Το πλήθος που με περιβάλλει Τοίχος απροσπέλαστος Φωνάζω «βοήθεια» Η κραυγή χάνεται μέσα στο βουητό Οι συνομιλίες με στοιχειώνουν Κινήσεις επιθετικές, βλέμματα εχθρικά Το κορμί μου ζαρώνει φοβισμένο Μαζεύω τα χέρια στο στήθος Άμυνα; Με στριμώχνουν τα συναισθήματα...

Στα χωράφια, τα παιδιά σκοτώνουν τους ασφοδέλους, μήπως και ξεγελάσουν τον θάνατο. Ανίκητη όμως η απώλεια αδειάζει τη μνήμη (σκληρά). Την πίστη ρίχνει στα βάραθρα, δίχως απολογία. Ζυγαριές από σκελετούς (ερπετών) στήνουν οι αρνητές τη δύναμή τους να μετρήσουν. Στις...

Έχουμε τα πάντα. Έχουμε το τίποτα. Έχουμε τις στιγμές και μια μουσική που μας σκάβει. Μας ανατρέπουν εκείνα που ως σημεία στίξης οριοθετούν το μάταιο, αλλά και το άπαν...   Οι αγωνίες που μας ταξίδεψαν δεν ήταν θάλασσες. Πυροβασίες ήταν και πια με φτερά...

Μην τρεκλίζεις σαν το ποδάρι της σπασμένης καρέκλας που θέλει επιδιόρθωση. Μη σπαράζεις σαν τη χαροκαμένη μάνα που έχασε το παιδί της. Μη διστάσεις να δώσεις τον όρκο σου στη μέρα που ’ρχεται. Ύψωσε ψηλά τις αντένες σου να δεχτείς τα σήματα της δικής σου ύπαρξης....

  Θόρυβος, θόρυβος κάθε μέρα την ίδια ώρα, ξυπνάω από τη φασαρία που κάνει αυτή η ρουφήχτρα των βρωμερών σκουπιδιών που μαζεύει στη γειτονιά. Στο διπλανό δωμάτιο του σπιτιού, ακούω τους πρωινούς ήχους του ξυπνήματος των αγωνιστών,  των τίμιων ανθρώπων. Σε λίγο...

Σκέψεις σαν ιστοί  μα ν’ αφήνουμε ανοίγματα· να αλλάζουν σχήμα να μπαίνει φως και αέρας. Να κρατάς εσύ μία κι εγώ να πιάνω την άκρη της. Να γίνεται πρόταση και μετά νόημα. Να μη σκορπίζεται, αν δε θέλουμε. Να μη θέλουμε… _ γράφει η Ρέα...

    Ο άνθρωπος είναι σαν ένα δέντρο. Η καλλιέργειά του εξαρτάται από το πώς θα του συμπεριφερθείς. Στην αρχή θα χρειάζεται βοήθεια. Τις βάσεις. Χώμα, νερό, φως κι αέρα. Χώμα για να ριζώσει. Νερό για να δροσίζεται. Φως για να λάμπει. Αέρα για να μάθει να...

  Πνεύμα στα δάση των ψυχών κι αχός στου Νου τη μάχη, της Λευτεριάς βιγλάτορα, αιώνιε Καζαντζάκη! Λεύτερος πάνω στο σταυρό στο δέος της αβύσσου, φεγγίζεις με το έργο σου στιγμές του Παραδείσου. Στο ανηφόρι της ζωής, είπες του Ψηλορείτη: Βράχε, ομιλείς μας για...

Γοργόνα μου πού ήσουν τόσα χρόνια; Γιατί με άφησες να περιμένω; Μου ερχόσουν πού και πού στα όνειρα, στο βυθό της θάλασσας έψαχνα να σε βρω...   Ένα βράδυ βγήκες από τη σπηλιά σου και ήρθες σ’ εμένα, στο σκοτάδι την καρδιά μου έκλεψες με το χαμόγελό σου, την ψυχή...

Ω, ανάθεμά σας παροικούντες την Ιερουσαλήμ, δεν ζητώ τις πόλεις σας ν’ αλλάξω. Μα, μια πόλη άλλη έχω στα χέρια μου. Οχυρό με επάλξεις γεμάτες ήλιους και αγριολούλουδα. Μακριά απ’ τις επιθυμίες και τους (περιλάλητους) θεσμούς σας, τις συμβάσεις και τα χρηματιστήρια...

