Στον Κωνσταντίνο Καβάφη Οδυσσέας περιπλανώμενος  χαμένος στα πελάγη των καιρών  ανάμεσα σε Συμπληγάδες τραγουδάω  ότι ενίκησα Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες.  Το φιλί της Κίρκης εγεύτηκα  κάτω από έναστρες ηδονές.  Τη Ναυσικά επλάνευσα  όταν ο ήλιος άστραψε στο γυμνό...

  _ γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης - Πριν από δύο χρόνια, η Τζίνα Καλογήρου προχώρησε σε μία διάλεξη σχετικά με τον ερωτισμό που εγγράφεται στην ποιητική του Γιάννη Ρίτσου, εστιάζοντας στην ποιητική συλλογή (1981) που φέρει τον τίτλο 'Τα Ερωτικά,'[1] συλλογή που...

Εσωτερικός Κανονισμός Λειτουργίας   1. Η όμορφη Πόλη μας περικλείει την αρχή και το τέλος της ανθρώπινης ζωής. Ο βίος έξωθεν της Πόλης επιφέρει σημαντική αβεβαιότητα επιβίωσης. 2. Απαγορεύεται η άναρχη ανάπτυξη όλων των ποωδών, θαμνωδών και δενδρωδών φυτικών...

-Θυμάσαι; Τότε, που για λίγο Έρωτα διψούσα; Που σε ικέτευα ένα ποτήρι ηδονής να μου προσφέρεις; Που για να ξεδιψάσω έγλειφα τους πόρους της ιδρωμένης σου σάρκας και συ με άφησες να πεθάνω από αφυδάτωση; Τι φριχτός θάνατος...   _ γράφει ο Γεώργιος...

Ολόγιομο φεγγάρι στολίζει την πλάση. Σαγήνη θα μοιράσει,  ονείρων φυλαχτάρι.     Σ’ αγρύπνιας μονοπάτια, ελπίδων τυλιχτάρι, γλυκά  θα συνεπάρει, μυριάδων, τόσα μάτια.   Μαγεύονται κι ας ξέρουν πως γέρνει στον χαμό του. Της μοίρας του γραφτό.   Με...

Και μετά σιωπές σε τζάμια κρύσταλλα σιωπές ζωγραφισμένες στην οθόνη βουλιάζοντας  στο μέγεθος της μοναξιάς με ψυχές ξεγυμνωμένες άδειες κενές οι μέρες μας μουντές σαν τις κουρτίνες τις ξεθωριασμένες να στέκουν χρόνια ακίνητες προσμένοντας ένα χέρι αόρατο  μήπως και...

Μια ουράνια αντανάκλαση, πανέμορφων ηλιαχτίδων που καταδύονται ανέμελα, στον ορίζοντα, ενός υπέροχου δειλινού. Σε αντίθεση με τη σκιά, της δικής μας πεζότητας, της δικής μας ιδιότυπης πραγματικότητας.   Ηλιοβασίλεμα.  Η έσχατη ανάσα φωτός στο λυκόφως της...

Αυτό που ψάχνουν τα λουλούδια στις γλάστρες τα δειλινά αυτά δεν τα βρήκα αυτό που ο ήλιος λησμονάει κάθε φορά που δύει. Την ίδια του την λάμψη έψαχνε καιρό να βρει την χαμένη ιστορία του ιερή για αυτόν. Κάθε μέρα το βοήθαγε να βλέπει το αληθινό με βλέμμα προς το...

Τόσες αποφάσεις κάθε μέρα, χιλιάδες. Μικρές και μεγάλες μα είναι αποφάσεις. Άλλες σε θολώνουν, άλλες θα σε στοιχειώνουν και άλλες θα σε βγάλουν ασπροπρόσωπο. Τόσα συναισθήματα που κάθε μέρα σε βρίσκουν με νέα πάθη και εμπειρίες. Καλά, κακά, χαρούμενα, αρνητικά,...

Εἶμαι το κατ’ εὐφημισμόν εἴδωλο, τῆς ματαιοπραξίας πρῶτος τυχοδιώκτης, τῆς ματαιοδοξίας ὑπερήφανος θριαμβευτής, κι ἔχω το ἐγώ ψηλότερα ἀπ’ τὸν καθένα, ὁ κατ’ οὐσίαν τίποτα,   εἶμαι το κατ’ ἐπιθυμίαν λάγνο πρόσωπο τῆς ὑπεροψίας πρόκληση, ἀλαζονεία καταδίκη,...

