Μπλε γραμμή, της Βάσως Κώστογλου
Είχε ψηλό παράστημα, με αδύνατα άκρα και μακριά, λεπτά δάχτυλα. Τα μαλλιά του καστανόξανθα, σπαστά, που δεν άργησαν να γκριζάρουν και να αραιώσουν πάνω από το μέτωπο. Τα μάτια κάπου ανάμεσα στο…
Αρχική › Blog › Τίτλος σπουδής
Κατηγορία
275 άρθρα · σελίδα 11 από 14
Είχε ψηλό παράστημα, με αδύνατα άκρα και μακριά, λεπτά δάχτυλα. Τα μαλλιά του καστανόξανθα, σπαστά, που δεν άργησαν να γκριζάρουν και να αραιώσουν πάνω από το μέτωπο. Τα μάτια κάπου ανάμεσα στο…
Γεννήθηκα Αύγουστο μήνα και είχε ανάποδο καιρό. Έβρεχε, φυσούσε, κατακλυσμός. Ένας ανεμοστρόβιλος είχε αναποδογυρίσει αυτοκίνητα. Δέντρα βρέθηκαν το άλλο πρωί ανάποδα πάνω στις στέγες των σπιτιών.…
Θάρθει, είπε, να πάρει τα πράγματά του. Θέλει να φύγει, να πάει να ζήσει, λέει, μ ό ν ο ς του!
Τα τρένα συνήθως με έκαναν να αισθάνομαι μοναξιά και λύπη. Βαγόνια ασφυκτικά γεμάτα κόσμο, αδιάφορες φάτσες-δίχως συναίσθημα, και ματιές που χάνονται και θλίβονται. Άλλοι στέκουν ακίνητοι και άλλοι…
Πρωινό Σαββάτου, σχεδόν 7. Πιστός στην προσφιλή του συνήθεια, ο Πέτρος σηκώθηκε νωρίς. Στην κουζίνα τον περίμενε ήδη αχνιστός αχνιστός, μαζί με ένα πιατάκι φρέσκα κουλουράκια, ο καφές που του είχε…
Γεννηθήκαμε για τα δύσκολα κάθε στιγμή εκεί μας οδηγούσε στο προσωπικό μας σημείο μηδέν στη σιωπή δίχως προηγούμενο στην ώρα που πρέπει έντιμα να αποδείξουμε στον εαυτό μας -στον εαυτό μας και μόνο-…
Κάποιος έκλεψε απ' την κούνια του το όνειρο του παιδιού να μεγαλώσει. Της μάνας του, να το δει έφηβο καβάλα σ' ένα κίτρινο ποδήλατο. Του πατέρα του, να τόχει στερνό απάγκιο στις ώρες της απόγνωσης.
Έχω ένα λευκό χαρτί. Εδώ και μέρες έχει πάρει θέση στο γραφείο μου. Στο σπίτι μου. Παντού. Εδώ και μέρες έχει κολλήσει απάνω μου. Όπου και να πάω, με πιάνει από το χέρι και έρχεται μαζί μου. Κάνω να…
Καθισμένος στο πεζούλι της παλιάς ερειπωμένης μονοκατοικίας με σκυμμένο το κεφάλι, ο Κ. Πέτρου ανάμεσα στις ξεραμένες βοκαμβίλιες και τις λασπωμένες πέτρες του κήπου παίρνει βαθιές ανάσες. Η φωνή του…
?10 και 5, 15, και αν προσθέσω και το 20 πάμε στο 35 και μείον 2, 33 και άλλα 8, 41. Σίγουρα 41; Την προηγούμενη φορά ήταν 43; Δε θυμάμαι. Πάμε πάλι από την αρχή» μονολογούσε ο Κ. Αποστόλης…
Πόρνη του ανήκεστου πόνου ξαπλωμένη σε ξεθωριασμένα σεντόνια ενός ροζ ξενοδοχείου, ξεπουλημένη στα παζάρια της ασχήμιας, φωνάζεις εκκωφαντικά την προσβολή του Έρωτα.
Ατίθασο άτι η “ Harley Davidson” στη μαύρη άσφαλτο, καλπάζει. Φωσφορίζει η μπλε γραμμή στο τέρμα του δρόμου. Έπαθλο στην αναμέτρηση, η επιβεβαίωση. Νιάτα με όνειρα γαλάζια ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα…