Φώτα γιορτών
ήχοι, καμπάνες,
κλαίω, γελώ,
μάτια λαμπάδες.
Δένεις και λύνεις
μίλια ευχών,
ζωή που δε δίνεις
καρδιές λαμπιονιών.
Τοίχοι δικλείδες
ποτά παγωμένα,
φθόγγοι παγίδες
κενά στολισμένα.
Ίχνη λεόντων
χροιά μοναξιάς,
δύναμη γέρμα
ρολόι πενιάς.
Κραυγή χαμογέλα
φλόγα κυρτή,
κρυώνει, χορεύει
λόγων κελί.
Μπάρες με χνάρια
αιώνων φωλιές,
σελίδες νεφών
μουντές κορυφές.
Σμαράγδια πορείας
δικτύου ποτάμι,
καμάρες της θέας
νοήμων λιμάνι.
Πέταγμα αετίσιο
βουβή διαδρομή,
βλέμμα περίσσιο
πλεχτή ηθική.
Ζαρώνεις στιγμές
στριγκά πισκαλείς,
κουτί υλικό
χρώμα τιμής.
Πεύκη κρυστάλλων
σκαλί των γευμάτων,
ανάμνηση πύλη
μπαούλα κριμάτων.
Του νόστου σοκάκια
θάλασσα μπεζ,
έρημη πένα
νότα σολφέζ.
Δείγματα σθένους
αγάπης φωνή,
μόνη πυξίδα
Θεού η πνοή.
_
γράφει ο Κωνσταντίνος Βαγενάς
_____
Ο ποιητής είναι μαθητής Λυκείου.
0 Σχόλια