Σ' άλλους καιρούς κατέφευγαν σε μαγεία -μαύρη- σκυμμένοι πάνω από καυτούς ατμούς, βοτάνια, τρίχες και σωματικά υγρά αναδεύοντας επέμεναν ν' αναστρέψουν τα αισθήματα, να ανακατευθύνουν πάνω τους τα ξένα μάτια Για τις ίδιες εκείνες επιθυμίες, για ίδιους πόθους...

Η δε πρώτη εμφάνιση στην ποίηση του Πέτρου Μητρόπουλου με τη συλλογή «υπό ένδειξη εκκρεμότητας» (κέδρος, 2016) αφήνει ευχάριστες εντυπώσεις. Με έντονα πεζολογικά στοιχεία στον στίχο του, ο ποιητής μπολιάζει με την ποιητική δημιουργία τις αντιξοότητες και τις...

  Έκτωρ  υιός Πριάμου εν τω Ιλίω  «αἰδέομαι Τρῶας καὶ Τρῳάδας ἑλεκσιπέπλους»   Στους έμορφους του ώμους, επήρεν το αρχοντόπουλο, όλο το Ίλιον. Αλλά εκεί, στα τείχη τα θεόρατα,  σαν είδε -μιαν υποψία μόλις- τον κόρφο τον κρουστό της Ανδρομάχης, τα μέλη του...

Αργά σε μια τόση μικρή νύχτα. Σίγουρα κάποιος τραγουδάει για το χάραμα καθισμένος στα σκαλιά της βιβλιοθήκης. Κάθε λεπτό αποτελείται από αφηγήσεις χαμένων ψευδαισθήσεων, από εκείνες που κράταγες με εμμονή για να επιβεβαιώνεις την ύπαρξη της σάρκας. Η νόηση της...

1. Ξεβαμμένη κορνίζα Άνοστη πατρίδα Διπολική συχνότητα Των ονείρων η ταυτότητα Ποτισμένη φαντασία Αλλονών ιστορία Περπατησιές γραμμένες Στα ριζά κατακομμένες Μονόδρομοι ζωής Αφελής κατασκευής Ουσία της ζωής Ουσίες της στιγμής Θεός επί της γης Ανίμα. Ανίμους, τέλος...

Έχουμε τη χαρά να μελετούμε τις σκέψεις της Σοφίας Σκλείδα εδώ και πολλά χρόνια κι εκτός από τη σοβαρότητα των σκέψεών της και τη μεστότητα του λόγου της, με πολύ μεγάλη βεβαιότητα μπορούμε να ισχυριστούμε πως πρόκειται για έναν άνθρωπο με βαθιά γνώση του...

Σιχάθηκα, έλεγες, αυτήν τη φυλακή Είναι μικρή και δε χωράει τη ζωή σου Σου ‘δίνε ο αέρας παγωμένες μαχαιριές Κι έτσι, όπως έτρεμες, μάτωνε το κορμί σου. Ξεθωριασμένος από μπόρες και πληγές Έψαχνες χρώμα κάτι βράδια μες τα πάρκα Μα εκεί τον ήλιο δεν αντάμωσες ποτέ...

          Σαν πρώτα δε θα απλώσω τα χέρια μου στον ήλιο παρακαλώντας τα χαλίκια στην πίσω αλέα του παλατιού, κοντά μου να σε φέρουν. Έπλαθα χνώτα μικρά σαν σύννεφα με σχήματα πότε καράβια με σκαλισμένη πλώρη πότε μαχαίρια με λάμα αστραφτερή...

  Τα χαϊκού είναι μικρά ποιήματα των τριών στίχων, στην αυθεντικού τους μορφή έχουν 5, 7 και πάλι 5 συλλαβές. Η προέλευσή τους είναι ιαπωνική και αυτό που τα χαρακτηρίζει είναι αφενός η απλότητα κι αφετέρου η συμπυκνωμένη σοφία. Στην ελληνική λογοτεχνική...

Τι έχω πάθει με σένα μικρή,  Άγριας Δύσης μου αναλαμπή Τη μέρα όλη είσαι μπροστά Στο νου, στα μάτια, μέσ’ την καρδιά. Εικόνες έρχονται κι είναι καυτές, Που ο νους μου φτιάχνει και είναι στιγμές, Νομίζω αλήθεια πως είσαι εδώ Χάδια σού δίνω και σε φιλώ. Τη νύχτα...