Χρόνια έχει ν' ακουστεί μουσική σ' αυτό το σπίτι Τα παράθυρα σφαλισμένα Ο χρόνος ανένδοτος Δεν επέτρεψε να υπάρχει ένα άλλοθι Εσύ, δεν επέτρεψες σε κανένα φως να απαλύνει τη σκιά σου Με ποια δικαιολογία αλήθεια Στέφθηκα νηπενθής Τα μυστικά ράγισαν τους τοίχους Οι...

Θέλω να φύγω, να χαθώ στις ερημιές μακριά απ’ τα λαγούμια των πνιχτών ανθρώπων να δρέπω τις σιωπές στις ακροποταμιές σαν πρωθιέρεια να ζω στα τείχη των Κυκλώπων Ν’ ακροπατώ σ’ αρχαίες ραψωδίες που ηχούν σε ξεχασμένες διαδρομές στο χρόνο ριζωμένες συλλογικά νοήματα...

Βρήκα τη φωνή μου να κρύβεται σε ένα κουτί Πεταμένο σε μια σκονισμένη γωνία της σοφίτας Την καλόπιασα να βγει και την ξεσκόνισα Της έδωσα λίγο ζεστό τσάι για παρηγοριά. Βρήκα τη φωνή μου, αλλά έπρεπε να την ξεγελάσω για να μιλήσει Γιατί αρνήθηκε να αρθρώσει λέξη κι...

Βγαίνοντας απ’ το σπίτι αχάραγα θα πεις μια βιαστική καλημέρα στον ιδιοκτήτη του γωνιακού καφενείου που μόλις ξεκίνησε τη βάρδια του. Δυο βήματα παρακάτω, θα σκοντάψεις σε κάποιον συμφοιτητή, που τρέχει κι αυτός να προλάβει ’κείνο το λεωφορείο που πάντα αργεί. Θα...

Θα γίνω ιέρεια της αγνότητάς σου κήρυκας της αγάπης σου φάρος της διανόησής σου. Θα εκλαϊκεύσω την περίπλοκη θεωρία της οντότητάς σου να την κατανοήσει το παιδί που κρύβω μέσα μου. Θα φανερωθώ στην παιδική ψυχή σου για να βαφτιστούμε μαζί στον θεό που...

Τι να θρηνήσω πια τις νύχτες τις κομματιασμένες στου φεγγαριού τις ατέλειωτες τις σιωπές μαράθηκαν τα γιασεμιά μου απάντηση καμιά δεν πήρε η καρδιά μου ένα φόβο μου προσέφερε η νύχτα τα βλέφαρά μου ασάλευτα τον αγκαλιάζουν μα κάπου στης νύχτας την άκρη ένας δρόμος...

Μια μέρα θα λείψουν οι χαρές και η αγάπη θα σβήσει. Τα πουπουλένια σύννεφα θα σαλεύουν αργά στον αρχαίο μουντζουρωμένο ουρανό. Η τυφλή Τύχη θα δίνει την εύνοιά της στον ενεστώτα που ακρίβυναν οι επιτυχίες. Σαν πυγολαμπίδες οι πόθοι θα δένονται στο στήθος των ωραίων...

Κι αν μαθαίνω να πετώ, στης αυγής το όνειρο… Λάθη, πάθη ένα σωρό. Έλα! Πάμε στον χορό. Μες στης γης την απουσία, ήταν όλα αυτά κι εγώ. Μα τίποτα δεν ξέρω κι όλο πίσω πια γυρνώ. Μες στου βίου μου την πλάνη, ηχούν αγγελικοί ψαλμοί. Φωτιά και καταιγίδα, της ψυχής μου...

Ανώνυμοι ήχοι συντηρούν τον σκοτεινό μου επίλογο. Ψάχνεις μέσα τους για λέξεις και χαρακτηρισμούς να με περιγράψουν, μα κανένας ορισμός δεν είναι αρκετός για να ξεδιαλύνει τ’ ανώφελο πάνω μου. Κανένα όριο δεν αποτρέπει τη μάχη μέσα μου, το σύνορό μου αποτρεπτικό...