Πάντα το έλεγε η μάνα μου: “Μάλλιασε η γλώσσα μου, μην βάζεις τα άσπρα με τα χρωματιστά, θα χαλάσουν τα ρούχα”. Μα εγώ μια ζωή, ανοικοκύρευτη.  “Ξερω τι σου λέω,  θα προσέχω”. Πήρα όλη την μπουγάδα, Και τα’μπλεξα. Τα ‘μπλεξα όλα.  Και τώρα βρίσκομαι εδώ, Να κλαίω...

Περιφέρω ένα κεφάλι βαρύ, σε όλη την πόλη σαν τρόπαιο.  "Αποτρόπαιο!:, λέν'οι γλώσσες οι κακές.  "Αποτρόπαιο"!, λέν' οι γλώσσες που μου’ σκαβαν τον λάκκο σαν ‘ψές. Ακούω φωνές, πολλές φωνές μαζεμένες. "Αποτρόπαιο!", ζητωκραυγάζει το πλήθος. Το ίδιο πλήθος που πρίν...

Εκείνο το βράδυ ήθελα τόσο πολύ να μείνεις. Να μείνεις, να μην ξημερώσει,  να μην φύγει το πρώτο μετρό.  Να ξεκουμπώσω τον κόμπο που έχω στο λαιμό,  να σου πω όλα όσα θέλω να σου πω.   Όχι, όχι, να φύγεις. Να φύγεις, κομμάτια να γίνεις.  Να χαθείς από μπροστά...

Δεν μπορώ να σκουντήξω από επάνω μου το συναίσθημα του λείπω, για αυτό σε κουβαλώ. Σε κουβαλώ στην αγαπημένη μου ζακέτα, σαν έναν αναπτήρα. Σε κουβαλώ σαν δύο χέρια προσευχόμενα, για μία καλύτερη μοίρα. Σε κουβαλώ πάνω μου σαν ένα κέρμα, σε παίζω σε ρουλέτα,  μήπως...

Κάποια μέρα το όνομα σου τόσο βαριά δεν θα ηχεί. Κάποια μέρα μέσα μου, δε θα σπάνε γυάλινα μπουκάλια θρύψαλα, σε αυτό το κατασκεύασμα που έχω να αποκαλώ για κορμί. Κάποια μέρα η θύμηση σου θα είναι τόσο απατηλή, -θα χρειαστεί να πιέζω τον εαυτό μου να θυμηθεί-...