Κατάρα και λύτρωση η Μούσα, στα δίνει όλα μα δε σ’ αφήνει όποτε θέλεις να τα χαρείς σε παρασέρνει σε μία δίνη ύστερα φεύγει και την ποθείς. Τυχαία, μονάκριβη ζωή μου η ευτυχία πολλά δε θέλει μέσα στα λίγα τη συναντάς ο ήλιος λέει, που ανατέλλει, ότι στο τέλος...

Τα «ημερολόγια της φωτιάς» (Κέδρος, 2015) του Γιάννη Ψυχοπαίδη είναι ένας μικρός τόμος σύντομων κειμένων των ακαδημαϊκού εικαστικού για την τέχνη, ξεκινώντας με τις φωτιές που άφησαν τις στάχτες του να στοιχειώνουν την Πελοπόννησο και τις σκέψεις του ίδιου του...

  Κάθε που σε βρίσκω απομακρύνεσαι και κάθε που σου φεύγω τρέχεις σε ένα ανελέητο κυνηγητό που κανείς μας δεν κερδίζει. Εδώ με αφήνεις, μάλλον επίτηδες μα εγώ σκοπό δεν είμαι ικανός να βρω εδώ, και δεν μου χάρισες ποτέ σου την πιο ευτυχή ολοκλήρωση της ύπαρξης...

Αιχμάλωτο βλέμμα ίσως τα φύλλα να συγγενεύουν μεταξύ τους όπως το δικό σου αιχμάλωτο βλέμμα εν αναμονή της εξοικείωσης των  κοινωνικών αλλαγών. Αυτόνομο και διεκδικητικό, εκτόνωσε όλο το μυστήριο. Δεν έδωσε τη συνταγή για το παραμύθι. Δε δικαίωσε το σενάριο. Αρκεί...

Ερωτήθηκε αν θα ζούσε σε άλλη χώρα. Σε άλλη ήπειρο. Οι αποστάσεις δεν είναι αντάξιες λόγου. Ολιγαρκή όνειρα μη νομίσεις πως είναι μακρινά. Οι χαρτογράφοι της ζωής μας, μετρούν με το μοιρογνωμόνιο και μας τοποθετούν στο χάρτη. Μοιάζει εύκολο να ανοίξεις το χαρτί με...

Η καβαφική ποίηση μέσα από την απλότητα της γλώσσας της, την χαρακτηριστική ειρωνεία και την επίκληση της ιστορίας επηρέασε όσα λίγα την μεταμοντέρνα ποιητική παραγωγή. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η γενιά του ’70 επηρεάστηκε περισσότερο από άλλες αφήνοντας έτσι...

Πολλώ λογιώ τα λόγια μας, όσα 'ν' και τα μαλλιά μας  λόγια που βγαίνουν απ' το νου και μπαίνουν στην καρδιά μας Λόγια που τριαντάφυλλα στολίζουν τη στρατιά μας και τα ποτίζει η ομορφιά κι η λάμψη απ' τη ματιά μας. Λόγια που μοιάζουν "έπαινος" σ' ό,τι 'χουμε...

Ώρες πολλές του μίλαγε για ποίηση, για τον Αλκαίο και τον Πίνδαρο και για το έξοχον ανάστημά των, το ποιητικό. Πόσο πολύ, με πάθος φοβερό, ρίχνεται εις την μελέτη των. Και πόσον δύναται να εκφωνεί από μνήμης, ως οι αρχαίοι αοιδοί, «ἦλθες ἐκ περάτων γᾶς ἐλεφαντίναν...

Τα μάτια σβήνουν απ’ τις ομίχλες της τύρβης και στις καρδιές ξεραίνονται οι προσδοκίες. Τα ματωμένα ακροφύσια στοιβάζονται στις χωματερές. Κι οι κλίβανοι καίνε μεγαλόπρεπα: σωθικά και λέξεις. Οι ομίχλες ξανά και ξανά τυλίγουν τις βάρκες του τέλους. Να, η εικόνα του...

Οι πολεμικές εστίες, οι βαρβαρότητες στη Συρία και τα προσφυγικά κύματα έχουν αφυπνίσει πολλούς καλλιτέχνες στρέφοντας το βλέμμα τους προς στη Μέση Ανατολή. Πολλά ποιήματα γράφονται για τους πρόσφυγες τα τελευταία χρόνια, αλλά μέχρι τώρα δεν έχει υπάρξει μία...