Κουράγιο θέλει η ζωήΘέλει και δύναμηΚαι ας πολεμάς με τις φλόγες.Έχε κουράγιο και θα δειςΣτο τέλος θα σωθείς,Είναι μεγάλη η πυρκαγιά, κάνε υπομονήΚουράγιο θέλει η ζωή…Για όσους κινδύνεψαν στις φλόγες_γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ Αγγελής       Μην...

Ο κόσμος πιάστηκε στα μαχαίρια και έβαλε φωτιά παντού με το κανόνι στα χεριά και σημαδεύοντας σπίτι αλλουνού. Και αυτό πέρασε, και κτίσθηκε μια πόλη μα ξέσπασε φωτιά από τα εργοστάσια και τα δέντρα κάηκαν και οι άνθρωποι έφυγαν αυτό το δέντρο απέμεινε,...

Η πρώτη ποιητική συλλογή του Βασίλη Πανδή, «χάσμα βαθύ» (Οδός Πανός, 2018) αφήνει θετικές εντυπώσεις. Μολονότι δεν αναδεικνύεται να ακολουθεί κάποιο ρεύμα, διατηρεί ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά της «ποίησης της περιφέρειας». Το φυσικό στοιχείο...

Ήρθε η πείνα και βρήκε τους ανθρώπους στον δρόμο τους πρόσφυγες, τους μετανάστες και αυτοί τη διώξανε. Και ξαναήρθε και πήγαν να τη διώξουν, μα δεν έφυγε αυτή τη φορά και οι άνθρωποι κρατήσαν το κεφάλι τους και κοίταζαν με λύπη. _ γράφει ο...

κριτικό σημείωμα του Δήμο Χλωπτσιούδη για την ποιητική συλλογή ποιητική συλλογή της Στέλλας Δούμου «χρονορυχείο»

Πειραιάς ίσον Πορθμέας, της αρχαιότητας νησί με την Αθήνα σε ένωνε πολιτισμού εποχή χρυσή Πολλοί κατακτητές σού εκτόξευσαν τα βέλη, σου επέφεραν πληγές ψηλά τα τείχη ύψωνες και άντεξες όλες τις δυστυχίες, φρικτές καταστροφές Ο εικοστός αιώνας, της Αναγέννησης παλμό...

Απ΄το τσιγάρο σου ζωή δώσ΄μου ρουφηξιά  της μοίρας μου τ΄ανάστροφο στα ίσια να το φέρω  μου θράσεψες κι ανάποδα έριξες ζαριά  με θανάτωσαν οι λερωματιές του παιχνιδιού σου Μα έχουμε ακόμη ανοιχτούς λογαριασμούς  βάλ΄τα τα χαρτιά σου στο τραπέζι να σε...

Ο Βασίλης Ζηλάκος είναι ένας δυναμικός εκφραστής της νεότερης ποιητικής γενιάς. με πρώτη επίσημη εμφάνιση στα Ελληνικά Γράμματα το 2010, ο Ζηλάκος αναζητά διαρκώς νέους τρόπους έκφρασης "σπάζοντας" στην πράξη τα ποιητικά καθιερωμένα. Σε μία τέτοια λογική εντάσσεται...

Δεν ήταν το αλάτι τούτο που άφριζε τη μανιασμένη θάλασσα. Ούτε τα δάκρυα, εκείνα που  έσωζαν,  όσο πικρά κι αν ήταν. Πάψαμε να γυρεύουμε -αυτό ήταν όλο- Τις λακκουβίτσες που κράταγαν λίγη βροχή ή λίγο θάλασσα, το νόημα στις κινήσεις. Κι έτσι, οι λέξεις...

Αχ άμοιρη φτώχεια μας κατέστρεψες, νέοι και γέροι στους δρόμους να ζητούν δυο δεκάρες για λίγο φαΐ Αχ άμοιρη φτώχεια μας κατέστρεψες, αλλά εμείς θα τα καταφέρουμε θα ξαναβγούμε έξω για μια βόλτα, και θα ζούμε ξέγνοιαστα... _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

O Άγγελος Λάππας εμφανίζεται στα ελληνικά γράμματα σε προχωρημένη ηλικία. Εντάσσεται σε αυτό που ονομάσαμε «ποίηση της αγανάκτησης»[1]∙ συνυπάρχει με ώριμους και νέους ποιητές που εμφανίζονται στα γράμματα λίγο μετά το 2004. Μεταφέρει όλη την εμπειρία της...

Πλέγμα σκοτεινό θολώνει τη μορφή σου ανεπαίσθητα. Ξημερώνοντας  η ανατολή φωτίζει το πρόσωπό σου. _ γράφει ο  Βύρων...

Ποιος; Ποιος ξύπνησε τον Άδη από τον ύπνο των μύθων να στέλνει στο Χάρο καμένες ψυχές; Ποιος έκανε τόσο τον κόσμο άψυχο και τη ζωή χωρίς ζωή στις στάχτες; Ποιος ξύπνησε στον Όλυμπο τον Δία Άλλος Προμηθέας την ανθρωπότητα να κοροϊδεύει Τη φωτιά της ζωής πυρά κόλασης...

Πίνεις το δάκρυ για νερό τη θλίψη έχεις φίλη έχεις τον πόνο αδελφό την ερημιά στα χείλη Έχεις αφήσει μια πληγή του τόπου σου που αιμορραγεί από των εχθρών του τη σφαγή τ’ ολέθρου την πικρή κραυγή Δεν έχεις σπίτι να σταθείς κρεβάτι να πλαγιάσεις νερό καθάριο να...

Κόκκινο κοράλλι Κόκκινο κοράλλι η ελπίδα Φώλιασε στην άμμο Της ατέρμονης αγάπης μας. Κόκκινο κοράλλι η αγάπη Κρύφτηκε στο βυθό Της σύντομης ζωής μας. Κόκκινο κοράλλι η ζωή Καθρεφτίζεται στα μάτια Της άφατης προσμονής μας. Κόκκινο κοράλλι η προσμονή Παίζει παιχνίδια...

Θολό το μέλλον όπως η απέναντι ακτή που βλέπει ένας ναυαγός αλλά δεν μπορεί να την δει Αν δεις όμως μακριά ίσως τα προσφυγόπουλα σταματήσουν [...] _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

Θαλασσινές γυναίκες Θαλασσινές οι γυναίκες Να στάζουν αλάτι Αγκυροβολημένες Στο μέσα καράβι της καρδιάς Στα σαράντα διπλωμένο Κάποτε ήταν ολόδροσες Χαλικάκια Αχινοί Πεταλίδες και όστρακα Στα μαλλιά ανέμιζαν Φύκια Οι Παναγιές Αχειοποίητες Γλυκιώτισσες Κερυνιώτισσες...

Ρατσισμός… μια λέξη που πονά και που έχει εισχωρήσει πολύ βαθιά, σαν μία ασθένεια μας τρώει τα σωθικά, ένα μίασμα του ανθρώπου εσωτερικά. αυλακωμένος από νύχια που γαντζωθήκαν πάνω της με τόση λύσσα να μην τη ρίξουν άσκοπα, βαφτισμένος σε αίμα άγριο που δε...