Κάποια μέρα το όνομα σου τόσο βαριά δεν θα ηχεί.
Κάποια μέρα μέσα μου,
δε θα σπάνε γυάλινα μπουκάλια θρύψαλα,
σε αυτό το κατασκεύασμα που έχω να αποκαλώ για κορμί.
Κάποια μέρα η θύμηση σου θα είναι τόσο απατηλή,
-θα χρειαστεί να πιέζω τον εαυτό μου να θυμηθεί-
ποιος να το σκεφτεί.
Κάποια μέρα θα σιγογελάω, με λίγο ουίσκι, και λίγη μουσική.
Κάποια μέρα.
Αλλά δεν θα είναι η σημερινή.
_
γράφει η Κατερίνα Λέκα








0 Σχόλια