Τρέμω, κάθε φορά που το παράλογο ξεπερνά τη λογική μου. Όχι, δεν είναι φόβος ούτε ταραχή. Είναι ευγνωμοσύνη καθώς το βλέμμα υπερνικά τη σκέψη. Κι όταν σε αντικρίζω, χάνομαι. -Τι σχέση έχει η ανατριχίλα με το χάος; ρώτησες. -Τα μάτια σου, ρώτα, τα μάτια σου......

Το Θα* δε Θα ’ρθει αύριο να με ξυπνήσει με του πουλιού το πρωινό κελάηδισμα. Ζεστός καφές κι ένα φιλί, για με δεν Θα ’ναι η πρώτη καλημέρα. Ποιο μέλλον και ποια όνειρα μαζί μου Θα δεθούν; Τρομάζω, φοβάμαι, σκιρτώ, παιδί σε κάτασπρο σεντόνι. Μόνη μου παρηγοριά της...

Το παράθυρό της απόψε δειλά κοιτώ, το φεγγάρι στέμμα στα μαλλιά της θέλω να το δω, την ευωδιά της στα ρόδα που κρατώ αναζητώ και η μουσική που σκορπίζει η ψυχή της σαν τραγουδά για τ' άστρα τα λαμπρά τα μακρινά που αγαπά ω! Πόσο μ' αγγίζει βαθιά ω! Πόσο κάνει την...

Τρυφερά πέλματα αφήνονται στο δροσερό φίλημα του κύματος με τη φροντίδα αγάπης  πρωτόγνωρης.   Κρύσταλλα από στιγμές ξοδεύονται τα χαμόγελα, καθώς μικρές κινήσεις συνοδεύουν τον πρώτο βηματισμό στο απέραντο.   Σαν καλοκαίρι πάντα αντηχεί η ζωή σου μέσα...

Και όπου λέξεις μεγαλώνουν βλαστάνουν ανθίζουν φυτά οι άνθρωποι τα κάνουν ρόφημα Μαζεύουν τον σπόρο την άνοιξη βάζουν καυτό νερό  σε ένα ποτήρι μετά προσθέτουν το φακελάκι το αφήνουν λίγο και το πίνουν. Αυτή η διαδικασία συνεχίζει μέχρι την άλλη άνοιξη και μετά...

Η ζωή μας, μια  παράξενη μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Ένα  μαγικό  ταξίδι σ’  ένα πέλαγος  απροσδιοριστίας μέσα από συμπληγάδες,  Λαιστρηγόνες και Κύκλωπες. Mια αληθινή κατάδυση ψυχής.   Μια θάλασσα ήρεμη  ή φουρτουνιασμένη απρόβλεπτη, ατίθαση με διαρκείς...

Λέξεις  Και λέξεις Πίσω από βλέμματα Τυφλές κραυγές στο ανούσιο Σπαρταράνε έντρομες  Κάθε που έρχεται Καινούριο χάος Να προστεθεί στο παλιό  Λέξεις  Και λέξεις Νοήματα άτολμα Τούτη η σιωπή ξαναγυρίζει Αιώνια κατάρα να κυκλώσει το φως   _ γράφει η Άννα...

- γράφει ο Δημήτριος Σούρλας - Αφύπνιση Αισθήσεων Αν θα έπρεπε ο αναγνώστης να περιγράψει με δυο λέξεις το περιεχόμενο της ποιητικής συλλογής “Θήτα” της Αναστασίας Ασλανίδη, αυτές θα ήταν: Αφύπνιση αισθήσεων. Η επιλογή του τίτλου με τη λέξη “Θήτα” αφήνει τον...

Το πρώτο μου φιλί το χάρισα σε σένα. Αμαρτωλό  Παράνομο Το ’θελα όμως κατά βάθος κ’ άσε τους άλλους να λένε – δεν μου το ’κλεψες στο δάσος ήρθα οικιοθελώς – δεν με ’κλεψες!   Τι προσπαθώ να κάνω τώρα; Ποιος θα πιστέψει μια Κασσάνδρα;   Και να σου πω κάτι,...

