Κι αυτός ο αέρας δεν λέει να με πάρει μόνο φυσάει χαρούμενος και κορδωμένος και μου φωνάζει τραγουδιστά και περιπαικτικά πως είμαι από καιρό χαμένος. Σε άλλον κόσμο λέει πως περπατώ και μια ζωή πως ονειροβατώ. Αχ τι το θελα ο καημένος να του το εξομολογηθώ τον...

Ο Γιώργος Παπαδόπουλος-Κυπραίος, έμπλεος γνώσης και σοφίας, ιδρυτής του εκδοτικού οίκου Διόπτρα, μετά το συγκλονιστικό ιστορικό μυθιστόρημα «Το δαχτυλίδι», επιστρέφει με κάτι πρωτότυπο για την ως τώρα πορεία του. Τα 101 διδάγματα ζωής είναι η κατάθεση ψυχής ενός...

Ήθελα να ‘χα μες στα χέρια δυο ζωές και σαν πνοή στο Αιγαίο γλυκά να τις σκορπίσω! Να γίνω αέρας να μη νιώθω ενοχές για ό,τι κακό θα θάψω εκεί και θα ξορκίσω!   Κι ύστερα να ‘χα ένα στήθος με ψυχές και να ‘ν λευκές σαν του Αιγαία το υφάδι. Να τις υφάνω να τις ράνω...

«Ήθελα μόνο να χωρέσω», εξομολογείται στον αναγνώστη η έφηβη Ζωή, μαθήτρια λυκείου, και περιγράφει με ωμότητα, ρεαλισμό και αυτοεκτίμηση την περιπέτειά της με τη νευρική ανορεξία. Ένα κορίτσι, που απ’ ό,τι κατάλαβα ήταν απλώς στρουμπουλό, αλλάζει σχολικό περιβάλλον...

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά κι αρχή καλός μας χρόνος ας φτιάξουμε μια αγκαλιά να τερματίσει ο πόνος Ας πάρουμε απ' τον Άγιο το δώρο της Αγάπης να κάνει το τρισάγιο στον τάφο της Απάτης Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά ψηλή μου δεντρολιβανιά ας φέρει τούτη η χρονιά χάδια και...

Στένεψαν οι ορίζοντες στην πόλη Κι οι δήμιοι έστησαν τις κρεμάλες στο λιμάνι Αφήνοντας τον ιππόδρομο για άλλη φορά Περίμεναν υπομονετικά τους καταδικασμένους κι ήταν πολλοί Ήρθαν γυμνοί πάνω σε ποδήλατα που είχαν για ρόδες τους σκουριασμένα ρολόγια Οι άρχοντες τότε...

Απόψε κράτησα στην άκρη τ' ουρανού γαλάζια φύκια απ' τον ωκεανό της μοίρας απόψε η σκέψη σου πλημμύρισε το νου να λιώσει σπίθες στων ματιών μου την αρμύρα. Γουλιά γουλιά σε κοινωνώ μπρούσκο κρασί που είναι φερμένο από του Νότου την πατρίδα στα πάθη εσύ να με κερνάς...

Εξαιρετικά πρωτότυπη ιδέα για αστυνομικό μυθιστόρημα! Συντριβή αεροσκάφους σε βραχώδη οροσειρά στα σύνορα Γαλλίας και Ελβετίας. Ένα μωρό πετάγεται έξω από το αεροσκάφος και σώζεται. Ναι αλλά στην ίδια πτήση επέβαιναν δύο μωρά συνομήλικα! Η Λιζ-Ροζ ντε Καρβίλ,...

  1. Να μια εργασία έμπνευσης πάνω στα μαχόμενα σμήνη των πουλιών και τα οροπέδια των συναισθημάτων· Ένας ήλιος μπαλώνει τα τρύπια ρούχα των ενστίκτων Η θάλασσα, πέρα μακριά, στραφταλίζει κι αντιμιλά Στην παραλία που αυτοθαυμάζεται· Σπίτια γλαυκά αραδιασμένα...

«Όρθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.» (Μ. Αναγνωστάκης, «Κι ήθελε ακόμα»)   Νιώθω την ανάγκη να σου γράψω από μακριά, αφού δεν έτυχε να συναντηθούμε τόσα χρόνια «εν μέσαις Αθήναις». Έρχεται η ώρα που πρέπει να μιλήσεις. Και να πεις στα παιδιά που...

Δεν μοιάζει ήχος υποτονικός κάθε άλλο θα έλεγες αντί βουβός Θα του έδινα ορισμό κατεύθυνσης αριστερής   Συνήθεια καταγωγής παλιάς από άνθρωπο δεσμώτη μιας σπηλιάς Αντίθετο μα και κοινό το σήμερα Με τις πλατωνικές διηγήσεις   Να το εικονίσω αδύνατο ένας...

Στα "Ψηλά βουνά", έργο που έμεινε χαραγμένο στην αναγνωστική μνήμη χιλιάδων Ελλήνων, ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου μέσα από την απλή αφήγηση, με ζωντανή γλώσσα, αφηγείται την ιστορία μιας ομάδας παιδιών που περνούν μόνα τους -με την άδεια των γονιών τους- τις καλοκαιρινές...

Σκελετωμένες ψυχές έρχονται στα όνειρά μου κάθε νύχτα με σκουριασμένες σάλπιγγες θορυβούν τη μοναξιά τους κλέβουν από τη δική μου τα στερνά της δάκρυα άνυδρες από αγάπη ματωμένες αιώνια οι πληγές τους βαδίζουν σα σκιές φαντασμάτων. Σέρνονται στο σκοτεινό τοπίο και...

Κοσμοδρόμιο ένα νυχτερινό κέντρο θ' ανοίξω μια εποχή να αναβιώσω αέναης ανάπτυξης αλλά η αέναη ανάπτυξη μας τέλειωσε σήμερα, στα ερείπια των "πολιτιστικών κέντρων" πρόσφυγες πολέμου αναζητούν καταφύγιο Τσιτσάνης το σκοτάδι της νύχτας δίνει τη θέση του στον ήλιο...

Ξημερώνει η πρώτη μέρα που ο Νικόλας θα πάει στο σχολείο, σε ένα μεγάλο, άγνωστο μέρος, με άγνωστους ανθρώπους! Ο Νικόλας φοβάται το σχολείο, δε θέλει να αποχωριστεί το δωμάτιό του, τους γονείς του, την άπλυτη κάλτσα που είναι πεταμένη στο πάτωμα! Οι γονείς του...