- γράφει ο Ανδρέας Αντωνίου - Ένα από τα μεγάλα αρνητικά που έχω ως αναγνώστης – και το έχω κληροδοτήσει και στα κριτικά μου κείμενα – είναι πως ελάχιστα ασχολούμαι με τους τίτλους αυτών που διαβάζω. Παρόλο που είναι κυριολεκτικά το πρώτο πράγμα με το οποίο...

Της κοινωνίας τα στραβά που μας πονούν της απληστίας τα δεινά που αδικούν της πείνας των πολέμων συμφορές ανήμπορων ανθρώπων οι κραυγές   Πώς θά ρθει η άνοιξη στη γη η αγάπη θα θεριέψει αυτούς τους άγριους καιρούς ποιος θα τους ημερέψει   Της ζωής οι...

Πόνος. Πόνος παντού. Πόνος αβάσταχτος.   Άνθρωποι.  Άνθρωποι και ανθρωπάκια. Άνθρωποι και ανθρωπάρια.   Άντρες, γυναίκες, παιδιά από πολέμους κάθε είδους. Άντρες, γυναίκες και παιδιά που μπόρεσαν να ξεφύγουν να σώσουν την ζωή τους. Πούλησαν και...

Κοίτα η σιωπή πώς βαραίνει κοίτα η μοναξιά πώς γυρνά σαν σώμα που πέφτει και τρέμει σαν ζώο άγριο π’ αλυχτά. Κοίτα το δωμάτιο μικραίνει κοίτα ο ουρανός προσπερνά σαν βάρκα που γέρνει και φεύγει σαν έργο που δεν παίζεται πια! Κοίτα ο καθρέφτης χορεύει κοίτα κάποιος...

Πρέπει να ξέρεις να πετάς όταν η νύχτα απλώνεται βαριά πάνω στου κόσμου τα γκρεμίσματα κι άγρια πλαταγίζουν οι χαίτες του αέρα.   Σταθερά να πετάς να’χεις το νου σου στα ψηλά μη σε σκορπίσουν τ’ άφατα κι όσο μπορείς στα χαμηλά σοφά να κυκλοφέρνεις να ελίσσεσαι...

Μην πιστεύεις στα «όμορφα λόγια» μάτια μου. Γιατί τα «όμορφα λόγια», είναι ριπές του ανέμου παρασυρμένες στο απέραντο γαλάζιο. Παρασυρμένες στο άπειρο του ουρανού ή το ατέρμονο βαθυκύανο, της θάλασσας.   Tα «όμορφα λόγια» είναι πνοές από το παράξενο εγώ μας...

- γράφει η Χρύσα Νικολάκη Κριτικός Λογοτεχνίας / Συγγραφέας   Όπως εύστοχα ξεκινά το βιβλίο με τον στίχο: «συστολές - διαστολές της ψυχής», τα 33 τετράστιχα του Ζώη Μπενάρδου μας πλημμυρίζουν με συναισθήματα και μας προβληματίζουν αναφορικά με το ζύγι της...

Με τα μάτια κλειστά είναι καλύτερα με βλέπω να μιλώ να γελώ να κλαίω να θυμώνω   μισός εδώ και μισός στο στερέωμα λυμένος στα κατάρτια και πάνω στα διερχόμενα νέφη   γλιστρώντας μέσα μου κάτι κρυφό απόκρυφο αφού κανείς έξω από μένα δεν υπάρχει να το...

Ο έρωτας κι ο θάνατος, ίδια σπαθιά βαστούνε.   - Ποιος ήρθε τώρα να με δει, την ώρα που πεθαίνω; - Ο Έρωτας είμαι, θνητέ, που τις καρδιές μαραίνω. -Η μοναξιά με νίκησε, σαν το κεράκι λιώνω. - Κάνε κουράγιο, λυγερέ, ακόμα λίγο μόνο. -Έλα κοντά μου, Έρωτα, έλα...

     Οκτώβρης τώρα (*)     Και να που οι νύχτες έγιναν πιο νύχτες, πιο βαθύ το σκοτάδι από σκοτάδι.   Πια, θα μπορούσα να τραγουδήσω με τα δάχτυλα, να μοιράσω στα δυο την απόγνωση, μια για το αύριο και μια για το χθες, διαγράφοντας το ‘‘τώρα’’ ως μη...