γράφει ο Πάνος Τουρλής

Ποιος ήταν ο Ερμαφρόδιτος και πώς κατέληξε το όνομά του να χρησιμοποιείται αρχικά για τα ίντερσεξ άτομα; Πώς ήταν οι άνθρωποι κάποτε στα μυθικά χρόνια; Τι συνέβη στο ταξίδι του Ερμαφρόδιτου ως την Καρία; Τι σημαίνει να έχεις στο σώμα σου χαρακτηριστικά και των δύο φύλων και πώς το αντιμετωπίζει αυτό η κοινωνία;

Ο Γεώργιος Φραγκάκης (Πρεμ Άντρι) έγραψε με απλά λόγια την ιστορία του Ερμαφρόδιτου, αναμιγνύοντάς την και με άλλα μυθολογικά στοιχεία, καθώς και με μια σύγχρονη ματιά πάνω στο ζήτημα της ίντερσεξ ταυτότητας. Από τους μυθικούς χρόνους ως σήμερα μαθαίνουμε τον τρόπο δημιουργίας των πλασμάτων που έχουν ίντερσεξ χαρακτηριστικά και της στάσης των ανθρώπων απέναντί τους, με ένα αίσθημα συγκατάβασης, αποδοχής και αγάπης να κυριαρχεί στο κείμενο από την αρχή ως το τέλος.  Ο συγγραφέας ξεκινάει με το γεγονός πως κάποτε οι άνθρωποι είχαν μια εντελώς διαφορετική μορφή από αυτήν που ξέρουμε. Είχαν δύο κεφάλια, τέσσερα χέρια και τέσσερα πόδια και χωρίζονταν σε τρία φύλα: το αρσενικό (τα παιδιά του Ήλιου), το θηλυκό (τα παιδιά της Γης) και το ανδρόγυνο (τα παιδιά της Σελήνης). Ο Δίας όμως, ενοχλημένος από την αλαζονεία τους, έσκισε τα κορμιά τους στα δύο, μόνο που τίποτα και κανένας δεν μπορούσε να χωρίσει όσους ήθελαν να είναι μαζί και να αγαπιούνται. Στη συνέχεια μαθαίνουμε για τη ζωή και τις περιπέτειες του Ερμαφρόδιτου, του παιδιού που απέκτησαν ο Ερμής και η Αφροδίτη, και πώς ενώθηκε με τη νύμφη Σαλμακίδα με τέτοιο τρόπο που έγιναν ένα.

Η ιστορία είναι συναρπαστική και μιλάει από τη μια για τις καταβολές της ίντερσεξ ταυτότητας κι από την άλλη μας ταξιδεύει με μαγικό τρόπο στην Κρήτη του Δαίδαλου, στις ιστορίες του Θεόφραστου, στο μουσείο του Λίβερπουλ με το περίφημο ακρωτηριασμένο άγαλμα του ήρωα της ιστορίας, δημιουργώντας έτσι μια συγκινητική ιστορία για την αποδοχή και την αγάπη που αποζητούν τα ίντερσεξ άτομα. Με απλές προτάσεις και εύληπτα παραδείγματα αναγνωρίζουμε πόσο σημαντική είναι η γενναιοδωρία και η καλοσύνη των άλλων απέναντι σε αυτά τα άτομα και ταυτόχρονα πόσο τραυματική είναι η απόρριψη. Από το αρσενικό και το θηλυκό σταδιακά καταλήγουμε στο ουδέτερο με διακριτικό χειρισμό των λέξεων και μέσα από τις περιπέτειες του Ερμαφρόδιτου διαπιστώνουμε «πως ο καθένας μας οφείλει να έχει το δικαίωμα να ζει όπως επιθυμεί και να αγαπά το σώμα του όπως του δόθηκε από τη φύση, εφόσον νιώθει ευτυχισμένος μέσα σε αυτό». Άλλωστε «κάθε άτομο είναι μοναδικό και η ζωή είναι πλασμένη από μεταμορφώσεις».

Η εικονογράφηση του Jose R. Ibanez είναι δυνατή και ρεαλιστική, με την επιλογή απουσίας χρώματος να κάνει τις γραμμές πιο αδρές και τις εικόνες πιο έντονες και δυνατές. Αν και γεμάτες ταιριαστές και απαραίτητες λεπτομέρειες, οι εικόνες δεν κουράζουν και δε χάνουν τη δυναμική τους. Ενδιαφέρουσες προοπτικές, πρωτότυπες οπτικές γωνίες, μια άφθαστη δυναμική στις φωτοσκιάσεις και μια πρωτόφαντη πλαστικότητα στα σώματα αποτυπώνουν με τον καλύτερο τρόπο την ιστορία.

«Το παιδί της Σελήνης» είναι ένα πρωτότυπο, ξεχωριστό παραμύθι για τη διαφορετικότητα στα χαρακτηριστικά φύλου και την αποδοχή της, για τη χαρά του να είναι κάθε άνθρωπος μοναδικός και να ζει ελεύθερος, ακριβώς όπως γεννιέται, μια ιστορία που ενημερώνει για τη φυλοδιαφορετικότητα και την αποδοχή, χωρίς παρέμβαση και παρέκβαση στην προσωπικότητα και στο σώμα. Ο Γεώργιος Φραγκάκης (Πρεμ Άντρι), διαπιστώνοντας την έλλειψη παραμυθιών για ίντερσεξ παιδιά, τόλμησε να γράψει πρώτος ένα τέτοιο κείμενο για να εξαλείψει τη μυστικότητα, την ντροπή και το στίγμα που επιβάλλεται σε αυτά από τους οικείους τους και να δημιουργήσει ένα περιβάλλον αποδοχής και ασφάλειας για όλα τους. «Το παιδί της Σελήνης» είναι ένα γλυκό παραμύθι γεμάτο ειλικρίνεια και σεβασμό που μου έμαθε πολλά και με βοήθησε να κατανοήσω και να σεβαστώ την ίντερσεξ ταυτότητα.