωμένη να ’βαζα, δασεία και οξεία. Να έβγαινα στο διάλειμμα με τ’ άλλα μαθητούδια ν’ αντιλαλούσε η γειτονιά μ’ αστεία και τραγούδια. […] – γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Το μολύβι

Σ’ αυτή την ψεύτρα τη ζωή, μόλις θα γεννηθούμε, ένα μολύβι όλοι μας πρέπει να το κρατούμε. Να γράφουμε, να σβήνουμε τις πράξεις της ζωής μας κι όλοι να υπογράφουμε με αίμα της ψυχής μας. Το γράμμα “Α” πιάνουμε κι ΑΓΑΠΗ λαχταρούμε μόνο που πάντα δυστυχώς με τ’ ΑΔΙΚΟ μιλούμε. Στο γράμμα “Β” θέλουμε ΒΟΗΘΕΙΑ σιμά μας μα ΒΑΣΑΝΑ φορτώνουνε κάποιοι εις τον γκαβά μας. Στο γράμμα “Γ” λαχταρά ΓΑΛΗΝΗ η ψυχή μας όμως η ΓΥΜΝΙΑ μερικών χαλά την όρεξή μας. Στο γράμμα “Δ” γράφουμε ΔΥΝΑΜΗ στη στρατιά μας μα ΔΥΝΑΜΙΤΗ ρίχνουνε κακοί καιροί μπροστά μας. Στο γράμμα “Ε”...

Διαβάστε περισσότερα

Της ψυχής τα κρατημένα

Αρχές καλοκαιριού του 1972… Με μια πεταλούδα καρφιτσωμένη στο πέτο της λινής μου ζακέτας, μια μεταξωτή κορδέλα στα μαλλιά και μια πάνινη τσάντα γεμάτη βιβλία κατηφόριζα το πλακόστρωτο της Κοντογιαννέων, στην πλατεία Γκύζη για να πάρω το λεωφορείο για το κέντρο των Αθηνών. Στο αριστερό μου χέρι φορούσα ένα χρυσό δακτυλίδι με την αναπαράσταση του Παρθενώνα. Δώρο για την εισαγωγή μου στο Γυμνάσιο! Έμοιαζε με βέρα, αλλά ήταν το γούρι μου και δεν το έβγαζα ποτέ από το χέρι μου τα τελευταία πέντε χρόνια… Ήταν, βλέπετε, δώρο της θείας μου που με υπεραγαπούσε. Η δροσιά των δεκαεφτά χρόνων μου...

Διαβάστε περισσότερα

Σαν τον μικρό χαρταετό

Σαν τον μικρό χαρταετό πετώ στον ουρανό σου κι ανεμοστροβιλίζομαι και χάνομ’ από μπρός σου Πετώ ψηλά και χάνομαι γίνομαι μια κουκκίδα στον ουρανό της σκέψης σου μια τόση δα αχτίδα […] γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Γη

Γη… που μας σηκώνεις στις δικές σου πλάτες πάνω σου αισθανόμαστε σαν τους επιβάτες Ταξιδεύουμ’ όλοι μας όπου μας πηγαίνεις άλλοτε μας αγαπάς κι άλλοτε σωπαίνεις Κάνουμε για σένανε έγκλημα μεγάλο που το λένε ΜΟΛΥΝΣΗ και δεν είναι άλλο […] γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Νερό, χώμα και αγέρας…

Ήσουν νερό και κυλούσες ανάμεσα στα δάχτυλά μου. Οι παλάμες μου αδυνατούσαν να σε συγκρατήσουν. Ο ουρανοπλάνος ήλιος έκαιγε την πέτρα κι έλιωνε την ύπαρξή μου. Διψούσα… […] γράφει η Χρυσούλα...

Διαβάστε περισσότερα

Για τη ζωή

Είναι η ζωή Είναι η ζωή μια εικόνα τρελή αστέρι τη νύχτα, ήλιος την αυγή λουλούδι ανθισμένο για σένα, γυαλί ραγισμένο για μένα είναι η ζωή μια εικόνα τρελή Ε.Φ. Το νόμισμα της ζωής Ένας καθρέφτης μοιάζει η ζωή μας που καθρεφτίζει την ύπαρξή μας! Αν δεις το γέλιο μην το τρομάξεις με τα δυο χέρια να τ’ αγκαλιάσεις. Σαν περιστέρι θε να φωλιάσει. Τώρα έχει κρύο, θα ξεπαγιάσει!...

Διαβάστε περισσότερα

Η άνοιξη είναι ο μόνος επαναστάτης, που η επανάστασή της έχει πετύχει

Η πορεία της ζωής μας αντιμέτωπους μας φέρνει Απ’ το βράδυ ως το πρωί σε δημιουργίας μέρη! Νιότης σύμβολο για μας το λουλούδι τ’ ανθισμένο ΟΙ τρανοί αυτής της γης μάς το δίνουνε κομμένο! Ξερά τα φύλλα πέφτουνε αρχές του φθινοπώρου… μα.. Η Άνοιξη τα τύλιξε στ’ ακρόκλαδα του δώρου ΕΙναι βοριάς, είναι χιονιάς, παγώνεις το χειμώνα, Νά την! Η επανάσταση η πιο μικρή ανεμώνα! ΑΙτία για τον μαρασμό νέφη κι αστροπελέκια […] γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη __ *1η θέση στον ομώνυμο πανελλήνιο διαγωνισμό...

Διαβάστε περισσότερα
  • 1
  • 2

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest