‘Ζώα” μας είπαν κι έβαλαν λουράκι στο λαιμό μας
πιστά να προστατεύουμε το κάθε αφεντικό μας.
Άλλος μας έχει από χαρά, και άλλος από λύπη
ίσως γιατί μια συντροφιά, στον κόσμο αυτό του λείπει…
Άλλος μας έχει φύλακα, μάτια των οματιών του
κι άλλος με μιας μας χάρισε, για δώρο των παιδιών του.
Και δεν μιλάμε, φίλοι μου, μόνο για τα σκυλάκια
σήμερα γιορτάζουν κάθε λογής ζωάκια.
Αυτά που θέλουν σεβασμό, απ’ όλους μας εξ ίσου
να ζουν μ’ αξιοπρέπεια  στο χώρο της αυλής σου.
Γι αυτό θα πρέπει όλοι μας, καλά να το σκεφτούμε
αυτά τα έρμα ζωντανά να μην τα τυραννούμε.
Λίγο νερό, λίγη τροφή  στ’ αδέσποτα χαρίστε
κι αυτά θα σας ευγνωμονούν, όσο μακριά κι αν είστε.
Μην πάρετε στο σπίτι σας ζωάκια, για παιχνίδια
αν δεν κατανοήσετε πως θέλουνε φροντίδα.
Το ζώο είναι δέσμευση, θέλει και τη γωνιά του
τα φάρμακα, τη βόλτα του και τη ζεστή αγκαλιά του.
Αν δεν μπορέσει όλα αυτά, κάποιος να τα προσφέρει
τουλάχιστον ας μη γίνεται αιτία να υποφέρει.
Στο δρόμο, εσείς οι οδηγοί, σαν σίφουνες μην πάτε
γιατί αβέρτα θάνατο στ’ αδέσποτα σκορπάτε.
Μα θα μου πείτε όλοι εσείς και ίσως και δικαίως
”Τώρα με τούτα και μ’ αυτά το ξόφλησες το χρέος;
Το χρέος προς το σεβασμό τον θέλουν οι άνθρωποι
κι όχι τα ζώα τούτα νε που ‘ναι γιομάτοι οι τόποι!”

Φίλε  αν είσαι άνθρωπος και άνθρωπος λογάσαι
στη θέση των αδέσποτων, δεν θα ήθελες για να σαι!

–

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη