Σκέφτομαι τα όνειρα που έκανα παλιά,
άλλα μεγάλα, άλλα μικρά….
Να ταξιδέψω σε τόπους μακριά
σαν τα πουλιά τ’ αποδημητικά
που ανεξάρτητα πετούν, πάνε ψηλά.
Δεν πρόλαβα όμως γιατί ήρθες εσύ
και ξέχασα ό,τι είχα ονειρευτεί.
Νόμιζα πως τ’ όνειρό μου θα είσαι εσύ…
Άφησα την ίδια μου τη ζωή
για να υπάρχουμε μαζί.
Και ήταν όλα πια δικά σου
και το μυαλό και η καρδιά
και το κορμί και η ψυχή.
Κι έβλεπα μέσα απ’ τη ματιά σου
και ζούσα απ’ τον χτύπο της καρδιάς σου…
Μα κλέφτης ονείρων ήσουν εσύ
και μ’ άφησες μόνη στο άδειο κελί.
Πέρασαν μέρες, πολύς ο χρόνος
κι ό,τι ονειρεύτηκα έγινε πόνος
πολλά γιατί, λίγος εσύ
για ν’ απαλύνεις την πληγή.
Έφυγα δίχως να ζητήσω
να πάρω ότι μου ανήκει πίσω..
ούτε μυαλό, ούτε καρδιά
μονάχα να ονειρευτώ ξανά.
Κλέφτης ονείρων πάντα εσύ.
Μα τώρα πετάω, ταξιδεύω στη ζωή.
_
γράφει η Μαρία Κατσαρού
0 Σχόλια