Ήρθες. Κι’ ένιωσα μέσα μου Λαό πουλιά να κελαηδάνε. Ήρθες  κι’ οι μέρες οι φρικτές Του χωρισμού είπα πάνε… ‘Ήρθες. Και τώρα σαν χελιδονιών  Φωλιά μοιάζει η καρδιά μου Και τής ξανάδωσες ζωή  εσύ Ζωή, Θεά μου. Πώς να την πω τέτοια χαρά Πώς να την τραγουδήσω; Αν ίσως...

Σε κάτοπτρο θολό αβέβαια διακρίνω, διαφυγή και γυρισμό το κατευόδιο εκείνο, που τίποτα δεν προσδοκά το κάθε τι προσμένει να νοσταλγεί απεύχεται, με μνήμες ανασαίνει.   Θέες περίσσιες μας πλανούν, τα όμματα τυφλώνουν, τα δόγματα περιγελούν τη σιγουριά λαβώνουν....

γράφει ο Ανδρέας Αντωνίου   Ο Νίτσε έγραφε στον Ζαρατούστρα του πως αν κάποιος πρέπει να αγαπάει τους εχθρούς του, τότε πρέπει να και να μπορεί να μισεί τους φίλους του. Επίσης έγραφε πως δεν πληρώνει καλά τον δάσκαλό του αυτός που μένει μαθητής του. Την...

Μη λες τίποτα τώρα, Τα κλειδιά της καρδιάς  σου Άφησέ τα σιμά,  στου παππού το ‘’ντιβάνι’’ Που ο νους σου δε βάνει ιστορίες Αγάπης  πόσες έχει ακουστά. Θα ανοίξω εγώ τώρα  παίρνοντας ένα, ένα στη μεγάλη αρμαθιά, δε μπορεί, θα ταιριάξει,  όλα είναι φτιαγμένα  απ’...

Δεν είναι τα λεπτά, οι ώρες και οι μέρες που ξόδεψα να σκέφτομαι. Να σκέφτομαι για όλα τα θέματα που με απασχολούν. Κάποιες μέρες σε έχω πιο κοντά μου να με βοηθάς και κάποιες σε χάνω και από τις σκέψεις μου Σε όλα τα περιττά πράγματα που κάνω κάθε μέρα και σε όλο...

Σύναξη ζώων στο τέλος του δρόμου στην κάθε πρόταση του νόμου όταν σου επιβάλουν ένα και ένα κάνει δύο επειδή έτσι λέει.   _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

Στου δικαίου την δίκη αντίκρυ στον τοίχο στην μεγάλη αφίσα πετούν βελάκια και μετά πλησιάζουν να τα μαζέψουν σαν αγκάθια τους τσιμπούν και από δίπλα το έδρανο σήμερα δικάζεται η δικαιοσύνη.   _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

Σταθμοί. Τρένα, λεωφορεία. Λιμάνια. Αεροδρόμια.   Χαμόγελα. Αποσκευές. Αγκαλιές. Κρυμμένοι λυγμοί... “Να προσέχεις...” “Δεν είμαι πια μωρό...” “Μην αργήσεις να ξανάρθεις...”   “Θα σε ξαναδώ, άραγε;” Σκέψη και από τα δύο μέρη. “Μη με ξεχάσεις...” “Πώς...

Σε ένα πεζοδρόμιο περιμένει το πλησιάζει μια γυναίκα και αυτό πάει και την αγκαλιάζει. Ανοίγει τα μάτια του  της λέει "Μαμά!!! Όχι μαμά όχι Θα κλάψω εγώ για σένα"   _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

Ήσουνα μέσα μου μονάχα για λίγο οι φόβοι μου με τσακώσανε στον ύπνο. Σε διώξανε τώρα, στα όνειρα μου  είσαι επικηρυγμένη γλυκιά καρδιά μου άλλοτε είσαι αλυσοδεμένη στον τοίχο σε κυνηγάνε οι αστυνόμοι να σε φυλακίσουνε στον στίχο.   _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

Θέλω να σου πω τις σκέψεις μου εκείνες που τόσα βράδια, ξέρεις, γλυκά με βασανίζουν. Σαν κύματα σιωπής με ρεύματα αθόρυβα, αγγίζουνε δειλά, των ονείρων τις ακτές μας. Έλα να περπατήσουμε μαζί χαρακιές στην άμμο τα βήματά μας, δες, πως χαράζουν τ’ αρχικά μας γραμμές...