Ζεύουν τους λαούς στο άροτρο της προσφυγιάς· αυτοί που ξέρουν να οικειοποιούνται των καθεστώτων τα οφέλη και να δημιουργούν μίση κερδοφόρα, αυτοί που ξέρουν να κάνουν τις θρησκείες παρότρυνση προς μάχη, αυτοί που αμαυρώνουν τον ουρανό κλέβοντας την αθωότητα του...

Ήταν η δυσκολότερη ώρα αποχωρούσε ο ήλιος  και τέλευε η αγάπη Απεγνωσμένα κοίταζα μακριά Στο απέναντι βουνό ο κατακόκκινος ήλιος μου έλεγε το αντίο και ορκιζόταν ραντεβού στην επόμενη Ανατολή Και εδώ αντικρυστά με μάτια κλαμένα πονεμένοι οι ψίθυροι θλιμμένες κι οι...

Κοντά σου, μαζί σου σκιά και πληγή σου. Κάθε βράδυ σε εσένα επιστρέφω τον πόνο της μέρας φοράω κι αντέχω. Κοντά σου και μέσα σου καταφύγιο να χτίζω όσα κι αν είναι τα δάκρυα που αξίζω τόσα τα έργα που θα φτιάξει ο λυγμός μου. [...] γράφει η Άννα...

Ταξιδιάρικο πουλί η θύμηση, φτεροκοπά πάνω στις βουβές ώρες, πάντα μ’ έναν ήχο αναχώρησης διαπεραστικό να τη σφραγίζει. Όπως αλλάζει απότομα ο ζεστός νοτιάς, φορώντας του βοριά το πανωφόρι και μ’ ένα σφύριγμα κλείνει την πόρτα  στο καλοκαίρι, δίχως κανείς ν’...

  Ρυτίδες δεκαπεντασύλλαβες πλούσιες διαθήκες μάτια κι αγάπη Εκατονταπυλιανή το βιός τους   _ γράφει η Μαρία...

Παραδέχομαι ότι έχω πολλά αδιάβαστα από τις εκδόσεις Διόπτρα και αγωνίζομαι να κατέβει η στοίβα ΟΛΩΝ αυτών των σιωπηλών φίλων εν γένει, όμως όταν έμαθα ότι η κυρία Ακρίτα θα κυκλοφορήσει αστυνομικό μυθιστόρημα δεν αντιστάθηκα καθόλου. Πήρα το βιβλίο και το...

Κόντρα; Στη Λογική! Τι λες τώρα αδερφέ; Κάθεσαι και ξεροσταλιάζεις περιμένοντας; Είσαι τρελός ή χαζός; Τι ζητάς δηλαδή; Δεν έχεις εγωισμό και φιλότιμο; Δεν έχεις τίποτα που να σε σπρώχνει μακριά της; Μια εναλλακτική λύση; Μια άλλη προοπτική; Πόσο κολλημένος μπορεί...

Η βατραχίνα Σοφία έχει μεγάλη οικογένεια, μεγάλη καρδιά και μεγάλη… κοιλιά. Λατρεύει τον βενιαμίν της, τον Πρίγκιπα, και φροντίζει άψογα το νουφαρόσπιτό της. Δεν λέει όμως ποτέ όχι στις λιχουδιές. Α, όλα κι όλα! Υπάρχει άλλωστε τίποτα καλύτερο από ένα γλυκό...

Έτριψε στα χέρια της λίγο θυμάρι και πριν πασπαλίσει το κρέας, έκλεισε τα μάτια της. Πάντα το ίδιο γινόταν: οι μυρωδιές του κατάφερναν να την ταξιδέψουν χρόνια πίσω. Πλαγιές γεμάτες με θυμαριές, φιλιά μελωμένα, σφιχτές αγκαλιές και ρούχα πεταμένα ολόγυρα. «Γιατί,...

-Σου είπα μη! -Γιατί μας βλέπουν; -Βλέπω εγώ και αυτό αρκεί. -Και από πότε παρακαλώ έγινες εσύ σεμνότυφη και «μη μου άπτου;» -Από χθες. Αν ήσουνα εδώ, θα το γνώριζες. Αν δεν γύριζες στα μπαράκια στα Εξάρχεια και στους έρωτες της μιας νύκτας. Άναψε τσιγάρο. -Μη σου...

Και να που η ψυχή μου έμεινε μόνη γυμνή μπροστά στης κρίσης τον καθρέφτη η αλήθεια του σκληρά να την πληγώνει… Δεν γίνεται αυτόν να βγάλει ψεύτη… Και τώρα δεν μπορεί πληγές να κρύψει σημάδια αμαρτίας την λεκιάζουν, την σκέπασε απέραντη μια θλίψη με μαύρη εικόνα...