Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

Αγαπημένη μου Μούσα Ξύπνησα νωρίς το πρωί στο δωμάτιό μου Δεν πρόκειται να πλύνω τα μαλλιά μου ή να ξυριστώ Πρέπει να πακετάρω γρήγορα και να φύγουμε   Εγώ και εσύ σε ένα μακρινό μέρος Όμορφη μου Μνήμη καταγράφεις τη λαμπερή θάλασσα και τον καταρράκτη που...

Φειδίας και ζωφόρος του Παρθενώνα   Δύο αιώνες βίαιης αποκοπής το μέλλον μια αρχαίας άγνωστης χώρας Άγνωστος ο πλαστουργός Φειδίας ανύπαρκτος ο Παρθενώνας   Ο Δυτικός πολιτισμός λησμόνησε την μήτρα του τη χρήση των Μουσείων ως χώρων αφιερωμένων στις Μούσες  ...

 Το αίσθημα στις συναυλίες, οι κρυφές μας συνομιλίες.  Δυνατά χειροκροτήματα, απαλά μικρά αγγίγματα.  Εικόνες από κτήρια, χειμώνα δίπλα από τα κοιμητήρια.  Φωνή αγγέλου, ξένη γλώσσα, μεταφράζω στο αυτί σου και κοιτάς αλλού.  Το σκοτάδι κρύβει τα γλυκά εκφραστικά...

Το θέρος ήρθε και τα μελτέμια ανέτειλαν στο μπλε του χάρτη με έναν ήλιο πιο χρυσό και ένα γαλάζιο πιο απόκοσμο.   Τα κοχύλια και οι πέτρες λικνίστηκαν, η ψάμαθος χόρεψε συρτάκι και μπάλο, ο άνθρωπος απόλαυσε δώρα ζωής -δανεικά και δανεισμένα.   Την ίδια...

Πόσες φορές θέλει η καρδιά, να ανοίξει τα φτερά της πόσες φορές να υψωθεί, κρατώντας σε αγκαλιά σαν βιολέτα της άνοιξης, που μες τα πέταλά της κρύβει του έρωτα το φως, του Απρίλη τη δροσιά.   Πόσες φορές θέλει η καρδιά, τον έρωτα να ζήσει και μέσα από το πάθος...

Παιδί μοναχό του, ανέκφραστο, κάθεται στ’ άψυχο οδόστρωμα, ούτε καν στο πεζοδρόμιο• ρακοσυλλέκτης λίγης προσοχής σπαράζει βουβά στην οχλοβοή της ασφάλτου. Διαβάτη της επονείδιστης ζωής στάσου• κοίταξέ το για λίγο μες στα μάτια. Αν μπορείς. Και εξήγησε του σε τι...

- γράφει η Αναστασία Πεπέ - Πώς εξατμίζεται το κορμί μου  στο μυαλό οι σκέψεις μου τα υγρά που κυκλοφορούν μέσα μου. Εξάτμιση παντού, στους τοίχους στα πράγματα μέσα στο σπίτι. Ο αέρας καυτός στεγνώνει τα πάντα  κι αφυδατώνεται. Τα δέντρα στενάζουν στο δρόμο....

Αποφεύγει τον καθρέφτη. Αυτός είναι κύριος γεμάτος ειρωνεία, που πάνω του την τραβά, την γεύση του για να γευτεί, ενώ αυτός την κοιτάζει με αλαζονεία.   Ανυπομονώ για μία στιγμή. Αυτή, που μέσα από αυτόν θα κοιταχτεί και χωρίς λυγμούς θα δει την πραγματική...

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Αν μείνουν τα πράγματα, όπως έχουν   Αν μείνουν τα πράγματα, όπως έχουν, είστε ηττημένοι. Ο φίλος σας είναι η αλλαγή. Η συμμαχία σας είναι το δίλλημα. Από το τίποτα, εσείς πρέπει να κάνετε το κάτι. Ωστόσο και το παντοδύναμο οφείλει...

Έλδωρ γλυκύ! Ανίατο Μοναχικό κι αμάλαγο. Στις χούφτες μου ατενίζω τις φτερούγες σου, εύκαμπτες, αλαργινές, αόρατες. Τις πράσινες σταγόνες των συστάδων σου ρουφώ, εκείνων της σαγήνης. Άσπρα πέταλα ανθούν αοριστίας, παλιγγενεσίας εναλλαγή. Ανεξίτηλα τ’ αχνάρια των...

«ΑΙΩΝΙΑ ΑΓΑΠΗ» Πόσο πολύ σ’ αγάπησα, το ξέρω πως το ξέρεις, Με μιαν αγάπη άδολη, σιωπηλή Κι’ αγνή. Τι κι’ αν η νιότη μας αλάργεψε Κι’ εχάθη Μες την καρδιά χαράχτηκε Η θεία σου μορφή. Πόσο πολύ σ’ αγάπησα, το ξέρω Πως το ξέρεις, Κι’ άλλο δεν θέλω απ’ το Θεό Σαν...

ΟΙ 10 ΧΩΡΙΣΜΟΙ (εφηβικό σατιρικό)   Πρώτη φορά χωρίσανε, όταν ήμουνα 9, Αυτός έπαιζε χαρτιά, Αυτή όλο να φωνάζει, έφυγε για κανά μήνα, αλλά γύρισε κλαμένος και τα βρήκαν φυσικά. Μα η 2η φορά ήρθε μετά από λίγους μήνες, έλειψε όλο το βράδυ, κι όταν ήρθε το πρωί, τον...

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα...

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...